Lahat ng Kabanata ng รีเทิร์นรักมัดใจนายวิศวะ: Kabanata 21 - Kabanata 30

“เปล่านิ” พี่ธีร์เหลือบตามองฉันแวบหนึ่ง “หน้าบูดขนาดนี้ ยังบอกว่าเปล่าอีก” ฉันเหล่ตา มองเขาอย่างจับผิด ยื่นหน้าเข้าใกล้ “อะไรของเธอนะ!” พี่ธีร์เอนตัวออกห่างเล็กน้อย แต่ไม่มาก ดูท่าเขาจะเขินนะนั่นน่ะ “อืม ... หรือว่าหึง?” ฉันยิ่งเข้าใกล้ ยิ้มกวน ถามกวน เขาชะงักไปเล็กน้อยก่อนขมวดคิ้ว “มั่ว!” เสียงสูงใส่ฉันอีก นั้นแสดงว่าชัวร์! “โอเคๆ ไม่หึงก็ได้ แต่ทำไมทำหน้าเหมือนหมาหงอยที่เจ้าของไม่เล่นด้วยอะ?” ฉันหัวเราะเบาๆ “พูดมาก!” พี่ธีร์เหล่มองฉัน จากนั้นก็ตักข้าวยัยเข้าปากฉันไปเต็มๆ “เอากินเข้าไป พูดมากอยู่ได้” ฉันเกือบอ้าปากรับข้าวที่เขาป้อนให้ไม่ทัน ฉันเคี้ยวข้าวไป ยิ้มไปอย่างมีความสุข หลังกลืนข้าวลงคอ ฉันเท้าคางมองหน้าเขา “คนอะไร ปากแข็งนะเราน่ะ หงุดหงิดก็ไม่บอก หึงก็ไม่ยอมรับ จีบก็ไม่เปิดใจ แต่ก็ อือ ... น่ารักอะ” ฉันยิ้มกว้างกว่าเดิม ไม่นานสาวไอน้ำ กับพี่ชายสุดหล่อทั้งสองก็หอบหิ้วขวดน้ำเปล่า แก้วน้ำแดง น้ำโคก มาเสิร์ฟ พวกเรากินข้าวไปคุยกันไป แซวพี่ธีร์ไป หลังจากกินข้าวเสร็จ ฉันกับไอน้ำก็รีบกลับคณะเพราะมีเรียนต่อในช่วงบ่าย ดูวันแรกของการจีบแฟน

ห้องเรียนของฉัน ทันทีที่ฉันก้าวเท้าเข้าห้องเรียน ฉันสัมผัสได้ถึงบรรยากาศอันเย็นเฉียบ ไม่ใช่เพราะแอร์นะ เพราะอาจารย์ที่ยืนอยู่ตรงหน้าฉันต่างหาก ทุกคนในห้องเหมือนจะรู้ชะตากรรมตัวเอง ว่าถ้าอาจารย์ท่านนี้มาต้องมีงานเข้าแน่ๆ และมันก็ไม่ได้ผิดไปจากที่คิดไว้เลย งานเข้าเต็มๆ โดยเฉพาะฉัน เพราะอาจารย์สั่งงานมหาโหดที่ทำให้เพื่อนๆ โอดโอยไปทั้งห้อง แต่ถือว่ายังพอมีความโชคดีอยู่บ้างที่มันเป็นงานคู่ ฉันถอนหายใจโล่งอก แต่แล้วก็นึกขึ้นได้ว่าวันนี้ยัยไอน้ำโดดเรียน นั่นแสดงว่าฉันต้องทำมันคนเดียว โอ๊ย…แม่เจ้า อิงอยากร้องไห้ ฉันก้มหน้าก้มตาทำงาน แค่นี้ก็จะไม่ทันอยู่แล้ว ฉันก้มดูนาฬิกาข้อมือ นี่มันก็จะบ่ายสามแล้วอะ งานฉันยังไม่คืบหน้าเลยอ่ะ เหลือเวลาอีกแค่ชั่วโมงเดียวเอง ยัยอิง สู้ๆ ยังไม่ทันไร เสียงก่อกวนฉันก็ดังขึ้น ติ้ง ติ้ง! … เสียงข้อความไลน์ดังขึ้น แต่ฉันไม่คิดจะเปิดอ่าน แค่นี้ก็จะทำไม่ทันอยู่แล้ว ครืด ครืด ครืด! … คราวนี้เป็นเสียงโทรศัพท์แทน ถ้าขืนฉันไม่รับ คงไม่มีสมาธิทำงานแน่ เมื่อเห็นชื่อคนโทรมา ฉันกดรับอย่างรวดเร็ว “ว่าไงพี่ธีร์?” “ยังไม่เลิกเหรอ?” เสียงปลายถา

ฉันเดินไปเรื่อยๆ เพื่ออหาทางออกจากสวนสาธารณะ และจะได้เรียกรถกลับคอนโด ปีด! ปีด! ปีด! เสียงแตรรถดังจากด้านหลังฉัน และรถยนต์ก็มาจอดเทียบข้างฟุตบาทตรงที่ฉันกำลังเดิน กระจกรถก็ถูกกดลง เสียงและใบหน้าที่ดูคุ้นเคย ก็ปรากฏตรงหน้าฉัน “น้องอิง ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ” พี่ดิวนั้นเอง “ฉันมองหน้าพี่ดิว แต่ไม่ได้พูดอะไร “เกิดอะไรขึ้นกับเรานะ” เขาพูดเสร็จก็เปิดประตูลงมาจากรถ ไม่ถามอะไรต่อ เพราะเขาคงเห็นสภาพฉัน ไม่ต้องพูดก็รู้ ใบหน้าที่เต็มไปด้วยคาบน้ำตา ตาบวมแดง เดินแบบคนใจลอยๆ สติหลุด พี่ดิวลงจากรถ เดินมาข้างฉัน “เดี๋ยวพี่ไปส่ง” ฉันขึ้นรถพี่ดิว สภาพฉันท่าจะแย่น่าดู ตอนนี้ยังไม่อยากกลับห้องเลย อยากหาที่เงียบๆ อยู่เพื่อปรับอารมณ์ “พี่ดิว พาอิงไปให้พ้นจากแถวนี้หน่อยค่ะ” สภาพฉันตอนนี้ไม่ไหวกับจุดนี้จริงๆ พี่ดิวไม่ได้ถามว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ตอบรับคำของฉันอย่างง่ายดาย “ได้สิ ... อิงอยากไปที่ไหน?” คำพูดเล็กๆ มันทำให้ฉันอบอุ่นขึ้นมาเล็กน้อย แต่ก็ยังไม่สามารถลดความเจ็บปวดที่เกิดขึ้นได้ในทันที “ไปไหนก็ได้ค่ะ ที่ไม่ใช่ที่นี่” ฉันนั่งเหม่อตลอดทาง ไม่รู้ว่าเขาพาฉันมาไหน จนรถ

“มึงยังรู้ว่าตัวเองเป็นคนผิด แต่ไม่ยอมไปง้อน้องเขา มึงจะให้กูคิดว่ามึงยังสำนึกอยู่อีกเหรอวะไอ้ธีร์” เสียงทุ้มต่ำของคนมาใหม่ดังขึ้น ทำเอาไต้ฝุ่นที่กำลังรอซ้ำเติมเพื่อนหยุดชะงัด หันไปหาที่มาของเสียง ดิวไม่พูดพร่ำทำเพลง เดินเข้าไปกระชากคอเสื้อเพื่อนรักขึ้นมาทันทีที่เดินประชิดตัว “กูอุตส่าห์ถอยให้ เพราะกูเห็นว่าน้องอิงยังรักมึง กูเลยไม่อยากเป็นคนเห็นแก่ตัว” “เฮ่ๆๆๆ! ใจเย็นๆ” ไต้ฝุ่นสะดุ้งตัว ลุกขึ้นตามสัญชาตญาณ กอดไหล่ดิวอย่างรวดเร็ว เขาตบไหล่เพื่อนเบาๆ เพื่อเรียกสติ “เพื่อนกัน ... มีอะไรก็คุยกันดีๆ” พายุยืนขึ้นฝั่งธีร์ จับไหล่ ดึงเพื่อนให้ห่างจากดิวที่กำลังมีอารมณ์ “ไม่เป็นไร กูรู้ดีว่าไอ้ดิวมันเป็นคนยังไง” ธีร์มองหน้าเพื่อนที่กำลังจ้องหน้าเขาเขม็ง “มึงเป็นเพื่อนกู กูถึงได้ยอมมึง และมองแค่หน้ามึงอยู่นี่ไง ไม่ตะบันหน้ามึงก็ดีถมไป ...” ดิวจ้องหน้าเพื่อน แต่แววตาบอกได้ว่าโกรธสุดๆ เขาผลักธีร์ออก ไม่เบาหรือแรงจนเกินไป ธีน์ก็ไม่ต่อต้าน ทำให้เขาถูกผลักไปตามแรง แต่ยังดีมีพายุช่วยประคองไม่ให้ล้ม ดิวยังคงจ้องหน้าเพื่อน และพูดในสิ่งที่ตัวต้องการพูดต่อ “มึง

“ให้ฟังอะไร?” ฉันตัดพ้อทันที “ฟังพี่บอกรักกันเนี่ยนะ! ... พี่มีคนอื่นมาตลอด แต่ก็ยังคบกับอิง มันหมายความว่าไง!” ฉันเงยหน้ามองพี่ธีร์ ทุบไปที่หน้าอกเขา ฉันอยากตีเขาให้หนักกว่านี้จริงๆ แต่เรี่ยวแรงของฉันไม่รู้ว่าหายไปไหน เสียงสะอึกในคอฉันดึงขึ้น พร้อมหยาดน้ำตาที่ไม่สามารถกลั้นได้ และสิ่งที่ทำให้ฉันร้องไห้หนักกว่าเดิม คือ เขาดึงฉันเข้าไปกอด แต่ฉันก็ยังพยายามยันตัวเองออกจากอ้อมกอด แต่ก็ไม่สามารถทำอะไรได้มากกว่านี้ พี่ธีร์เอามือลูบหัวฉันเบาๆ และลูบหลังฉันไปด้วย น้ำตาของฉันไหลออกมาแบบไม่ขาดสาย “พี่ธีร์ เกิดอะไรขึ้น ... นี่หมายความว่าไง!?” เสียงที่ทำให้ฉันได้สติ ใช่เสียงผู้หญิงคนนั้น “ใช่! หมายความว่าไง?” ฉันดันตัวเองออกจากอ้อมกอดของพี่ธีร์ได้สำเร็จ แต่เขาก็ยังไม่ยอมปล่อยฉัน กอดไหล่ฉัน ทำให้ฉันต้องเผชิญหน้ากับผู้หญิงของเขา “แจนมาก็ดี แล้ว” พี่ธีร์พูดขึ้น “นี่ อิงแฟนพี่เอง” ฉันฟังผิดไปหรือเปล่า จากที่ฉันน้ำตาร่วงเป็นเผาเต่า ร่วงหนักกว่าเดิม ที่ได้ยินพี่ธีร์บอกผู้หญิงอีกคนว่าฉันเป็นแฟน ฉันมองหน้าคนทั้งคู่อย่างงงๆ และยังคงร้องไห้ แต่ฉันก็พยายามที่หยุดตัวเองไม่ให้ร้