บททั้งหมดของ เกิดชาติหน้า หนูขอเปลี่ยนแม่ใหม่: บทที่ 1 - บทที่ 10

"เครื่องตรวจพวกคุณนี่ไร้ประโยชน์จริง ๆ สามีฉันดื่มเบียร์ไปขวดหนึ่ง พวกคุณกลับตรวจไม่เจอซะงั้น"ตอนที่ได้ยินแม่พูดประโยคนี้ ตัวฉันปวดจนเกร็งกระตุกไปทั้งตัว เลือดสดพุ่งพรวดออกมารดเบาะรถ ฉันมองไปที่แม่ด้วยความรู้สึกเหลือเชื่อตำรวจจราจรหน้าขรึมลงทันที"เชิญคนขับลงจากรถครับ! ให้ความร่วมมือไปตรวจเลือดกับเราด้วย!"ดวงตาพ่อที่มองแม่นั้นแดงฉานจนเหมือนจะมีเลือดหยดออกมา "คุณบ้าไปแล้วเหรอ ผมแพ้แอลกอฮอล์คุณก็ใช่ว่าจะไม่รู้! เลิกล้อเล่นได้แล้ว ลูกจะไม่ไหวแล้วนะ!"พี่ชายก็ถลันตัวเข้ามาหาแม่ จับแขนแม่ไว้แล้วเขย่าอย่างแรง เสียงสั่นเครือจนพูดไม่เป็นภาษา"แม่! ผมขอร้อง อย่าล้อเล่นอีกเลย! เนี่ยนเนี่ยนโดนยาฆ่าแมลง ถ้าช้ากว่านี้จะช่วยชีวิตไม่ทันแล้วจริง ๆ นะ!"แต่แม่ก็ยังคงยืนกรานว่าพ่อดื่มเหล้า ต่อให้เครื่องตรวจจะพิสูจน์ความบริสุทธิ์แล้ว ตำรวจจราจรก็ยังต้องพาพ่อไปตรวจเลือดตามระเบียบพ่อเป็นคนเดียวที่ขับรถได้ พี่ชายไม่มีใบขับขี่ หากยื้อเวลาต่อไป ชีวิตของฉันคงต้องจบสิ้นจริง ๆเมื่อเห็นว่าตำรวจจราจรกำลังจะดึงตัวพ่อลงจากรถ ฉันก็เค้นแรงทั้งหมดที่มีพยุงตัวขึ้นมา อ้อนวอนตำรวจจราจรด้วยสียงแหบแห้ง"คุณ

แต่แม่ก็ยังไม่สะทกสะท้านแม่ขมวดคิ้วมองพี่ชาย น้ำเสียงแฝงความหงุดหงิดอยู่บ้าง"ฮ่าวอวี่ ลุกขึ้นมาเดี๋ยวนี้นะ! หัวเข่าผู้ชายมีค่าดั่งทองคำ เอะอะก็คุกเข่า มันใช้ได้ที่ไหนกัน"คำพูดนี้เหมือนฝ่ามือที่ตบเข้าหน้าฉันอย่างจังพี่ชายคุกเข่าไม่ได้...แต่ตอนที่เขาขโมยของแล้วถูกจับได้ แม่กลับบังคับให้ฉันไปคุกเข่าหน้าประตูร้าน ให้ฉันตบหน้าตัวเองพร้อมพูดขอโทษเจ้าของร้านแทนเขาเพราะพี่ชายเป็นผู้ชาย เขามีศักดิ์ศรีส่วนศักดิ์ศรีของฉัน มันไม่เคยมีค่าเลยสักนิดพ่อโกรธจนยกมือกุมหน้าอกไว้แน่น ตะโกนลั่น "หวังซิ่วฉิน! คุณจะอาละวาดไปถึงไหน?! นั่นลูกสาวแท้ ๆ ของพวกเรานะ! ลูกใกล้จะตายอยู่แล้ว! คุณคิดจะทำอะไรกันแน่?!""ฉันคิดจะทำอะไรเหรอ" แม่พลันแผดเสียงสูงขึ้น น้ำเสียงทั้งน้อยใจทั้งเคียดแค้น "ก็เพราะคุณคนเดียว!"พ่อถึงกับมึนงงไปในทันทีเหล่าโจวหวังดีมาช่วยชีวิตลูกสาวพวกเรา มันไปเกี่ยวอะไรกับเขา เขาทำผิดอะไรนักหนา?ท่ามกลางสายตาเหลือเชื่อของทุกคน ในที่สุดแม่ก็แหกปากพูดความจริงออกมา"สัปดาห์ที่แล้ว เป็นวันครบรอบยี่สิบปีที่เราเริ่มส่งสายหวาน ๆ ให้กัน! ฉันบอกให้คุณอยู่ฉลองกับฉันล่วงหน้าตั้งครึ่งเดือน

"เนี่ยนเนี่ยน! แม่ถอนเงินมาแล้ว..."แต่ยังไม่ทันสิ้นเสียง รอยยิ้มบนใบหน้าของเธอก็แข็งค้างฉันนอนแน่นิ่งอยู่บนเตียงผ่าตัด ใบหน้าขาวซีดราวกับกระดาษ ริมฝีปากคล้ำเขียว หน้าอกไม่กระเพื่อมขึ้นลงแม้แต่น้อย"เนี่ยนเนี่ยน?" เสียงของแม่แผ่วเบา"เนี่ยนเนี่ยน แม่คุยกับแกอยู่นะ ได้ยินหรือเปล่า"ไม่มีเสียงใครตอบรับเธอตุ้บพี่ชายที่เดินตามหลังแม่มาเข่าทรุด คุกเข่าลงกับพื้นอย่างแรง แต่น้ำตากลับร่วงพรูลงมาราวกับสร้อยขาด"เนี่ยนเนี่ยน... เนี่ยนเนี่ยน เธอ..."แม่เดินโซเซพุ่งเข้ามาที่ข้างเตียง ยื่นมือที่สั่นเทิ้มออกไปแตะใต้จมูกของฉันไม่เหลือลมหายใจสักนิดเธอชักมือกลับราวกับถูกของร้อนลวก เหม่อไปสองวินาที จากนั้นก็คว้าไหล่ของฉันแล้วเขย่าอย่างบ้าคลั่ง"เนี่ยนเนี่ยน! แกอย่ามาแกล้งหลับนะ! รีบตื่นขึ้นมาสิ! แม่เอาเงินกลับมาจริง ๆ แล้วนะ แกลืมตาขึ้นมามองแม่สิ!"หัวฉันสั่นไปตามแรงเขย่าของแม่เหมือนกับหุ่นเชิดที่สายขาด"เนี่ยนเนี่ยน! ได้ยินไหม! แม่ไม่โทษว่าโรงพยาบาลโก่งราคาแล้ว พวกเราจะรักษาเดี๋ยวนี้! แกอยากได้อะไรแม่จะซื้อให้หมด! แกตื่นขึ้นมาสิ!"ฉันยังคงแน่นิ่ง"เป็นไปไม่ได้...แบบนี้เป็นไปไม่ได้.

คืนนั้นเอง ในที่สุดพ่อก็ตัดสินใจเขาติดต่อทางฌาปนสถาน พาผู้ช่วยสองคนพร้อมลูกกุญแจที่ยืมมาจากพยาบาล ไขเปิดประตูห้องผู้ป่วยอย่างเบามือแม่สะดุ้งตื่น กระโจนเข้ามาทันที กางแขนทั้งสองข้างเฝ้าปกป้องฉันไว้ไม่ขยับ"พวกแกจะทำอะไร! ห้ามแตะต้องเนี่ยนเนี่ยนของฉันนะ!"พ่อยืนอยู่ตรงประตู พูดเสียงแหบ"หวังซิ่วฉิน ดึงสติสักที ลูกตายไปแล้ว ตายด้วยน้ำมือของคุณ คุณยังขวางอยู่แบบนี้ แม้แต่จะฝังร่างลูกให้พักผ่อนอย่างสงบยังทำไม่ได้เลย""ฉันไม่ยอม!" ผมผ้าที่ยุ่งเหยิงของแม่ราวกับคนบ้า "เธอเป็นลูกสาวของฉัน! ฉันจะเฝ้าเธอไว้! ใครก็ห้ามเอาตัวเธอไป!""แม่ยังรู้ด้วยเหรอว่าเธอคือลูกสาวแม่"พี่ชายพลันเอ่ยปากขึ้นแม่ชะงักไปพี่ชายวางกระเป๋านักเรียนของฉันลงบนพื้น หยิบตลับกระดาษยับยู่ยี่ออกมาปึกหนึ่ง"นี่คือจดหมายสำนึกผิดที่น้องเคยเขียนแทนผม"จุดเริ่มต้นของกระดาษทุกแผ่นเขียนว่า"พี่ชายทำผิด เป็นเพราะฉันตักเตือนพี่ชายได้ไม่ดีเอง"ประโยคสุดท้ายเป็น"อย่าโกรธพี่ชายเลยนะคะแม่ หนูยินดีรับโทษแทนพี่ชายเอง"น้ำตาเม็ดโตของพี่ชายร่วงหยดลงบนกระดาษ"น้องรับผิดแทนผมมาตลอด ตอนนี้น้องตายไปแล้ว แม่ยังอยากให้ใครมารับผ

หลังจากกลับมาจากสุสาน พ่อก็ตบสัญญาหย่าลงบนโต๊ะชาอย่างแรง"เซ็นซะ"แม่หน้าซีดลงฉับพลันแม่หันไปมองพ่อ แล้วหันไปมองพี่ชาย เหมือนเพิ่งตระหนักได้ ว่าบ้านหลังนี้ไม่ต้องการแม่อีกต่อไปแล้วจริง ๆ"กั๋วต้ง ฉันสำนึกผิดแล้ว"แม่ถลาเข้าไปหา พยายามยึดขากางเกงของพ่อไว้แน่น"ต่อไปนี้ฉันจะปรับปรุงตัวแน่นอน พวกเรามาเริ่มต้นกันใหม่ได้ไหม ฉันจะไม่อาละวาดอีกแล้ว แล้วก็จะไม่ใช้เนี่ยนเนี่ยนไปทำหน้าที่แทนพี่ชายอีกแล้ว คุณให้โอกาสฉันสักครั้งนะ ฉันจะใช้ชีวิตที่เหลือชดเชยให้ลูกเอง"พ่อก้มมองเธอ สายตาที่ไม่มีความหวั่นไหวเลยแม้แต่น้อย"ลูกตายไปแล้ว คุณจะเอาอะไรไปชดเชย""ฉันจะไปหาลูกทุกวันก็ได้ ซื้อชุดกระโปรงให้ ทำของอร่อยๆ ให้กิน เมื่อก่อนลูกอยากได้อะไร ต่อไปนี้ฉันจะให้ลูกทั้งหมด"จู่ ๆ พ่อก็หัวเราะออกมาหัวเราะไปหัวเราะมา น้ำตากลับไหลริน"ตอนที่เธอยังมีชีวิตอยู่ สิ่งที่ลูกต้องการก็แค่กอดจากคุณเท่านั้น ของราคาถูกขนาดนี้ คุณยังขี้งกไม่ยอมให้ ตอนนี้พอคนตายไปแล้ว คุณกลับใจกว้างขึ้นมาเชียวนะ"แม่ส่ายหน้าสุดชีวิต"ไม่ใช่นะ ฉันรักลูก ฉันรักลูกจริง ๆ!""คุณรักลูกงั้นเหรอ"พ่อหยิบโทรศัพท์มือถือออกมา แ