ฉันใช้เวลาเขียนแบบไปนานเท่าไหร่ไม่รู้ แต่มันนานพอที่จะทำให้ฉันลืมเรื่องเขาไปได้บ้าง ฉันยกโทรศัพท์ขึ้นมาดู “แป๊บเดียวจะสองทุ่มแล้ว เฮ้ย~” ฉันถอนหายใจออกมาก่อนจะรีบเก็บของใส่กระเป๋า ทำไมไม่มีรถผ่านมาเลยนะ ฉันยืนรอรถแถวหน้ามหาวิทยาลัย แต่นี่ก็รอมาเกือบจะชั่วโมงได้แล้วนะ ปรี๊ด! ปรี๊ด! ... เสียงแตรรถดังขึ้น รถยนต์คันหนึ่งแล่นมาหยุดตรงที่ฉันรอรถ กระจกรถถูกเลื่อนลง ทำให้ฉันรู้ว่าเป็นใคร พี่ดิวนั้นเอง ... พักนี้ฉันดูเหมือนจะเจอเขาบ่อยจัง “ขึ้นมาสิ เดี๋ยวพี่ไปส่ง ดึงมากเดี๋ยวมันอันตราย” เขาเท้าแขนตรงประตู เรียกฉันขึ้นรถ “ไม่เป็นไรค่ะ เดี๋ยวอิงกลับแท็กซี่ได้” ฉันตอบด้วยความเกรงใจ “แสดงว่าอิงอยากรู้สินะว่าเด็กดื้อจะโดนอะไร!?” รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ของพี่ดิว ทำเอาฉันมันเขี้ยว อยากข่วนหน้าเขาจริงๆ ฉันทำหน้างอก่อนเดินไปเปิดประตูรถ แล้วขึ้นไปนั่ง “ชิ! … ขู่เก่งจริงนะ นึกว่าเป็นพังพอนซะอีก” ฉันพูดประชดหลังขึ้นรถเสร็จ พร้อมทำหน้างอใส่ ทำให้เขายื่นหน้าเข้ามาใกล้ มันจะใกล้เกินไปแล้วนะ! “ก็อยากเป็นมากกว่าพังพอน อิงอยากให้พี่เป็นอะไรล่ะ!?” คำพูดเจ้าเล่ห์ที่อ
آخر تحديث : 2026-09-08
