All Chapters of เกิดชาติหน้า หนูขอเปลี่ยนแม่ใหม่: Chapter 11 - Chapter 18

แม่คุกเข่าลงกับพื้น มือที่สั่นเทาค่อย ๆ แกะซองจดหมายฉบับนั้นออก"แม่คะ หนูขอโทษ ถ้าแม่ได้อ่านจดหมายฉบับนี้ แปลว่าหนูอาจจะไม่อยู่แล้ว หนูต้องสร้างปัญหาให้แม่อีกแล้วแน่ ๆ แม่อย่าโกรธนะ แล้วก็อย่าไปโทษพี่ชายเลย พี่ชายไม่ได้ตั้งใจให้หนูโดนลงโทษ เป็นหนูเองที่ทำได้ไม่ดีพอ ที่จริงแล้วสิ่งที่หนูกลัวที่สุดไม่ใช่การถูกตี ไม่ใช่การทนหิวด้วย แต่หนูกลัวที่สุดว่าวันหนึ่งแม่จะไม่ต้องการหนูขึ้นมาจริง ๆ หนูคิดว่า ขอแค่หนูเป็นเด็กดีพอ แม่ก็คงจะอยู่เคียงข้างหนูตลอดไป"ตัวหนังสือบนกระดาษจดหมายเอียงเล็กน้อยมีอยู่ครั้งหนึ่งที่ไข้ขึ้นสูง ฉันนอนเขียนอยู่ในห้องคนเดียวตอนนั้นฉันนึกว่าตัวเองกำลังจะตายแต่ฉันกลับไม่กลัวความตายเลย กลัวแค่ว่าหลังจากตายไปแล้ว แม่จะรังเกียจว่าฉันเป็นตัวซวยช่วงท้ายของจดหมาย ฉันเขียนไว้ว่า "แม่คะ ถ้าหนูตายไปจริง ๆ แม่จะยอมกอดหนูสักครั้งไหม ถ้ากอด ก็ถือว่าหนูเคยได้รับความรักจากแม่แล้วเหมือนกันใช่ไหม"พอแม่มองตัวอักษรตัวสุดท้ายจบลง จู่ ๆ ก็ร้องไห้โฮออกมาอย่างเจ็บปวดแม่กดกระดาษจดหมายแนบไว้กับอก แล้ววิ่งพรวดออกจากบ้านไปราวกับคนบ้าแม่ซื้อสตรอว์เบอร์รี มะเขือเทศที่

นับตั้งแต่วันนั้น แม่ก็กลายเป็นคนโดดเดี่ยวอย่างแท้จริงแม่ลาออกจากงาน ทุกวันเอาแต่กอดป้ายวิญญาณของฉัน แล้วพร่ำพูดพึมพำไม่หยุด"เนี่ยนเนี่ยน กินข้าวได้แล้วนะ วันนี้แม่ทำมะเขือเทศผัดไข่ของโปรดลูกด้วย"เธอวางชามและตะเกียบสองชุดไว้บนโต๊ะ ตัวเองนั่งลงฝั่งตรงข้าม กินไปพลาง จ้องมองเก้าอี้ที่ว่างเปล่าของฉันไปพลางบางครั้งพอกินไปได้ครึ่งหนึ่ง จู่ ๆ แม่ก็จะคีบไข่ชิ้นหนึ่งใส่ลงในชามของฉัน "ตอนเด็ก ๆ ลูกชอบยกให้พี่ชายตลอด ครั้งนี้ไม่ยอมให้ใครแย่งแล้วนะ ทั้งหมดเป็นของลูกคนเดียว"ตอนกลางคืน แม่จะหยิบเสื้อคลุมตัวนอกของฉันออกมา พับอย่างเรียบร้อยแล้ววางไว้ข้างเตียงพอวันรุ่งขึ้นก็คลี่ออก แล้วพับใหม่อีกรอบ"เนี่ยนเนี่ยน อากาศเย็นแล้ว ใส่เสื้อเพิ่มอีกตัวนะ อย่าทำเหมือนเมื่อก่อน ที่เป็นไข้แล้วก็ไม่ยอมบอกแม่"แม่ไปที่สุสานทุกวันพอตอนเย็นกลับมา ก็จะนั่งลงที่โต๊ะเขียนหนังสือของฉันเพื่อเขียนจดหมายให้ฉัน"เนี่ยนเนี่ยน วันนี้ฝนตก ทางนั้นหนาวไหม แม่เผาเสื้อนวมไปให้ลูกตัวหนึ่ง ลูกอย่าลืมใส่นะ เนี่ยนเนี่ยน แม่ไปซูเปอร์มาร์เก็ตเห็นสตรอเบอร์รี เลยซื้อมาสองกล่อง แม่กินไปกล่องหนึ่ง แล้วเก็บไว้ให

ภาพในกระจกยังไม่หยุดฉายหลังจากพี่ชายแอบเติมเงินเกม แม่ก็ลากฉันมาหน้ากล้องโทรศัพท์ บีบบังคับให้ฉันถอดเสื้อผ้าไลฟ์สดเพื่อหาเงินใช้หนี้ฉันกำชายเสื้อไว้แน่น ร้องไห้ขอร้องแม่"แม่ หนูไม่เอา ถ้าเพื่อนที่โรงเรียนเห็นจะหัวเราะเยาะหนู"แต่แม่กลับแกะนิ้วมือของฉันออก"พี่ชายของแกใช้เงินไป ก็ต้องมีคนหามาใช้คืนแทนเขา ถ้าแกไม่ทำให้เขาเห็นผลลัพธ์ คราวหน้าเขาก็ยังกล้าทำอีก!"แม่ที่อยู่นอกกระจกขวางหน้าฉันไว้ราวกับคนคลั่งแต่มือของแม่กลับทะลุผ่านร่างกายของฉันไปไม่สามารถขัดขวางอะไรได้เลยในกระจกมีเสียงในใจของฉันตอนนั้นที่ไม่เคยพูดออกไปดังขึ้น"แม่ หนูกลัวจัง แต่ถ้าหนูไม่เชื่อฟัง แม่จะไม่ต้องการหนูแล้วใช่ไหม"ภาพฉากตัดเปลี่ยนไปฉันตัวร้อนไข้ขึ้นสูง นอนอยู่บ้านคนเดียวแก้วน้ำก็ตั้งอยู่ในห้องรับแขก แต่ฉันกลับไม่มีแม้แต่แรงจะลุกลงจากเตียงฉันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา อยากจะโทรหาแม่แต่กดเบอร์ไปได้ครึ่งหนึ่ง ฉันก็ลบทิ้งไปอีก"แม่กำลังทำงานอยู่ หนูจะสร้างปัญหาให้แม่ไม่ได้"แม่คุกเข่าลงหน้ากระจก ร้องไห้ตะโกนว่า "โทรสิ!"เนี่ยนเนี่ยน ลูกโทรหาแม่นะ แม่จะรีบกลับมาแน่!"แต่เธอกลับลืมไปแล้ว

"ถอยไป"แม่ส่ายหน้าสุดชีวิต"เนี่ยนเนี่ยน ผู้หญิงคนนั้นเป็นคนแปลกหน้านะ! ลูกไม่รู้หรอกว่าเขาจะหวังดีกับลูกไหม แม่รู้ว่าลูกชอบกินอะไร รู้ว่าลูกกลัวความมืด แล้วก็รู้ว่าลูกชอบชุดกระโปรงเจ้าหญิงสีขาวที่สุด ลูกไปกับแม่นะ คราวนี้แม่จะไม่ยอมให้ลูกต้องโดนทำร้ายหรือน้อยใจอีกเด็ดขาด!"ฉันฟังจนจบด้วยความสงบ"ดูสิ แม่ก็ยังไม่เปลี่ยนเลย"แม่ชะงักอึ้งไป"ตอนมีชีวิตอยู่ แม่ตัดสินใจแทนหนูว่าจะต้องถูกลงโทษยังไง พอตายไปแล้ว แม่ก็ยังมาตัดสินใจแทนหนูอีกว่าควรรับใครเป็นแม่ แม่บอกว่ารักหนู แต่กลับไม่เคยคิดจะเคารพการตัดสินใจของหนูเลย"แม่ค่อย ๆ หน้าซีดลงฉันจ้องมองไปที่ตาของเธอ"ถ้าแม่สำนึกผิดแล้วจริง ๆ ก็ปล่อยหนูไปเถอะ นี่เป็นครั้งแรกและครั้งสุดท้ายในชีวิตแม่ ที่จะได้ทำเพื่อหนูจริง ๆ"ร่างกายของแม่ที่ยืนขวางอยู่บนสะพานสั่นสะท้านอย่างรุนแรงเธอทำใจไม่ได้จ้องมองฉันตาไม่ปะกริบ ราวกับว่าขอแค่กะพริบตาเพียงครั้งเดียว ฉันก็จะหายไปตลอดกาลแต่สุดท้ายแม่ก็ค่อย ๆ คลายมือลงเธอถอยหลังไปก้าวหนึ่ง แล้วเบี่ยงทางออกให้"เนี่ยนเนี่ยน"เสียงของเธอแหบพร่าจนแทบไม่ได้ยิน"ลูกช่วยเรียกแม่ว่าแม่อีกสั