รีเทิร์นรักมัดใจนายวิศวะ

“เธอมาทำอะไรที่นี่?” ใบหน้าที่คุ้นเคย เดินมาหยุดอยู่ต่อหน้าฉัน เสียงอันดัง ทำให้ทุกคนหันมามองเป็นตาเดียว น้ำเสียงของเขาแฝงด้วยอารมณ์โกรธ ฉันฟังมันออก เขายังคงโกรธฉันอยู่ แววตาฉันเศร้าขึ้นมาในทันที เขาชะงักไป แต่ก็กลับมาชักสีหน้าใส่ฉันอีกครั้ง ฉันที่ยังคงมองหน้าเขา ความทรงจำที่เกี่ยวกับเขาคนนี้ “ธีร์” แฟนเก่าฉันเอง จะไม่ให้เขาโกรธฉันได้ไงกัน ก็ฉันเล่นทิ้งไปเขาไปอย่างไม่มีคำอธิบายใดๆ หากเป็นฉัน ฉันคงไม่ได้แค่โกรธ ... แต่คงทำอะไรที่มากกว่าที่เขาทำกับฉันในตอนนี้! ฉันมองคนตรงหน้า เสียงเขายังดูดีสำหรับฉันเช่นเคย ฉันยิ้มเจื่อนๆ ส่งให้เขา “อือ...” ฉันลังเล ไม่รู้จะตอบตามจริงไหมว่าเพื่อนนัดมาหาที่นี่ แต่ใจที่ยังคงคิดถึงเขาและต้องการที่จะได้เขากลับคืนมา ดันปากพล่อย พูดออกไปว่า “มาหานายนั่นแหละ!” คำตอบนั้นทำให้ธีร์นิ่งไปชั่วครู่ ดวงตาของเขาสะท้อนความประหลาดใจ แต่ไม่นานก็ถูกแทนที่ด้วยความเย็นชาและความไร้เยื่อใย เขาเดินมาใกล้ฉันใกล้เสียจนใจฉันเต้นรัวไม่เป็นจังหวะ เสียอาการ ตัวสั่นเล็กน้อย เขายื่นหน้าเข้ามา พร้อมกับคำพูดที่แทงเข้าสู้หัวใจของฉัน จนชา ... “เหรอ… มาหาฉัน!

โรงอาหาร คณะวิศวะ ฉันกับไอน้ำมาถึงที่นัดหมายกับบอล “แก! … ทำไมวันนี้คนเยอะอย่างนี้วะ!” ไอน้ำหันมาหาฉัน พวกเราต่างมองหน้ากัน เออ! … เยอะจริงอย่างที่นางว่าเลย “พวกเราไปรอมันตรงนั้นดีกว่า” ฉันชี้นิ้วไปที่ม้าหินอ่อนด้านนอกโรงอาหาร “คงไม่ซวยอย่างปากหรอกนะยัยอิงอิง” ไอน้ำหันซ้ายหันขวา มองหาใครสักคนที่นางก็ไม่อยากเจอ แต่ฉันต่างจากมัน เพราะปากของฉันไม่ตรงกับใจ “เมื่อไหร่ ไอ้บอลมันจะมาวะ!” ไอน้ำเริ่มบ่น ฉันรู้ว่านางไม่อยากเจอพี่ธีร์สักเท่าไหร่ “เดี๋ยวก็ซวยเจอคนที่ไม่อยากเจอพอดี” นางพูดยังไม่ทันขาดคำ สายตาฉันก็ดันไปสบเข้ากับสายตาคู่หนึ่งทันที ฉันลืมตัวมองเขาอย่างไม่วางตา ใจบ้านี่ก็ดันเต้นแรงเหลือเกิน จนฉันต้องเก็บอาการด้วยการกุมมือตัวเองเพื่อลดอาการตื่นเต้น ไอน้ำมันก็สังเกตเห็นความผิดปกติของฉัน นางหันหลังกลับไปมองคนที่ฉันกำลังจ้องอยู่ ไม่ถึงอึดใจนางหันกลับมาหาฉันแทบจะในทันที “อั๊ยย่ะ! ... อะไรมันจะซวยขนาดนี้แก~” นางกระซิบกระซาบกับฉันเหมือนกลัวใครได้ยินพวกเราสองคนคุยกัน ฉันนิ่งไม่ตอบอะไร ส่วนไอน้ำเงียบ เหมือนรู้ว่าฉันกำลังอึ้ง บรรยากาศรอบด้านของเรา

ให้ตายสิ! ฉันนอนไม่หลับ “อะไรกันวะ! ... ไอ้บ้าเอ๊ย!!” ฉันสบถออกมาดังๆ ก็มันเล่นนอนไม่หลับเลย ในหัวของฉันมีแต่ความทรงจำในอดีตระหว่างฉันกับเขาเต็มไปหมด หยุดคิดไม่ได้สักที ก่อนหน้าที่จะเจอกับเขาเมื่อช่วงเย็น ยังแค่ฝัน และแอบคิดถึง แต่ไม่ถึงกับนอนไม่หลับอย่างนี้ แต่นี่! อะไร! “นายเล่นเอาฉันแทบบ้าแล้วนะ! … นายธีร์!” ใบหน้าฉันที่ดูเอาจริงเอาจังมากที่สุด มากกว่าตอนสอบโพรเจคท์อาจารย์เสียอีก ฉันเด้งตัว ลุกนั่งจากที่นอนราบอยู่ “ฉันอิงอิง หากไม่มึนไม่ซึน ฉันคงไม่ได้นายมาเป็นแฟนหรอก ... นายธีร์! หลังจากนี้นายเตรียมตัวเตรียมใจไว้เลย เพราะฉันจะไม่ปล่อยนายไปเด็ดขาด! ฉันอิงอิง คนมึน คนซึน บวกเพิ่ม ฉันจะหน้าด้านหน้าทนตามตื๊อนายจนกว่านายจะกลับมาเป็นแฟนฉัน!” วันต่อมา ช่วงเที่ยง หลังจากหมดคาบเรียนช่วงเช้า “แกไปกันเถอะ” ฉันหันไปพูดกับไอน้ำในขณะที่มือรีบเก็บข้าวของลงกระเป๋า “เดี๋ยวๆๆ ... แกจะไปไหน?” หน้ามันเต็มไปด้วยเครื่องหมายคำถาม ให้ตายสิ … ฉันล่ะอยากถ่ายรูปไอน้ำในตอนนี้เก็บไว้จริงๆ โคตรตลกเลย ฉันล่ะอดขำไม่ได้ ฉันเก็บของไปอมยิ้มไปด้วย “ก็ไปหาไอ้บอลไง

เช้าวันใหม่ วันนี้ฉันไม่มีเรียนเลยนัดไอน้ำมาเดินห้าง จริงๆ ไม่ได้ตั้งใจจะมาซื้ออะไรหรอก ฉันแค่เบื่อๆ น่ะ อยู่ห้องคนเดียว เดี๋ยวฟุ้งซ่านเอาได้ ระหว่างเดินคิดอะไรเพลินๆ ตุ้บ! “อะ! … ขอโทษค่ะ” ฉันถอยหลัง พร้อมกับกล่าวคำขอโทษออกไปอย่างรวดเร็ว หลังจากเดินชนเข้ากับใครก็ไม่รู้ จากนั้นฉันเอามือลูบจมูกตัวเองไปมา เพราะเจ็บจากการชนแผนหลังหนาๆ ของผู้ชายตัวโตๆ “ขอโทษครับ เป็นอะไรหรือเปล่า?” ชายคนนั้นขอโทษฉันกลับ “ไม่เป็นไรค่ะ ขอโทษอีกครั้งนะคะ อิงเป็นคนชนจะให้พี่มาขอโทษ ดูจะไม่เหมาะเลยค่ะ” ฉันเป็นคนเดินชนเขา ฉันจึงขอโทษเขาอีกครั้ง ฉันก้มหัวขอโทษคนที่ยืนอยู่ข้างหน้า อือ ... ถ้ามองดีๆ เขาก็หล่อเหมือนกันนะเนี่ย ฉันที่เห็นผู้ชายหน้าตาดี แล้วแอบคิดดีไม่ได้ ใจบาปก็ปรากฏ แต่เสียใจด้วยนะพี่ชาย ตอนนี้ฉันมีพี่ธีร์คนเดียวเท่านั้น ฉันพูดในใจอย่างลั่นล้า อะ! แต่เดี๋ยวนะ ... ยัยอิงอิง เธอลืมอะไรไปหรือเปล่า อิพี่ธีร์ยังไม่ยอมญาติดีเลยนะ! ฉันที่กลับมาคิดได้ หลังจากเข้าข้างตัวเองไปแวบหนึ่ง คิดแล้วหัวใจก็ห่อเหี่ยวชะมัด “ถ้าไม่เป็นอะไรมาก งั้นพี่ขอตัวก่อนนะ

พี่ธีร์เห็นฉันเป็นอย่างนี้ เขารีบเข้ามาประคองฉัน ฉันมองเขาตาค้าง ยืนมือให้เขาอย่างว่าง่าย ว้อท! ช่วยบอกที … ฉันไม่ได้ฝันไปใช่ไหม? เข้าจับมือฉัน ปะครองฉัน โอ้แม่เจ้า! “ฉันไม่ได้เป็นอะไรกับเธอ! นี่คนของฉัน อย่ามายุ่งกับคนของฉันอีกเป็นอันขาด อย่าหาว่าฉันไม่เตือน!” เสียงเข้ม ดุ ใส่กลับไปยังคนที่ทำฉันเจ็บ ฉันที่ยังใจลอยมองคนที่กำลังพยุงฉันขึ้นมายืนข้างๆ พร้อมปะครองฉันไว้ มันจะดีอะไรอย่างนี้วะยัยอิงอิง เอ๋ ... แต่เดี๋ยวนะ ... เหมือนฉันได้ยินอะไรนะ โอ๊ย!!! คนของฉันงั้นเหรอ? หรือหูฉันเพี้ยนไปแล้วหรือไงกัน! “เอมจะไม่ยอมเสียพี่ไปแน่!” ยัยนั่นพูดก่อนเดินออกไป ตอนนี้เหลือฉันกับธีร์สองคน ฉันที่ยังยืนข้างเขาโดยมีเขาประคองอยู่ เขามองฉัน และฉันก็มองเขา ฉันที่กำลังยิ้มหวานส่งให้เขาอย่างเผลอใจ พลัก! ... ฉันที่กำลังฝันหวาน ที่ได้ยืนข้างๆ เขาอีกครั้ง แต่เขาดับฝันฉันด้วยการผลักฉันออกอย่างไม่ทันตั้งตัว “พี่ธีร์ผลักอิงทำไม!?” ฉันที่ยังค้างจากฝัน ตกใจตื่นทันที “ฉันว่าฉันพูดชัดแล้วนะ ว่าอย่ามายุ่งกับฉัน!” เย็นชากว่าเสียงก็สีหน้าเขานี่แหละ เขาพู