บททั้งหมดของ Ang Maid Ng Bilyonaryo : บทที่ 11 - บทที่ 20

Kabanata 11 — Ang Mundo ni Adrian

Dalawang araw matapos ang pagpunta namin sa bahay sa tabi ng dagat, bumalik kami sa mansyon.Akala ko babalik na rin sa normal ang lahat.Nagkamali ako.Pagkababa namin ng sasakyan, napansin kong tahimik ang buong bahay.“Mira, may problema?” tanong ni Adrian habang hawak ang kamay ko.“Hindi ko alam.” Napatingin ako sa paligid.“Sumama ka sa akin.” Hinila niya nang marahan ang kamay ko.Pumasok kami sa sala.May isang babae roon.Eleganteng nakasuot, maayos ang buhok, at seryoso ang mukha.Tumayo siya nang makita kami.“Adrian.” Bahagya siyang ngumiti.“Celeste.” Tumango si Adrian.Napatingin siya sa akin.“Ikaw si Mira?”“Opo.” Tumango ako.Lumapit siya nang kaunti.“Personal maid niya?”Bago pa ako makasagot, nagsalita si Adrian.“Girlfriend ko.”Nanlaki ang mata ko.Napatingin si Celeste sa kaniya.“Girlfriend?”“Oo.” Mahigpit niyang hinawakan ang kamay ko.Tumango si Celeste.“Hindi ko alam.”“Hindi ko kailangang ipaalam sa lahat.” Bahagyang kumunot ang noo ni Adrian.“Pero kaila

ปรับปรุงล่าสุด : 2026-09-07

อ่านเพิ่มเติม

Kabanata 12 — Ang Hamon

Nang makaupo kami sa sala, hindi ko alam kung saan ako titingin.Nasa harapan ko ang pamilya ni Adrian, at ramdam kong sinusukat nila ako sa bawat tingin.“Mira, tama ba?” tanong ng kaniyang ina habang nakaupo nang tuwid.“Opo.” Tumango ako.“Ano ang trabaho mo?”“Personal maid po ni Adrian.” Inayos ko ang kamay ko sa kandungan.Tahimik siyang tumingin kay Adrian.“Girlfriend ko siya.” Diretso ang sagot ni Adrian.“Alam ko.” Kumunot ang noo ng babae. “Ang tinatanong ko ay kung seryoso ka ba sa kanya.”“Opo.” Mabilis akong tumango.“Hindi kita tinatanong kung mahal mo siya.”Napayuko ako.“Ang gusto kong malaman ay kung naiintindihan mo ang mundong papasukin mo.”“Sinusubukan ko po.” Huminga ako nang malalim.“Hindi sapat ang pagsubok.”Hinawakan ni Adrian ang kamay ko.“Ma, sapat na.” Mahigpit ang boses niya.“Hindi pa, Adrian.” Tumingin ito sa kaniya.“Hindi mo kailangang protektahan siya sa bawat tanong.”“Hindi ko siya pinoprotektahan dahil mahina siya.” Umayos siya ng upo. “Pinopr

ปรับปรุงล่าสุด : 2026-09-07

อ่านเพิ่มเติม

Kabanata 13 — Ang Pagsubok Muli

Kinabukasan, mas magaan ang pakiramdam ko.Hindi dahil nawala ang problema, kundi dahil alam kong hindi na kami kailangang magtago ni Adrian.Pagdating ko sa kusina, nakita ko siyang naghihintay.“Good morning.” Ngumiti siya habang inilalagay ang telepono sa mesa.“Good morning.” Inayos ko ang buhok ko bago umupo.“Maaga ka.”“Hindi ako makatulog.” Bahagya akong napangiti.“Dahil sa nangyari kahapon?”“Oo.” Tumango ako.“Pinagsisisihan mo?”Umiling ako. “Hindi.”Lumapit siya at hinawakan ang kamay ko.“Good.”“Pero may iniisip ako.”“Ano?” Umayos siya ng upo.“Paano kung hindi talaga ako tanggapin ng lahat?”“Hindi lahat kailangan mong pasayahin.” Mahigpit niyang hinawakan ang kamay ko.“Pero pamilya mo sila.”“At ikaw ang pinili ko.”Napatingin ako sa kaniya.“Ganun lang?”“Ganun kasimple.” Ngumiti siya.Napatawa ako.“Ang dali para sa iyo.”“Dahil malinaw sa akin.”Bago pa ako makasagot, tumunog ang telepono niya.Tiningnan niya ang screen.“Si Celeste.”“Pinsan mo?”“Oo.” Sinagot n

ปรับปรุงล่าสุด : 2026-09-07

อ่านเพิ่มเติม

Kabanata 14 — Ang Unang Pagsubok

Kinabukasan, alas-sais pa lang ng umaga ay gising na ako. Hindi dahil may trabaho ako, kundi dahil buong gabi kong iniisip ang sinabi ni Celeste.May mga taong gustong subukin ako.Huminga ako nang malalim at bumangon. Hindi ako puwedeng umatras ngayon. Kung gusto kong manatili sa tabi ni Adrian, kailangan kong ipakita na hindi ako madaling matinag.Paglabas ko ng kwarto, nakita ko si Adrian sa sala. Nakatayo siya malapit sa bintana, hawak ang kape niya.“Maaga ka,” sabi niya.Ngumiti ako nang bahagya. “Hindi ako makatulog.”Lumapit siya sa akin at maingat na hinawakan ang kamay ko. “Natatakot ka ba?”Umiling ako. “Kinakabahan lang.”Pinisil niya ang kamay ko. “Hindi mo kailangang harapin ito mag-isa.”Napatingin ako sa kanya. “Pero ayokong umasa lang sa proteksyon mo.”Bahagya siyang ngumiti. “Iyon ang gusto kong marinig.”Bago pa ako makasagot, tumunog ang telepono niya. Tiningnan niya ang screen at agad na nagbago ang ekspresyon niya.“Si Mama,” sabi niya.Tumango ako. “Sagutin mo.

ปรับปรุงล่าสุด : 2026-09-07

อ่านเพิ่มเติม

Kabanata 15 — Ang Desisyon

Kinabukasan, maaga akong nagising. Hindi ko na kailangan ng alarm dahil buong gabi kong iniisip ang sobre na nakita namin ni Adrian.“Bukas, malalaman namin kung karapat-dapat ka talaga.”Paulit-ulit iyon sa isip ko.Paglabas ko ng kwarto, nadatnan ko si Adrian sa kusina. Nakaupo siya habang umiinom ng kape. Nang makita niya ako, agad siyang tumayo.“Hindi ka natulog nang maayos,” sabi niya.Umiling ako habang inaayos ang buhok ko. “Ikaw rin naman.”Bahagya siyang ngumiti. “Mas sanay ako.”Lumapit ako sa mesa. “Ano ang mangyayari ngayon?”Inilapag niya ang tasa. “Pupunta tayo sa opisina ng pamilya ko.”Napabuntong-hininga ako. “May panibagong pagsubok?”Tumango siya. “Oo.”Umupo ako. “Sige.”Tinitigan niya ako nang ilang segundo. “Sigurado ka?”Tumango ako nang diretso. “Oo. Ayokong tumakbo.”Hinawakan niya ang kamay ko. “Iyan ang gusto kong marinig.”Makalipas ang isang oras, nasa sasakyan na kami. Tahimik ang buong biyahe. Hindi ako nagsalita. Pinag-iisipan ko kung ano ang ipapagawa

ปรับปรุงล่าสุด : 2026-09-07

อ่านเพิ่มเติม

Kabanata 16 — Ang Hapunan ng Pagsubok

Alas-siyete ng gabi nang makarating kami sa bahay ng pamilya ni Adrian.Pagbaba ko ng sasakyan, agad kong naramdaman ang bigat ng paligid.Tahimik ang buong bahay.Masyadong tahimik.Hinawakan ni Adrian ang kamay ko.“Ready ka na?” tanong niya.Huminga ako nang malalim. “Hindi.”Bahagya siyang ngumiti. “Good. Mas gusto kong alam mong kinakabahan ka.”Napatingin ako sa kanya. “Hindi mo ba ako kayang patahanin?”Lumapit siya at inayos ang buhok ko. “Kaya.”Bahagya siyang yumuko.“Pero mas gusto kong makita kang lumalaban.”Napangiti ako nang kaunti.Pumasok kami sa dining room.Nandoon ang ina ni Adrian at si Celeste. May dalawang bakanteng upuan sa magkabilang dulo ng mesa.Umupo ako sa tabi ni Adrian.Tahimik ang unang ilang segundo.Hanggang sa magsalita ang ina niya.“Mira.”Tumingin ako sa kanya. “Opo?”Maingat niyang inilapag ang kutsara.“May tanong ako.”Tumango ako. “Sige po.”“Kung hindi si Adrian ang magiging kasama mo, mananatili ka pa rin ba sa pamilyang ito?”Natahimik ako

ปรับปรุงล่าสุด : 2026-09-07

อ่านเพิ่มเติม

Kabanata 17 — Sa Harap ng Lahat

Kinabukasan, alas-singko pa lang ng umaga ay gising na ako.Hindi dahil sanay na akong maaga, kundi dahil alam kong ibang Mira ang kailangang humarap ngayong araw.Charity event ng pamilya ni Adrian.Maraming tao.Maraming mata.At higit sa lahat, maraming taong naghihintay na magkamali ako.Pagdating namin sa venue, agad kong napansin ang mga mamahaling sasakyan sa labas. Pagpasok namin, halos lahat ay nakasuot ng elegante.Napahawak ako sa damit ko.“Hindi ako bagay dito,” bulong ko.Agad akong nilingon ni Adrian. “Huwag mong sabihin iyan.”Bahagya siyang lumapit at inayos ang laylayan ng damit ko.“Bakit?”“Dahil ikaw ang kasama ko.”Napangiti ako nang bahagya.“Pero hindi ibig sabihin noon na pag-aari mo ako.”Tumigil siya.Tumingin siya nang diretso sa mga mata ko.“Hindi kita pag-aari.”Hinawakan niya ang kamay ko.“Pinili kita.”Biglang uminit ang mukha ko.Bago pa ako makasagot, lumapit si Celeste.“Mira, oras na.”Tumango ako.“Okay.”Pumasok kami sa main hall.Mabilis na nag

ปรับปรุงล่าสุด : 2026-09-07

อ่านเพิ่มเติม

Kabanata 18 — Ang Huling Babala

Pagkatapos ng charity event, akala ko tapos na ang lahat.Hindi pala.Pagpasok namin sa sasakyan, agad kong napansin ang tahimik na ekspresyon ni Adrian. Mahigpit ang hawak niya sa manibela habang nakatingin sa daan.“Galit ka?” tanong ko.Bahagya siyang napabuntong-hininga. “Oo.”Napatingin ako sa kanya. “Dahil sa nangyari?”Tumango siya. “Dahil hinayaan kitang harapin iyon nang mag-isa.”Umiling ako. “Hindi mo ako pinabayaan.”Saglit siyang tumingin sa akin. “Pero gusto kong protektahan ka.”Hinawakan ko ang kamay niya. “Hindi ako nasaktan.”Pinisil niya ang kamay ko. “Hindi iyon ang punto.”Tahimik akong napatingin sa labas.Alam kong nag-aalala siya.Pero mas lalo akong nabahala nang biglang tumunog ang telepono niya.Tiningnan niya ang screen.Si Celeste.Sinagot niya agad.“Ano?” tanong niya.Tahimik siyang nakinig.Maya-maya, kumunot ang noo niya.“Saan?”Saglit siyang tumingin sa akin.“Pauwi na kami.”Ibinaba niya ang tawag.“Ano iyon?” tanong ko.Huminga siya nang malalim. “

ปรับปรุงล่าสุด : 2026-09-07

อ่านเพิ่มเติม

Kabanata 19 — Ang Katotohanan

Hindi ako nakatulog nang gabing iyon.Paulit-ulit kong binabalikan ang mensaheng natanggap ni Adrian.“Hindi pa tapos ang pagsubok.”Hindi ko alam kung sino ang nagpapadala nito. Pero alam kong hindi na ito simpleng pagtutol ng pamilya.Kinabukasan, alas-siyete pa lang, bumaba na ako.Nadatnan ko si Adrian sa sala. Nakaupo siya sa sofa, hawak ang telepono at halatang hindi rin nakatulog.“Hindi ka natulog,” sabi ko.Umangat ang tingin niya sa akin. “Ikaw rin.”Umupo ako sa tabi niya. “May nalaman ka ba?”Umiling siya. “Wala pa.”Napabuntong-hininga ako. “Saan ka pumunta kagabi?”Sandali siyang natahimik.“May kinausap akong tao.”“Kanino?”Tumingin siya sa akin. “Sa isang taong matagal nang nakakakilala sa pamilya ko.”Napakunot-noo ako. “Ano ang sinabi niya?”Huminga siya nang malalim.“May isang miyembro ng pamilya ko na gustong kontrolin ang desisyon ko.”“Bakit?”“Dahil may gusto siyang mangyari sa kumpanya.”Napatingin ako sa kanya. “At ano iyon?”“Gusto niyang ako ang magmana ng

ปรับปรุงล่าสุด : 2026-09-07

อ่านเพิ่มเติม

Kabanata 20 — Ang Huling Pagsubok

Hindi ako agad nakapagsalita matapos banggitin ni Adrian ang pangalan.“Si Mama.”Napatigil ako. Napatingin ako kay Celeste, pero tahimik lang siya.“Si Mama ang nagpadala ng mensahe?” tanong ko.Tumango si Celeste. “Oo.”Napahigpit ang hawak ko sa kamay ni Adrian.“Bakit?” tanong ko.Hindi agad sumagot si Adrian. Huminga siya nang malalim bago tumingin sa akin.“Dahil ayaw niyang mawala ang kontrol niya sa pamilya.”Napakunot-noo ako. “Kasalanan ko ba iyon?”Agad siyang umiling. “Hindi.”Hinawakan niya ang pisngi ko. “Hindi kailanman naging kasalanan mo.”Tumayo ang ina niya.“Hindi ko kayo gustong paghiwalayin,” sabi niya.Napatingin ako sa kanya.“Pero gusto kong malaman kung hanggang saan ka handang lumaban para sa anak ko.”Napahinga ako nang malalim. “Akala ko po tapos na ang pagsubok.”Bahagya siyang ngumiti. “Ito na ang huli.”Tumingin ako kay Adrian.“Paano namin malalaman?”Lumapit ang ina niya sa mesa at inilapag ang isang folder.“May isang kondisyon.”Binuksan ni Adrian a

ปรับปรุงล่าสุด : 2026-09-07

อ่านเพิ่มเติม

1 2

สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป