Ang Maid Ng Bilyonaryo

Hindi ko akalaing ang isang desisyong ginawa ko ang magiging simula ng magiging buhay ko.

Dalawampu't dalawang taong gulang ako noon. Nung alukin ako ng trabaho bilang personal maid sa isang mansyon, agad kong tinanggap.

Malaki ang sahod. Sobra sa kailangan ko.

Pero wala akong oras para matakot.

Kailangan ko ng trabaho.

Kaya noong araw na iyon, maaga akong pumunta sa malaking mansyon ng pamilyang Valdez.

"Miss Mira Santos?"

Tumango ako at mahigpit na hinawakan ang strap ng bag ko. "Po."

"Pasok ka. Nasa loob na si Mr. Valdez."

Tumango ako at humakbang papasok.

Pagbukas pa lang ng malaking pintuan, napahinto ako.

Marmol ang sahig. Mataas ang kisame. May malaking chandelier, mamahaling muwebles, at mga dekorasyong parang bawal hawakan.

"Grabe..." bulong ko habang dahan-dahang iniikot ang tingin.

"May problema?" Habang nakataas ang isang kilay

Napalingon ako at agad na tumayo nang tuwid.

Isang lalaki ang nakatayo sa gitna ng sala.

Matangkad siya. Nasa dalawampu't siyam na taong gulang. Naka-itim na polo at itim na pantalon.

Hindi ko na kailangang hulaan kung sino siya.

Si Adrian Valdez.

Ang bilyonaryong CEO na palaging laman ng mga balita.

"Ikaw si Mira?" tanong niya habang mabagal na lumalapit.

"Opo." Tumango ako.

"Late ka." Habang sama ng tingin

Napatingin ako sa orasan sa dingding. Eksaktong alas-siyete.

"Pitong minuto lang po." Itinaas ko nang bahagya ang kilay ko.

Umangat ang isang kilay niya. "Pitong minuto!!."

Napayuko ako sandali. "Pasensya na po."

"Sa bahay na ito, mahalaga ang oras." Huminto siya sa harapan ko. "Ayokong inuulit ang isang utos."

"Naiintindihan ko po." Tumango ako agad.

"Adrian." Iniabot niya ang kamay.

Napakurap ako bago ko ito tinanggap. "Mira."

Sandali kaming nagkamay.

Malamig ang kamay niya.

Binitiwan niya agad ako at kumuha ng isang folder mula sa mesa.

"Mga patakaran." Iniabot niya iyon sa akin.

Binuksan ko ang folder at mabilis na binasa ang laman.

Bawal ang bisita.

Bawal ang pagpasok sa pribadong opisina niya.

Bawal gamitin ang personal niyang gamit.

Bawal hawakan ang mga dokumento niya.

Bawal guluhin siya habang nagtatrabaho.

At ang pinakahuli: panatilihin ang tamang distansya sa amo.

Napatingin ako sa kaniya. "Ang dami."

"May problema?" tanong niya habang nakapamulsa.

Umiling ako. "Wala."

"Magaling." Habang naka ngisi

Ibinaba ko ang folder. "May tanong po ako."

"Tungkol saan?" Lumapit siya nang kaunti.

"Kasama po ba sa tamang distansya ang pagsagot kapag tinatawag ninyo ako?"

Tahimik siya.

Akala ko maiinis siya.

Pero bahagyang umangat ang gilid ng labi niya.

"Depende."

"Sa ano?" Napakunot-noo ako.

"Kung paano mo ako sasagutin." Diretso ang tingin niya.

Napayuko ako para itago ang ngiti ko. "Okay."

"Tatawag ako kapag kailangan kita."

"Okay." Tumango ako.

"At kapag tinatawag kita, tingnan mo ako."

Dahan-dahan akong tumingin sa kaniya.

Mali.

Diretso ang mga mata niya sa akin.

Ilang segundo akong hindi nakagalaw.

"May problema?" tanong niya habang bahagyang ikiniling ang ulo.

"Wala." Umiling ako agad.

"Namumula ka."

Agad kong hinawakan ang pisngi ko. "Hindi."

"Namumula ka." Bahagya siyang ngumiti.

"Mainit lang." Nagkibit-balikat ako.

Tumingin siya sa paligid. "Naka-aircon."

Napakagat ako sa labi para hindi matawa.

"Magtrabaho ka na." Tumalikod siya.

"Sandali." Itinaas ko ang kamay ko.

Huminto siya at lumingon.

"Kung hindi ninyo ako gusto bilang maid, sabihin ninyo agad."

Ilang segundo siyang nakatitig sa akin.

"Kung ayaw kita rito, hindi kita tinanggap." Malamig ang tono niya.

Napahinga ako nang maluwag. "Okay."

Humakbang na siya papunta sa hagdan.

"At Mira?" Lumingon siya.

"Po?" Tumingala ako.

"Huwag kang matakot sa akin." Bahagyang lumambot ang kaniyang mukha.

Napangiti ako nang pilit. "Medyo mahirap po."

"Subukan mo." Tumango siya.

"Susubukan ko." Tumango rin ako.

Umakyat siya sa hagdan at nawala sa paningin ko.

Napabuntong-hininga ako.

Unang araw ko pa lang, pero pakiramdam ko kailangan kong mag-ingat sa bawat kilos ko.

Hindi lang dahil mahigpit siya.

May kakaiba sa presensya ni Adrian.

Hindi siya kailangang sumigaw para sumunod.

Isang tingin lang niya, sapat nang tumahimik ang paligid.

Pero higit sa lahat, may paraan siyang tumingin na parang alam niya agad kapag nagsisinungaling ang isang tao.

Napailing ako. "Mira, trabaho."

Buong umaga akong naglinis.

Sala. Kusina. Dining area. Mga kuwartong hindi ginagamit.

Nang matapos ako sa kusina, naghanda ako ng tanghalian.

Hindi ko alam kung ano ang gusto ni Adrian, kaya simple lang ang niluto ko.

Nang ilapag ko ang pagkain sa dining table, bumukas ang p***o.

Napalingon ako.

Siya.

"Ikaw ang nagluto?" tanong niya habang inilalapag ang mga gamit niya.

"Opo." Tumango ako.

Umupo siya. "Tikman mo."

Napakurap ako. "Ako?"

"Ikaw." Itinaas niya ang isang kilay.

"Bakit?" Habang may halong kaba

"Para malaman kong ligtas kainin." Kumuha siya ng baso ng tubig.

Napataas ang kilay ko. "Pwede namang sabihin ninyo na ayaw ninyo sa luto ko."

Saglit siyang natahimik.

"Mas gusto kong siguraduhin." Kumuha siya ng tinidor.

Napailing ako at umupo sa kabilang dulo.

Kumuha ako ng kaunti at tinikman iyon.

"Masarap." Tumango ako.

Kumuha siya ng sariling pagkain at tahimik na kumain.

Ilang segundo ang lumipas bago siya nagsalita.

"Masarap." Tumango siya.

Napangiti ako. "Salamat."

"Ikaw ang unang maid na nagluto ng ganito." Ibinaba niya ang tinidor.

"Masama ba?" Napakunot-noo ako.

"Hindi." Umiling siya.

Hindi ko alam kung ang pagkain ang tinutukoy niya o ang paraan ko ng pagluluto.

Kaya hindi na ako nagtanong.

Tumayo siya at inayos ang manggas ng polo niya.

"Simula bukas, ikaw ang maghahanda ng almusal ko."

"Okay." Tumango ako.

"At kape."

"Anong gusto ninyo?" tanong ko habang inaayos ang mga plato.

"Ikaw ang bahala."

"Sigurado?" Tumingin ako sa kaniya.

"May tiwala ako sa panlasa mo." Bahagyang ngumiti siya.

Hindi ko napigilang ngumiti rin.

"Salamat."

Tumalikod siya at naglakad palayo.

Pinanood ko siya hanggang sa mawala siya sa hallway.

Akala ko, sahod lang ang dahilan kung bakit kailangan kong manatili sa mansyon.

Hindi ko alam na ang lalaking unang kinatakutan ko ang magiging dahilan kung bakit hindi ako makakaalis.

At sa isang simpleng almusal at ilang palitan ng tingin, nagsimula ang bagay hindi ko inasahan.

Hindi ko pa alam kung saan kami dadalhin ng mga susunod na araw.

Pero isang bagay ang sigurado.

Hindi magiging simple ang trabaho ko bilang maid ni Adrian Valdez.