Kabanata 3 — Ang Lumalapit na Damdamin

Tatlong linggo na ako sa mansyon ni Adrian, at dapat ay nasanay na ako sa presensya niya.

Pero kabaligtaran ang nangyayari.

Habang tumatagal, mas lalo ko siyang napapansin.

Mas lalo kong napapansin ang paraan ng pagtingin niya sa akin.

At mas lalo kong nararamdaman ang kakaibang kaba tuwing lumalapit siya.

Alas-sais ng umaga nang matapos kong ihanda ang almusal.

Inayos ko ang mesa at saka umupo sa kusina habang hinihintay siya.

Makalipas ang ilang minuto, narinig ko ang pamilyar niyang mga yabag.

“Mira.”

Tumayo ako agad at inayos ang suot kong apron. “Good morning.”

“Umupo ka.” Itinuro niya ang upuan sa harap niya.

Napakurap ako. “May kailangan ka?”

“Wala. Gusto kitang makausap.”

Umupo ako nang maayos.

“May nagawa ba akong mali?” tanong ko habang bahagyang kinakagat ang labi.

“Wala.”

“Sigurado?”

“Sigurado.” Kumuha siya ng kape.

Napabuntong-hininga ako.

“Bakit parang kinakabahan ka kapag kasama mo ako?” tanong niya habang nakatingin sa akin.

“Hindi ako kinakabahan.” Umiling ako.

“Sinungaling.” habang nakatingin sa kanya

Napailing ako. “Hindi naman.”

“Namumula ka.”

Agad kong hinawakan ang pisngi ko. “Mainit lang.”

Tumingin siya sa air conditioner. “Dalawampung degrees.”

Napatawa ako. “Baka malamig lang sa iyo.”

Bahagya siyang ngumiti.

At iyon ang problema.

Kapag ngumiti siya, mas lalo siyang nagiging kaakit-akit.

Mabilis kong iniwas ang tingin.

“Bakit ka umiwas?” tanong niya habang bahagyang nakasandal sa upuan.

“Wala.”

“Mayroon.”

“Adrian.”

“Ano?”

“Pwede bang kumain na lang tayo?”

Tahimik siyang tumingin sa akin bago bahagyang tumango.

“Sige.”

Kumain kami.

Pero kahit tahimik siya, ramdam kong nakatingin siya sa akin paminsan-minsan.

Hindi ko alam kung bakit.

At ayokong tanungin.

Pagkatapos ng almusal, bumalik ako sa trabaho.

Nang tanghali, naglilinis ako ng sala nang marinig ko ang pagbukas ng pintuan.

“May kailangan ka?” tanong ko habang hawak ang basahan.

“Wala.” Lumapit siya.

“Kung ganoon, bakit nandito ka?”

“Dadaan lang.”

Tumigil siya sa harapan ko.

“May mantsa.”

Napatingin ako sa sahig. “Saan?”

“Sa pisngi mo.”

Bago pa ako makapagsalita, marahan niyang pinunasan ang maliit na mantsa sa pisngi ko gamit ang hinlalaki niya.

Natigilan ako.

“Adrian...”

“May harina.” Tumingin siya sa daliri niya.

Napahawak ako sa pisngi ko.

“Salamat.”

Tumango siya.

Pero hindi siya agad umalis.

“Bakit?” tanong ko habang pilit na kalmado.

“Wala.”

“Sigurado?”

“Hindi.”

Napatingin ako sa kaniya. “Anong ibig mong sabihin?”

Bahagya siyang yumuko para magpantay ang tingin namin.

“May gusto akong itanong.”

“Ano?”

“May boyfriend ka ba?”

Napatigil ako.“Wala.”

“Bakit?”

“Bakit ano?”

“Bakit wala?”

Napatawa ako nang mahina. “Kailangan ba may dahilan?”

“Gusto ko lang malaman.”

“Wala lang talaga.”

Tumango siya.“Good.”

Napakunot-noo ako. “Bakit good?”

“Dahil wala.”

“Bakit mahalaga sa iyo?”

Hindi siya agad sumagot.

Sa halip, umatras siya.

“Balik ka sa trabaho.”

“Adrian.”

Lumingon siya.

“Hindi mo sinagot.”

“Hindi ko kailangang sagutin.”

“Bakit?”

“Dahil hindi pa tayo ganoon kalapit.”

Pagkasabi niya noon, umalis siya.

Naiwan akong nakatayo sa gitna ng sala.

Hindi pa tayo ganoon kalapit.

Bakit parang gusto niyang maging malapit?

Kinagabihan, nagdala ako ng kape sa opisina niya.

Kumatok ako nang dalawang beses.

“Pasok.”

Pumasok ako at inilapag ang tasa sa mesa.

“Kape.”

“Salamat.”

Aalis na sana ako nang tawagin niya ako.

“Mira.”

Huminto ako. “Yes?”

“Halika.”

Lumapit ako sa mesa.

“Bakit?”

“Umupo ka.”

Umupo ako sa upuan sa harapan niya.

“May problema ba?”

“Wala.”

“Kung ganoon?”

Tumingin siya sa akin nang diretso.“May gusto akong sabihin.”

Naghintay ako.

“Napapansin kita.”

Napakurap ako.

“Ano?”

“Napapansin kita.” Bahagyang yumuko siya sa mesa.

“Bilang maid?”

“Hindi lang.”

Mabilis ang tibok ng puso ko.

“Adrian...”

“Alam kong may distansya tayo.”

Tumango ako.

“Pero gusto kitang makilala.”

Napahawak ako sa gilid ng upuan.

“Bakit?”

“Dahil interesado ako sa iyo.”

Natigilan ako.

Hindi ko alam kung matutuwa ba ako o matatakot.

“Hindi ba mali?”

“Ang alin?”

“Na maging interesado ka sa maid mo.”

“Hindi ko kontrolado ang nararamdaman ko.”

Tahimik ako.

“Pero hindi kita pipilitin,” dagdag niya habang bahagyang umaatras.

Tumingin ako sa kaniya.

“Salamat.”

“May gusto ka bang sabihin?”

Umiling ako. “Hindi ko pa alam.”

“Okay.” Tumayo ako.

“Pwede ka nang umalis.”

Tumayo rin ako.

Pagdating ko sa pintuan, huminto ako.

“Adrian.”

“Ano?”

“Hindi rin naman kita iniiwasan dahil ayaw kita.”

Nakita kong bahagyang nagbago ang ekspresyon niya.

“Kung ganoon, bakit?”

Huminga ako nang malalim.

“Dahil natatakot ako sa maaaring mangyari.”

Hindi siya nagsalita.

Tumango lang siya.

“Naiintindihan ko.”

Lumabas ako ng opisina.

Pero bago ko tuluyang maisara ang p***o, narinig ko siya.

“Mira.”

Lumingon ako.

“Good night.”

Ngumiti ako. “Good night.”

Isinara ko ang p***o.

Sumandal ako roon at napapikit.

Hindi ko na maitatanggi.

May nararamdaman ako para kay Adrian.

Hindi ko alam kung gaano iyon kalalim.

Pero alam kong hindi na ito simpleng paghanga.

At ang mas nakakatakot?

Pakiramdam ko, pareho kami.

Kinabukasan, maaga akong bumaba sa kusina.

Akala ko ako ang mauunang gumising.

Nagulat ako nang makita ko siyang nakatayo roon.

“Bakit nandito ka?” tanong ko habang inilapag ang mga gamit.

“Hinahanap kita.”

Napahinto ako.

“Ako?” habang nag tataka

“Oo.”

“Bakit?”

Lumapit siya nang ilang hakbang.

“Naalala mo ang sinabi ko kagabi?”

Tumango ako.

“Gusto kitang makilala.”

“Naalala ko.”

“Simulan natin ngayon.”

Napangiti ako.

“Paano?”

“Almusal.”

“Almusal lang?”Napatawa ako.

“Sa ngayon.”

Umupo siya sa mesa.

“Halika.”

Umupo ako sa tabi niya.

Hindi sa kabilang dulo.

Sa tabi niya.

Napatingin siya sa akin.

“Mas malapit.”

“May problema?”

“Wala.”

Ngumiti siya.

At sa unang pagkakataon, hindi ako umiwas.

Doon ko napagtanto na maaaring nagsisimula na ang isang bagay na hindi ko na kayang pigilan.

Hindi pa kami magkasintahan.

Hindi pa niya ako inaangkin.

At wala pa akong karapatang umasa.

Pero sa paraan ng pagtingin niya sa akin, alam kong hindi na ako basta maid sa mga mata niya.

At sa paraan ng pagbilis ng tibok ng puso ko, alam kong hindi na rin siya basta amo sa mga mata ko.

Mabilis ang pagbabago.

Nakakatakot.

Pero sa halip na tumakbo palayo, pinili kong manatili.

Dahil sa unang pagkakataon, gusto kong malaman kung saan kami dadalhin ng damdaming pareho naming pilit itinatago.

At habang mas nakikilala ko siya, mas lalo kong gustong malaman kung may lugar ba ako sa buhay ng isang lalaking tulad niya talaga.