All Chapters of สัญญาเก่าที่ปลิวหายไปกับสายลมหนาว: Chapter 1 - Chapter 10

สายลมพัดผ่านระเบียงทางเดิน เผยให้เห็นคิ้วและแววตาของเด็กหนุ่มที่ยังคงมีความเยาว์วัยพลันปรากฏขึ้นที่ตรงหน้าข้า เขาพูดพร่ำเล่าถึงเหตุการณ์ที่ประสบภัยในเจียงหนาน เล่าถึงเรื่องราวมากมายที่ลู่จื่อได้ดูแลเขาในยามคับขันชาติก่อนข้ามองความรักอันแสนอ่อนโยนและลึกซึ้งที่ซ่อนไว้ไม่มิดในแววตาเขาไม่ออกชาตินี้ เมื่อมองดูดวงตาที่เปี่ยมไปด้วยความหวังนั้นของเขาความดื้อดึงและความโกรธที่อัดแน่นอยู่ในใจข้านั้นก็พลันสลายหายไปเลยข้าเอื้อนขึ้นมาเบาๆ เสียงเบาดุจสายลมพัดผ่าน“แม่นางลู่มีคุณธรรมงดงามนัก ก็ให้นางอยู่ปรนนิบัติเคียงข้างท่านเถิด”……ในลานเงียบสงัดอยู่ชั่วขณะเยี่ยนชิงฉือเก็บรอยยิ้มบนใบหน้า แล้วเดินมาที่ข้างกายข้าอย่างทีละก้าวหลังจากผ่านไปเนินนาน เขาก็หยิบปิ่นหยกขาวออกมาจากอก นั่นคือของแทนใจที่เขาเก็บสะสมเบี้ยหวัดมาตั้งแต่ยังหนุ่ม แล้วไปสั่งทำมาให้ข้า:"อาไต้ ข้าไม่ได้จะแต่งนางเข้ามา เจ้าลืมไปแล้วหรือ ข้าเคยบอกว่าปรารถนาเพียงรักเดียวจากใจหนึ่งคน ครองคู่จนแก่เฒ่าและไม่พรากจากกัน"ปรารถนาเพียงรักเดียวจากใจหนึ่งคนข้าก้มหน้าลง ฝืนยิ้มเล็กน้อย ความขมขื่นแผ่ซ่านจากหัวใจไปยังทุกส่วน

เช้าวันรุ่งขึ้นหมอรายงานอาการบาดเจ็บของเยี่ยนชิงฉือให้ข้าฟัง“ใต้เท้าเยี่ยนร่างกายแข็งแรง เมื่อวานนั้นพวกโจรได้ทาผงกัญชาลงบนคมดาบ จึงทำให้ใต้เท้าไร้เรี่ยวแรง”“ตอนนี้ไม่ได้เป็นอะไรมากแล้ว พักผ่อนสักสองสามวัน ก็กลับมาแข็งแรงกระฉับกระเฉงแล้ว”ข้าพยักหน้าให้รางวัลหมอไปทว่าก่อนท่านหมอผู้นั้นจะจากไป ก็สังเกตเห็นถึงสีหน้าของข้า จึงเอ่ยเตือนให้ข้าดูแลรักษาสุขภาพตัวเองให้ดีฉ่ายเหอยังรู้สึกไม่เป็นธรรมแทนข้าอยู่:“แม้แต่คนนอกก็ยังดูออกว่าสีหน้าของท่านแย่งเพียงใด แต่ตั้งแต่เมื่อวานถึงตอนนี้ใต้เท่ากลับไม่เคยถามแม้แต่สักคำเลย”“ข้าว่าต้องเป็นเพราะอีนังแพศยาหน้าใหม่คนนั้นแน่ๆ ที่ทำเสน่ห์เล่ห์กลจนบังตาใต้เท้าแน่เลยเจ้าค่ะ”“เมื่อก่อนท่านก็……”“ฉ่ายเหอ สำรวมคำพูดด้วย”ทันทีที่พูดจบเสียงหนึ่งที่ใสกระจ่างสายก็พลันดังขึ้น“ลู่จื่อคารวะพี่หญิง เข้าจวนมาหลายวันยังไมเ่คยมาเข้าพบและคำนับพี่หญิงเลย ขอพี่หญิงโปรดลงทัณฑ์ด้วย”ข้าก้มหน้ามองคนที่ยอมกายอยู่กลางลาน ชาติที่แล้วนั้นเพียงได้พบกันอย่างเร่งรีบไปจำได้เพียงว่าใบหน้าของนางเรียบง่ายสงบเสงี่ยมแต่ครานี้เมื่อได้มองอีกครั้ง แก้มนางแด

เยี่ยนชิงฉือสวมชุดขุนนาง ชุดคลุมยาวสีดำสนิททำให้รูปร่างของเขาดูสูงโปร่งองอาจยิ่งขึ้นแสงเทียนริบหรี่ส่องกระทบใบหน้าของเขา ทำให้ใบหน้าที่ปกติอ่อนโยนนั้น ดูเย็นชาและยากจะหยั่งรู้ข้าค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองเขา ความคิดก็ย้อนกลับไปตอนที่พึ่งมาถึงเมืองหลวงแรกๆสตรีสูงศักดิ์เหล่าไม่ชอบข้า กล่าวหาว่าข้าขโมยของในงานเลี้ยงเมื่อเห็นพวกนางบีบคั้นจนข้าไม่มีทางถอย และเกือบจะถอดเสื้อผ้าของข้าออกตอนนั้นผู้มีอำนาจและอิทธิพลในห้องโถงต่างมองดูด้วยความเย็นชาเป็นเยี่ยนชิงฉือ เขายืนถือดาบ ไม่เกรงกลัวที่จะล่วงเกินเหล่าตระกูลใหญ่และยังยืนหยัดเคียงข้างข้าอย่างมั่นคงแต่ตอนนี้คนที่สั่งให้คนมาจับข้าเข้าคุกนั้น ก็เป็นเขาเหมือนกันข้ารู้สึกจุกที่คอ แต่ใบหน้ากลับยังคงเย็นชา:"แม้แต่ท่านก็คิดว่าข้าเป็นคนทำหรือ?" สายตาของเยี่ยนชิงฉือสงบนิ่ง ไม่แสดงอารมณ์ใดๆ：“อาไต้ คนของฝ่าบาทค้นพบหยกของเจ้าเจอ ข้ารู้ว่านั่นคือสิ่งที่เจ้ามอบให้เจียงเนี่ยนเมื่อหลายปีที่แล้ว”“แต่เเจียงเนี่ยนก่อเหตุร้ายแรงเยี่ยงนี้ก็เพราะเจ้า ฝ่าบาทยังทรงพระพิโรธ ข้าจึงจำต้องให้คำอธิบายแก่พวกเขา”“แต่เจ้าไม่ต้องห่วง ที่นี่ข้าได้จัดการทุ

เจียงเนี่ยนคิดไม่ถึงว่าเยี่ยนชิงฉือจะกล้ามาตรวจสอบโลงศพจริงๆ เดิมทีนางก็รู้สึกไม่เป็นธรรรมแทนข้าอยู่แล้วมาที่นี่ก็เพราะโกรธเคืองมาก“เยี่ยนชิงฉือ นางตายแล้ว แม้แต่ศพของนางท่านก็จะไม่ปล่อยไปหรือไง?” เจียงเนี่ยนยื่นมือออกไปกางกั้นปกป้องโลงศพไว้อย่างแน่นหนาลู่จื่อไอสองสามครั้งแล้วเอ่ยขึ้นมาว่า：“อยู่ต้องเห็นคน ตายต้องเห็นศพ ฮูหยินเจียงท่านก่อเรื่องวุ่นวายในงานมงคลสมรสของอาฉือเยี่ยงนี้ พวกข้าก็ย่อมต้องรู้เหตุผลสินะ!”“ท่านบอกว่าพี่หญิงตายแล้ว การเปิดโลงศพก็เพื่อพี่หญิงไม่ใช่รึ?”ลู่จื่อหยุดชะงักไป สายตาที่หันมองเจียงเนี่ยนมีความท้าทายเพิ่มมาเล็กน้อย:“ฮูหยินเจียงกลัวเยี่ยงนี้ คงไม่ใช่เพราะว่าในโลงศพนี้ไม่มีอะไรเลยสินะ?”เมื่อคำพูดนี้ออกมา ทุกคนก็หันสายตาไปมองโลงศพที่อยู่ด้านหลังของเจียงเนี่ยนฝูงชนเริ่มวิพากษ์วิจารณ์:"หรือวันนี้ฮูหยินเจียงจะมาก่อเรื่องจริงๆ！""สามีของนางเป็นรองเสนาบดีแห่งแห่งศาลต้าหลี่ การจะช่วยคนออกจากคุกมันง่ายดายเพียงใดเล่า？""ถูกต้อง! จะยังไงฮูหยินเยี่ยนเองก็เป็นญาติของข้าราชการ ต่อให้ติดคุกจริงๆ ใครจะกล้าลงมือกับนางจริง แล้วจะตายอย่างกะทันหันได้อย่างไ

ชั่วขณะหนึ่ง เยี่ยนชิงฉือคิดว่าตนเองได้ยินผิด“อะไรเมื่อไม่วันก่อน ข้าบอกให้พวกเจ้ากลับมาวันนี้?”น้ำเสียงของเยี่ยนชิงฉือเย็นชาดุจน้ำแข็งคนรับใช้รู้ตัวว่าทำผิดร้ายแรง จึงได้แต่ก้มกราบอย่างไม่หยุด ชั่วขณะนั้น ภายในลานก็ได้ยินเพียงเสียงร้องขอความเมตตาดังต่อเนื่องไม่หยุด เยี่ยนชิงฉือหน้ามืดไปทันที คนทั้งคนเซถอยไปสองก้าวอย่างโซเซ ดังนั้นตั้งแต่วันที่เขาจากไป คนที่เขาจัดเตรียมไว้ก็ถอนตัวออกมาหมดเลยสองสามวันนี้เสิ่นไต้ใช้ชีวิตอย่างไรกันแน่ไม่มีใครรู้ดวงตาของเยี่ยนชิงฉือเปลี่ยนไป ก็นึกถึงสิ่งที่เจียงเนี่ยนพูดขึ้นได้ทันทีเขาไม่กล้าคิดต่อไปในความโกลาหลเขาเผลอเตะบ่าวกระเด็นล้มไป ขึ้นม้าและควบไปยังศาลต้าหลี่ทันทีระหว่างทางไม่รู้ว่าชนคนล้มไปกี่คนเมื่อเยี่ยนชิงฉือถือดาบมาถึงคุกที่คุมขังข้านั้นข้างในก็ว่างเปล่า ไม่มีแม้แต่เงาคนเลยมีเพียงกลิ่นเลือดจางๆ ที่ลอยอยู่ในอากาศ“นางอยู่ไหน?”เยี่ยนชิงฉือเอ่ยสามคำอย่างเชื่องช้า เขาสวมชุดคลุมยาวสีดำทั้งชุดดาบในมือเปล่งประกายเย็นเยียบ ราวกับปีศาจร้ายที่ทวงหนี้ในนรก“ใต้ ใต้เท้า ท่าน ท่านเป็นคนสั่งการไม่ใช่หรือ?” ข้าราชกา