All Chapters of MAID TO QUEEN OF BILLIONAIRE: Chapter 11 - Chapter 20

Nang makaupo kami sa sala, hindi ko alam kung saan ako titingin.Nasa harapan ko ang pamilya ni Adrian, at ramdam kong sinusukat nila ako sa bawat tingin.“Mira, tama ba?” tanong ng kaniyang ina habang nakaupo nang tuwid.“Opo.” Tumango ako.“Ano ang trabaho mo?”“Personal maid po ni Adrian.” Inayos ko ang kamay ko sa kandungan.Tahimik siyang tumingin kay Adrian.“Girlfriend ko siya.” Diretso ang sagot ni Adrian.“Alam ko.” Kumunot ang noo ng babae. “Ang tinatanong ko ay kung seryoso ka ba sa kanya.”“Opo.” Mabilis akong tumango.“Hindi kita tinatanong kung mahal mo siya.”Napayuko ako.“Ang gusto kong malaman ay kung naiintindihan mo ang mundong papasukin mo.”“Sinusubukan ko po.” Huminga ako nang malalim.“Hindi sapat ang pagsubok.”Hinawakan ni Adrian ang kamay ko.“Ma, sapat na.” Mahigpit ang boses niya.“Hindi pa, Adrian.” Tumingin ito sa kaniya.“Hindi mo kailangang protektahan siya sa bawat tanong.”“Hindi ko siya pinoprotektahan dahil mahina siya.” Umayos siya ng upo. “Pinopr

Kinabukasan, alas-sais pa lang ng umaga ay gising na ako. Hindi dahil may trabaho ako, kundi dahil buong gabi kong iniisip ang sinabi ni Celeste.May mga taong gustong subukin ako.Huminga ako nang malalim at bumangon. Hindi ako puwedeng umatras ngayon. Kung gusto kong manatili sa tabi ni Adrian, kailangan kong ipakita na hindi ako madaling matinag.Paglabas ko ng kwarto, nakita ko si Adrian sa sala. Nakatayo siya malapit sa bintana, hawak ang kape niya.“Maaga ka,” sabi niya.Ngumiti ako nang bahagya. “Hindi ako makatulog.”Lumapit siya sa akin at maingat na hinawakan ang kamay ko. “Natatakot ka ba?”Umiling ako. “Kinakabahan lang.”Pinisil niya ang kamay ko. “Hindi mo kailangang harapin ito mag-isa.”Napatingin ako sa kanya. “Pero ayokong umasa lang sa proteksyon mo.”Bahagya siyang ngumiti. “Iyon ang gusto kong marinig.”Bago pa ako makasagot, tumunog ang telepono niya. Tiningnan niya ang screen at agad na nagbago ang ekspresyon niya.“Si Mama,” sabi niya.Tumango ako. “Sagutin mo.

Alas-siyete ng gabi nang makarating kami sa bahay ng pamilya ni Adrian.Pagbaba ko ng sasakyan, agad kong naramdaman ang bigat ng paligid.Tahimik ang buong bahay.Masyadong tahimik.Hinawakan ni Adrian ang kamay ko.“Ready ka na?” tanong niya.Huminga ako nang malalim. “Hindi.”Bahagya siyang ngumiti. “Good. Mas gusto kong alam mong kinakabahan ka.”Napatingin ako sa kanya. “Hindi mo ba ako kayang patahanin?”Lumapit siya at inayos ang buhok ko. “Kaya.”Bahagya siyang yumuko.“Pero mas gusto kong makita kang lumalaban.”Napangiti ako nang kaunti.Pumasok kami sa dining room.Nandoon ang ina ni Adrian at si Celeste. May dalawang bakanteng upuan sa magkabilang dulo ng mesa.Umupo ako sa tabi ni Adrian.Tahimik ang unang ilang segundo.Hanggang sa magsalita ang ina niya.“Mira.”Tumingin ako sa kanya. “Opo?”Maingat niyang inilapag ang kutsara.“May tanong ako.”Tumango ako. “Sige po.”“Kung hindi si Adrian ang magiging kasama mo, mananatili ka pa rin ba sa pamilyang ito?”Natahimik ako

Pagkatapos ng charity event, akala ko tapos na ang lahat.Hindi pala.Pagpasok namin sa sasakyan, agad kong napansin ang tahimik na ekspresyon ni Adrian. Mahigpit ang hawak niya sa manibela habang nakatingin sa daan.“Galit ka?” tanong ko.Bahagya siyang napabuntong-hininga. “Oo.”Napatingin ako sa kanya. “Dahil sa nangyari?”Tumango siya. “Dahil hinayaan kitang harapin iyon nang mag-isa.”Umiling ako. “Hindi mo ako pinabayaan.”Saglit siyang tumingin sa akin. “Pero gusto kong protektahan ka.”Hinawakan ko ang kamay niya. “Hindi ako nasaktan.”Pinisil niya ang kamay ko. “Hindi iyon ang punto.”Tahimik akong napatingin sa labas.Alam kong nag-aalala siya.Pero mas lalo akong nabahala nang biglang tumunog ang telepono niya.Tiningnan niya ang screen.Si Celeste.Sinagot niya agad.“Ano?” tanong niya.Tahimik siyang nakinig.Maya-maya, kumunot ang noo niya.“Saan?”Saglit siyang tumingin sa akin.“Pauwi na kami.”Ibinaba niya ang tawag.“Ano iyon?” tanong ko.Huminga siya nang malalim. “

Hindi ako agad nakapagsalita matapos banggitin ni Adrian ang pangalan. “Si Mama.” Napatigil ako. Napatingin ako kay Celeste, pero tahimik lang siya. “Si Mama ang nagpadala ng mensahe?” tanong ko. Tumango si Celeste. “Oo.” Napahigpit ang hawak ko sa kamay ni Adrian. “Bakit?” tanong ko. Hindi agad sumagot si Adrian. Huminga siya nang malalim bago tumingin sa akin. “Dahil ayaw niyang mawala ang kontrol niya sa pamilya.” Napakunot-noo ako. “Kasalanan ko ba iyon?” Agad siyang umiling. “Hindi.” Hinawakan niya ang pisngi ko. “Hindi kailanman naging kasalanan mo.” Tumayo ang ina niya. “Hindi ko kayo gustong paghiwalayin,” sabi niya. Napatingin ako sa kanya. “Pero gusto kong malaman kung hanggang saan ka handang lumaban para sa anak ko.” Napahinga ako nang malalim. “Akala ko po tapos na ang pagsubok.” Bahagya siyang ngumiti. “Ito na ang huli.” Tumingin ako kay Adrian. “Paano namin malalaman?” Lumapit ang ina niya sa mesa at inilapag ang isang folder. “May isang kondisyon.”