Lahat ng Kabanata ng รีเทิร์นรักมัดใจนายวิศวะ: Kabanata 31 - Kabanata 33

“เรื่องเมื่อปีก่อน ยอมรับว่าจำอะไรไม่ได้เลย พี่เมามาก ตื่นเช้ามาก็อยู่ห้องตัวเองแล้ว พี่ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าคนที่มาส่งเป็นอิง” ฉันเงียบ ฟังสิ่งที่เขากำลังพูด พี่ธีร์เล่าต่อ “พี่ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับอิง แต่ที่รู้คือพี่ติดต่ออิงไม่ได้ อิงหายไปเป็นเดือน พี่มาหาที่คณะก็ไม่เจอ ถามเพื่อนอิง ก็ไม่มีใครบอกว่าอิงอยู่ไหน” ฉันที่ยังเงียบ แต่เมื่อได้ยินประโยคนี้เหมือนเขาก็กำลังโทษฉัน ที่ฉันหายไป และเขาพยายามตามหาฉันแล้วแต่ไม่เจอ ส่วนฉันที่ไม่ยอมติดต่อเขากลับ อะไรประมาณนั้น ฉันขยับตัวอยากจะออกจากอ้อมกอดของเขา แต่เขากลับกระชับแน่น “ฟังพี่พูดให้จบก่อน” พี่ธีร์เหมือนรู้ ฉันนิ่งขึ้น แต่ยังไม่พูดอะไร รอฟังสิ่งที่เขาจะแก้ตัว “ตอนนี้พี่รู้แล้ว พี่รู้ว่าที่อิงหายไปเป็นเพราะพี่ พี่ผิดเอง พี่ไม่ติดต่ออิง พี่ไม่ไปหาอิงเลย จนผ่านไปเป็นเดือน พี่ถึงได้ตามหาอิง เป็นพี่ผิดเอง” เสียงพี่ธีร์ดูเศร้า ทำเอาใจฉันสั่ง “พี่พึ่งรู้ว่า หลังจากวันที่อิงมาส่งพี่เมื่อปีก่อน อิงเกิดอุบัติเหตุจนต้องนอนโรงพยาบาลหลายวันและพักรักษาตัวที่บ้านเป็นเดือน และวันนั้นก็เป็นช่วงที่แจนมาค้างที่ห้องพี่พอดี” พี่ธีร์พูดถึงจุด

ภายในห้อง “ส่งอิงแล้ว ก็กลับได้แล้ว” ฉันทำเป็นไล่ แต่ในใจ ... ฮึฮึฮึ ไม่รู้สินะ~ “จะให้พี่กลับไปไหน แฟนพี่อยู่ไหน พี่ก็ต้องอยู่กับแฟนสิ” ดูเขาทำเป็นอ้อนฉัน “อย่าเนียนสิคะ เราเพิ่งคบกันเองนะ” ฉันทำเป็นดุ แต่แล้วพี่ธีร์ก็เข้ามากอดฉันทางด้านหลัง “อิง” พี่ธีร์เรียกฉันด้วยเสียงแผ่วเบา “คะ?” ฉันสงสัยว่าเขาจะพูดอะไรต่อ “อิงเป็นแฟนพี่แล้วนะ” ประโยคที่ไม่ใช่คำถาม แต่เป็นคำที่เหมือนจะบอกว่าฉันห้ามปฏิเสธ “จะให้ตอบว่าไม่เป็น ได้ด้วยเหรอคะ” ฉันตอบกวนๆ “ไม่ได้” เขาก็กวนกลับ “เอาแต่ใจ” พี่ธีร์กระชับกอดฉันแน่นขึ้น “พี่ไม่ได้แค่เอาแต่ใจอย่างเดียวนะ” ฉันขมวดคิ้ว “แล้วพี่เป็นอะไรอีกล่ะ?” พี่ธีร์ไม่ตอบทันที แต่กลับซุกหน้าลงกับไหล่ฉันเบาๆ ลมหายใจอุ่นร้อนรินรดผิวฉันจนใจสั่นไปหมด ก่อนที่เขาจะกระซิบเสียงต่ำ “พี่ยังขี้หวง ... ขี้หึง... มากด้วย” หัวใจฉันเต้นแรงจนแทบจะหลุดออกมาจากอก พี่ธีร์กระชับกอดแน่นขึ้นเหมือนจะยืนยันคำพูดของตัวเอง ฉันยกมือแตะที่แขนเขาเบาๆ พยายามจะกลบเกลื่อนความเขินของตัวเอง “ถ้าอิงทำให้พี่หึง พี่จะใจร้ายให้ดู” “นี่เพิ่งจะเป็น