ม่านรัก ม่านทระนง

บทที่ 1 คืนวิวาห์แดนเหนือลมเหนือพัดกระหน่ำมาตั้งแต่ยามเย็น หิมะสีขาวโปรยปรายลงจากท้องฟ้ามืดครึ้มอย่างไม่ขาดสาย ปกคลุมกำแพงเมือง หลังคาเรือน และถนนทุกสายจนแทบไม่เห็นสีเดิมของพื้นดิน โคมมงคลสีแดงที่แขวนเรียงรายอยู่ตามชายคาจวนอ๋องถูกลมพัดแกว่งไปมา แสงไฟภายในสั่นไหวอยู่ท่ามกลางม่านหิมะ ดูห่างไกลเสียจนคล้ายไม่ได้อยู่บนโลกเดียวกัน คืนนี้เป็นคืนมงคล อ๋องพิทักษ์ชายแดนแต่งพระชายา เจ้าสาวเดินทางมาไกลนับพันลี้จากเมืองหลวง เป็นคุณหนูจากตระกูลสูงศักดิ์ และที่สำคัญยิ่งกว่านั้น นางคือหลานสาวคนโปรดคนหนึ่งของฮองเฮา ราชโองการประทานสมรสถูกส่งมายังแดนเหนือตั้งแต่หลายเดือนก่อนผู้คนต่างกล่าวว่านี่เป็นพระมหากรุณาธิคุณอย่างยิ่ง อ๋องพิทักษ์ชายแดนสร้างผลงานในสนามรบมาตั้งแต่วัยเยาว์ ยึดเมืองคืนให้ราชสำนัก ปราบชนเผ่านอกด่าน รักษาชายแดนเหนือมานานหลายปี จนวันนี้มีกองทัพจำนวนมหาศาลอยู่ในมือ ฝ่าบาทไม่เพียงพระราชทานบรรดาศักดิ์อ๋องให้บุรุษที่เกิดจากชนชั้นสามัญ ยังทรงเลือกสตรีสูงศักดิ์ถึงเพียงนี้มาเป็นพระชายา ไม่ว่ามองอย่างไรก็เป็นเกียรติ เพียงแต่เกียรตินี้มีไว้ให้ผู้คนภายนอกมองเท่านั้น คนที่อยู่ภายในหมากกระดานต่างรู

บทที่ 3 สิ่งที่ไม่เคยเปลี่ยนซูหว่านอี๋รู้ว่าสามีไม่ได้กลับเรือนในคืนนั้นตอนรุ่งเช้า ความจริงไม่มีผู้ใดตั้งใจบอกนาง จวนอ๋องแห่งนี้ไม่เหมือนจวนขุนนางในเมืองหลวง บ่าวไพร่มีน้อย ผู้คนส่วนใหญ่เป็นทหารหรือคนที่ติดตามเซียวฉางเยี่ยมาหลายปี เรื่องซุบซิบนินทาจึงไม่ได้แพร่รวดเร็วอย่างเรือนหลังใหญ่ที่มีสตรีนับสิบ แต่บางเรื่อง ต่อให้ไม่มีใครพูดก็ปิดไม่มิดโดยเฉพาะเมื่อคนที่ต้องการรู้เป็นนายหญิงคนใหม่ของจวน เช้าวันนั้น หว่านอี๋ตื่นขึ้นตามเวลาปกติ สาวใช้ช่วยล้างหน้า เกล้าผม และเลือกอาภรณ์สีฟ้าอ่อนซึ่งบุขนสัตว์ไว้ด้านในให้ นางกำลังนั่งดูอาหารเช้าที่เพิ่งปรับใหม่อยู่บนโต๊ะ เมื่อสาวใช้คนหนึ่งกลับเข้ามาจากด้านนอก สีหน้าอีกฝ่ายไม่ดีนัก หว่านอี๋มองเพียงครั้งเดียวก็รู้ “มีอะไร” “ไม่มีอะไรเจ้าค่ะ” นางตักโจ๊กขึ้นหนึ่งคำ “เจ้าติดตามข้ามาตั้งแต่เล็ก โกหกเก่งขึ้นตั้งแต่เมื่อใด” สาวใช้เม้มริมฝีปาก สุดท้ายจึงคุกเข่าลงข้างโต๊ะ “เมื่อคืน...ท่านอ๋องไม่ได้กลับเรือนใหญ่เจ้าค่ะ” ช้อนกระเบื้องในมือหว่านอี๋หยุดนิ่ง เพียงครู่เดียว “แล้วไปไหน” ไม่มีคำตอบในทันที แต่ความเงียบนั้นกลับเป็นคำตอบที่ชัดเจนอยู่แล้วหว่านอี๋วางช้อ

บทที่ 5 คนจากเมืองหลวงหนึ่งเดือนหลังจากราชโองการประทานสมรสนำพาซูหว่านอี๋มายังชายแดนเหนือ หิมะยังคงตกอยู่แทบทุกวัน นางเริ่มคุ้นกับมันแล้ว คุ้นกับการตื่นขึ้นมาแล้วเห็นโลกทั้งใบด้านนอกหน้าต่างกลายเป็นสีขาว คุ้นกับเสียงลมกระแทกบานหน้าต่างในยามค่ำคืน คุ้นกับการสวมอาภรณ์หลายชั้นก่อนออกจากเรือน และคุ้นแม้กระทั่งกับเสียงฝีเท้าของทหารซึ่งเดินผ่านลานด้านหน้าตั้งแต่ฟ้ายังไม่สว่าง สิ่งที่เคยรู้สึกว่าแปลกประหลาดในวันแรก ค่อย ๆ กลายเป็นส่วนหนึ่งของชีวิต อาหารในจวนเปลี่ยนไปมาก ชาเปลี่ยน ผ้าม่านบางแห่งถูกเปลี่ยน เครื่องนอนเพิ่มขึ้น แม้แต่เตาถ่านในเรือนรับรองก็ถูกย้ายตำแหน่งใหม่ เพราะหว่านอี๋เห็นว่าของเดิมตั้งใกล้หน้าต่างเกินไป ความร้อนจึงสูญเปล่าไปมาก ไม่มีสิ่งใดเป็นเรื่องใหญ่ นางเพียงเห็นสิ่งใดไม่เหมาะก็แก้ เห็นสิ่งใดใช้ได้ไม่เต็มประโยชน์ก็เปลี่ยน พ่อบ้านจากที่เคยมีสีหน้าลำบากใจยามพระชายาสั่งสิ่งใด บัดนี้กลับเริ่มถือบัญชีมาถามความเห็นด้วยตัวเอง กระทั่งพ่อครัวใหญ่ที่เคยหน้าเสียเพราะนางกินอาหารของเขาไม่ลง ทุกวันนี้ยังเดินไปดูแม่ครัวจากเมืองหลวงปรุงน้ำแกงโดยไม่ต้องมีใครเรียก จวนอ๋องซึ่งเคยมีเพียงสิ่งจ

บทที่ 7 เรื่องในจวนของข้าอวี้หลันก้าวเข้ามาในเรือนใหญ่อย่างเงียบเชียบ อาภรณ์สีเขียวหม่นที่นางสวมวันนี้เรียบง่าย ไม่มีลวดลายฟุ่มเฟือย เครื่องประดับบนศีรษะมีเพียงปิ่นเงินสองอันกับต่างหูหยกเม็ดเล็ก ทุกอย่างเหมาะสมกับสตรีที่รู้ว่าตนควรอยู่ตรงใดและไม่ควรก้าวเกินเส้นใด นางก้มศีรษะให้หว่านอี๋ก่อน “พระชายา” จากนั้นจึงหันไปยังแขกทั้งสอง “คารวะคุณชายซู คุณหนูซูเจ้าค่ะ” จิ้งเหวินพยักหน้ารับตามมารยาท “แม่นางไม่ต้องมากพิธี” ส่วนซูอวี้ถง—เด็กสาวกำลังเลือกผลไม้เชื่อมในจาน ไม่ได้เงยหน้า ไม่ได้ตอบรับ ราวกับเมื่อครู่ไม่มีผู้ใดกล่าวคำคารวะกับตน หว่านอี๋เหลือบมองญาติผู้น้อง “อวี้ถง” คราวนี้เด็กสาวจึงค่อย ๆ เงยหน้า “เจ้าคะ?” สายตาของนางเลื่อนไปยังอวี้หลัน ก่อนจะเผยสีหน้าคล้ายเพิ่งรู้ว่ามีคนเพิ่มเข้ามาในห้อง “ขออภัย ข้าเสียมารยาทแล้ว” คำพูดสุภาพเรียบร้อยทุกถ้อยคำ แต่ไม่มีความรู้สึกผิดแม้แต่น้อย หว่านอี๋รู้จักเด็กคนนี้มาตั้งแต่เกิด ย่อมมองออก นางจึงไม่ได้เปิดโอกาสให้อวี้ถงพูดอะไรต่อ“แม่นางอวี้หลันอยู่ในจวนนี้มาหลายปีแล้ว” ประโยคสั้น ๆ ทว่ากลับทำให้หญิงสาวตรงหน้าชะงัก อวี้ถงเหลือบมองอวี้หลันอีกครั้ง คราว

บทที่ 9 สิ่งที่นางมองเห็นรองเท้ายี่สิบคู่ถูกส่งไปยังค่ายในอีกสามวันต่อมา หว่านอี๋ไม่ได้ตามไปดูด้วยตนเอง นางเพียงสั่งให้พ่อบ้านจดสิ่งที่ต้องถามเอาไว้อย่างละเอียด ทั้งระยะเวลาที่ทหารใส่ออกลาดตระเวน ระยะทางโดยประมาณ ความชื้นหลังกลับมา น้ำหนักของรองเท้าเมื่อถูกหิมะ รวมถึงอาการเจ็บหรือด้านของเท้าหลังใช้หลายวันติดต่อกัน ตอนแรกคนในจวนหลายคนมองว่านางละเอียดเกินไปรองเท้าก็คือรองเท้า ใส่ได้ก็พอ ทหารชายแดนใช้งานหนักกว่านั้นมาก จะมานั่งจดว่าเดินแล้วสบายหรือไม่ดูจะเป็นเรื่องที่ไม่มีผู้ใดเคยคิด แต่หว่านอี๋ไม่ได้ถามเรื่องความสบาย สิ่งที่นางถามกลับเป็น—ถ้ารองเท้าเบาลง ทหารเดินได้เร็วขึ้นหรือไม่ ถ้าด้านในแห้งเร็วขึ้น ทหารจำเป็นต้องพกคู่สำรองน้อยลงหรือไม่ ถ้าพื้นรองเท้าเปลี่ยนเพียงบางชั้นได้ จะลดจำนวนหนังที่ต้องใช้ต่อหนึ่งคู่มากแค่ไหนคำถามเหล่านั้นทำให้เจ้าหน้าที่คลังซึ่งตอนแรกฟังผ่าน ๆ เริ่มตั้งใจขึ้นทีละน้อย กระทั่งครบสิบวัน ผลทดลองชุดแรกถูกส่งกลับมา วันนั้นเซียวฉางเยี่ยกลับจวนเร็วกว่าปกติ บนโต๊ะในห้องหนังสือมีรองเท้าสองคู่ถูกวางเคียงกัน คู่หนึ่งคือแบบเดิมของกองทัพ อีกคู่คือแบบที่หว่านอี๋ให้ปรับด้า