Lahat ng Kabanata ng Ang Maid Ng Bilyonaryo : Kabanata 1 - Kabanata 10

Hindi ko akalaing ang isang desisyong ginawa ko ang magiging simula ng magiging buhay ko.Dalawampu't dalawang taong gulang ako noon. Nung alukin ako ng trabaho bilang personal maid sa isang mansyon, agad kong tinanggap.Malaki ang sahod. Sobra sa kailangan ko.Pero wala akong oras para matakot.Kailangan ko ng trabaho.Kaya noong araw na iyon, maaga akong pumunta sa malaking mansyon ng pamilyang Valdez."Miss Mira Santos?"Tumango ako at mahigpit na hinawakan ang strap ng bag ko. "Po.""Pasok ka. Nasa loob na si Mr. Valdez."Tumango ako at humakbang papasok.Pagbukas pa lang ng malaking pintuan, napahinto ako.Marmol ang sahig. Mataas ang kisame. May malaking chandelier, mamahaling muwebles, at mga dekorasyong parang bawal hawakan."Grabe..." bulong ko habang dahan-dahang iniikot ang tingin."May problema?" Habang nakataas ang isang kilayNapalingon ako at agad na tumayo nang tuwid.Isang lalaki ang nakatayo sa gitna ng sala.Matangkad siya. Nasa dalawampu't siyam na taong gulang. Na

Tatlong linggo na ako sa mansyon ni Adrian, at dapat ay nasanay na ako sa presensya niya.Pero kabaligtaran ang nangyayari.Habang tumatagal, mas lalo ko siyang napapansin.Mas lalo kong napapansin ang paraan ng pagtingin niya sa akin.At mas lalo kong nararamdaman ang kakaibang kaba tuwing lumalapit siya.Alas-sais ng umaga nang matapos kong ihanda ang almusal.Inayos ko ang mesa at saka umupo sa kusina habang hinihintay siya.Makalipas ang ilang minuto, narinig ko ang pamilyar niyang mga yabag.“Mira.”Tumayo ako agad at inayos ang suot kong apron. “Good morning.”“Umupo ka.” Itinuro niya ang upuan sa harap niya.Napakurap ako. “May kailangan ka?”“Wala. Gusto kitang makausap.”Umupo ako nang maayos.“May nagawa ba akong mali?” tanong ko habang bahagyang kinakagat ang labi.“Wala.”“Sigurado?”“Sigurado.” Kumuha siya ng kape.Napabuntong-hininga ako.“Bakit parang kinakabahan ka kapag kasama mo ako?” tanong niya habang nakatingin sa akin.“Hindi ako kinakabahan.” Umiling ako.“Sinun

Kinabukasan, mas maaga akong nagising kaysa dati.Hindi dahil sa trabaho.Hindi dahil sa alarm.Dahil sa nangyari kagabi.Paulit-ulit kong naaalala ang unang halik namin ni Adrian. Maikli lang iyon, pero sapat para hindi ako makatulog nang maayos.Pagdating ko sa kusina, nandoon na siya.“Maaga ka.” Bahagya siyang ngumiti habang nakasandal sa counter.“Ganoon din ikaw.” Inilapag ko ang tray sa mesa.“Hinintay kita.” Itinaas niya ang tasa ng kape.Napatingin ako sa kaniya.“Bakit?”“Dahil gusto kitang makita.” Diretso niyang sagot habang nakatitig sa akin.Uminit ang mukha ko.“Hindi ka talaga marunong magpahiwatig.” Umiling ako habang inaayos ang mga plato.“Hindi ko kailangang magpahiwatig.” Lumapit siya nang kaunti. “Gusto kita.”Napahinto ang kamay ko.“Adrian.”“Ano?” Bahagya siyang yumuko para salubungin ang tingin ko.“May trabaho ako.”“Alam ko.” Tumabi siya sa mesa.“Kung ganoon, bakit mo ako ginugulo?”“Dahil gusto kong makita kung hanggang saan mo ako kayang iwasan.”Napatin

Dalawang linggo mula nang unang maging opisyal ang paglalabas namin, mas naging mahirap itago ang pagbabago sa pagitan namin.Hindi na ako basta maid sa mga mata ni Adrian. Hindi na rin siya basta amo para sa akin.Pero may isang bagay na hindi ko inaasahan.Mas naging possessive siya.Hindi sobra. Hindi nakakasakal. Pero sapat para mapansin ko.Isang hapon, nag-aayos ako ng mga bulaklak sa sala nang dumating ang isang lalaking courier.“Para kay Miss Mira.” Iniabot niya ang maliit na kahon.“Salamat.” Tinanggap ko iyon at ngumiti.Pagkaalis niya, binuksan ko ang kahon.May bracelet sa loob.May maliit na card.Para sa iyo. Sana magustuhan mo.Napangiti ako.“Mira.”Napalingon ako.Nakatayo si Adrian sa may hagdan. Nakapamulsa siya habang nakatingin sa bracelet.“Kanino iyan?” tanong niya habang bumababa.“Hindi ko alam.” Itinaas ko ang card. “Walang pangalan.”Lumapit siya at tiningnan ang kahon.“Galing saan?” habang nag tataka“Hindi ko rin alam.” habang nakatingin sakin“Bakit mo

Isang linggo na kaming magkasintahan ni Adrian.Masaya ako, pero napapansin ko ang pagbabago sa paligid.May mga matang sumusunod sa amin.May mga bulungan kapag sabay kaming kumakain.Alam kong may mga taong hindi sang-ayon sa relasyon namin.Isang umaga, nag-aayos ako ng mesa nang pumasok si Adrian.“Good morning, girlfriend.” Ngumiti siya habang inilalagay ang telepono sa mesa.“Good morning.” Ngumiti rin ako habang inaayos ang tasa.“Bakit tahimik ka?” Umupo siya.“May iniisip lang ako.” Umupo ako sa tabi niya.“Tungkol saan?”“Sa mga tao rito.”Bahagyang kumunot ang noo niya.“Ano ang ginawa nila?”“Wala naman.”“Mira.” Diretso siyang tumingin sa akin. “Huwag mong sabihing wala kung may gumugulo sa iyo.”Napabuntong-hininga ako.“May mga nakatingin.”“Hayaan mo sila.”“Madali para sa iyo.”“Bakit?”“Sanay kang pinag-uusapan.”Hinawakan niya ang kamay ko.“Hindi mo kailangang harapin iyon mag-isa.”Napangiti ako.“Salamat.”“Hindi iyon sapat.” Bahagya siyang yumuko. “Gusto kong ma