Todos los capítulos de บ้านนอกคอกรัก: Capítulo 21 - Capítulo 30

Chapter18แรงดึงดูดสายลมยามบ่ายได้หอบเอาไอร้อนระอุและฝุ่นหินสีเทาฟุ้งกระจายไปทั่วบริเวณหน้าออฟฟิศของเหมืองภูคำ เสียงเครื่องจักรถตักดินยังคงครางกระหึ่มอยู่ไกล ๆ จากลานระเบิดหินฝั่งทิศตะวันตก ภายในตู้คอนเทนเนอร์ดัดแปลงที่ใช้เป็นห้องทำงานส่วนตัวของเจ้าของเหมือง เครื่องปรับอากาศติดผนังส่งเสียงครางแผ่วเบา อุณหภูมิข้างในเย็นชืด ทว่ากลับอบอ้าวไปด้วยความตึงเครียดที่แทรกซึมอยู่ในทุกอณูอากาศพ่อเลี้ยงแสนผานั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานไม้สักขนาดใหญ่ มือหนาถือปากกาตราสมอค้างไว้เหนือแผ่นกระดาษ นัยน์ตาคู่ดุร้ายสีเข้มหลังกรอบคิ้วหนาขมวดเกร็ง ชายหนุ่มไม่ได้มองตัวเลขในรายงานงบประมาณตรงหน้าเลยแม้แต่น้อย สายตาของเขาทอดมองผ่านกระจกติดฟิล์มดำกรองแสงออกไปด้านนอก ตรงจุดที่ร่างระหงในเสื้อเชิ้ตแขนยาวสีนวลกำลังยืนคุยกับหัวหน้าช่างกลด้วยท่าทางคล่องแคล่วสนิทสนม จังหวะการหายใจของพ่อเลี้ยงแสนผาหนักหน่วงและทอดถอนยาว ชายหนุ่มเอนหลังพิงเบาะเก้าอี้หนัง เสียงหนังสีเข้มส่งเสียงเอี๊ยดเบาๆ ตามแรงขยับ มือหนาที่ถือปากกาสั่นระริกเล็กน้อยก่อนที่เขาจะวางมันลงบนโต๊ะอย่างแรงตลอดหลายสัปดาห์ที่ผ่านมา ภาพของวันวิวาห์ในความคิดของเขากำลังส

Chapter20ปล่อยเลยตามเลยสายลมดอยยามดึกดื่นพัดเอากลิ่นดินสดและไอร้อนชื้นจากป่ารอบด้านปะทะเข้ากับฝาบ้านไม้สักของกระท่อมท้ายเหมือง เสียงแมลงกลางคืนครางหรีด หรีด สลับกับเสียงกิ่งไม้สีกันดังครืดเบาๆ อยู่ภายนอก วันวิวาห์เพิ่งไขกุญแจก้าวเท้าผ่านบานประตูเข้ามาในบ้านพัก มือบางเอี้ยวกลับไปลงกลอนไม้ช้าๆ ลมหายใจนุ่มนวลทอดถอนยาวด้วยความเหน็ดเหนื่อยจากการทำงานมาตลอดวัน ทว่ายังไม่ทันที่เธอจะไก้จุดตะเกียงเจ้าพายุ เสียงก้าวเท้าหนักๆ ที่พยายามย่ำให้เบาที่สุดก็ดังขึ้นที่ระเบียงหน้าบ้าน ตามด้วยแรงดันประตูไม้จนกลอนลั่นดัง กึก!“ใครน่ะ? ...” วันวิวาห์สะดุ้งโหยง ถอยหลังไปก้าวหนึ่งด้วยความตื่นตระหนกแอด...บานประตูถูกดันเปิดเข้ามา ร่างสูงใหญ่กำยำของพ่อเลี้ยงแสนผายืนขวางช่องประตู แสงจันทร์ครึ่งดวงด้านหลังส่องกระทบแผ่นหลังกว้างจนเกิดเงามืดทึบทับร่างบาง กลิ่นเหล้าต้มดีกรีแรงผสมกลิ่นยาสูบและกลิ่นเหงื่อไคลชายชาตรีพุ่งปะทะจมูกหญิงสาวอย่างรุนแรง ลมหายใจของพ่อเลี้ยงแสนผาหอบฮักและสั้นกระชั้น นัยน์ตาคู่ดุร้ายสีเข้มฉายแววเยิ้มฉ่ำด้วยอารมณ์สุราและเพลิงเสน่หาที่ลุกโชน“พ่อเลี้ยง! เข้ามาได้ยังไงคะ? ออกไปนะ!” วันวิวาห์เอ่

Chapter22ความห่วงใยในคืนไร้ดาวเงาตะคุ่มของทิวสนปะทะกับสายลมดอยยามค่ำคืน ที่เริ่มกวาดเอาความเย็นเยียบลงมาจากยอดเขา เสียงแมลงป่าดังก้องกังวานระเบิดระงมลั่นไปทั่วผืนฟ้าอันมืดมิดในคืนไร้ดาว ไร้ซึ่งแสงจันทร์และดวงดาว มีเพียงแสงไฟจากสปอตไลต์หน้าออฟฟิศเหมืองภูคำที่ส่องกระทบฝุ่นหินสีเทาลอยฟุ้งอยู่ในอากาศ เป้เดินถือปิ่นโตเถาใบใหญ่ที่บรรจุแกงแคไก่ใส่ดอกแค และน้ำพริกหนุ่มฝีมือแม่ เดินเลียบไปตามทางเดินดินทรายมุ่งหน้าสู่บ้านพักท้ายเหมือง ชายหนุ่มยกมือขึ้นเคาะบานประตูไม้สักดังก๊อก ก๊อก ก๊อก“เจ๊วาห์ เจ๊วาห์ครับ” เป้ตะโกนเรียกเสียงนุ่ม“แม่ผมทำแกงแคไก่มาให้เจ๊ เห็นเจ๊ไม่ได้ไปกินข้าวเย็นที่แคมป์”ไร้สัญญาณตอบรับ มีเพียงเสียงลมพัดบานหน้าต่างไม้ที่ไม่ได้ลงกลอนกระทบฝาเรือนดังตึง ตึง แผ่วเบา เป้ย่นคิ้วด้วยความสงสัย พลางชะโงกหน้าผ่านรอยแยกระเบียงมองเข้าไปในห้องพักที่มืดสนิท ไฟตะเกียงไม่ได้ถูกจุด เสื้อคลุมตัวโปรดของวันวิวาห์ยังคงพาดอยู่บนเก้าอี้เบาะนวม ชายหนุ่มเดินวนรอบบ้านพัก วางปิ่นโตลงบนโต๊ะม้านั่งหน้าบ้านนั่งรออยู่ครึ่งค่อนชั่วโมงจนนาฬิกาบนข้อมือเข็มชี้เลยเวลานัดกินข้าวของพวกคนงานไปไกล ความรู้สึกบีบ

Chapter24ความผิดพลาด!ความเย็นยามเช้าของดอยสูงพัดพาเอากลิ่นหญ้าคาแห้ง และกลิ่นควันไฟจากกาต้มชาลอยเอื่อยปะปนมากับสายลม ไอหมอกสีขาวหร็อมแหร็มเคลื่อนตัวผ่านยอดทิวสนหลังโรงพยาบาลประจำตำบล เสียงกิ่งต้นขี้เหล็กเบียดกันดังกรอบแกรบ สลับกับเสียงนกกระแตแต้แว้ดร้องรับอรุณสวัสดิ์อยู่ไกลๆ วันวิวาห์นั่งอยู่บนขอบเตียงผู้ป่วยเหล็ก ที่ทาสีขาวที่เริ่มลอกร่อนไปตามกาลเวลา ร่างบางสวมเสื้อเชิ้ตแขนยาวสีฟ้าตัวเก่าที่เป้หิ้วใส่ถุงผ้ามาส่งให้เมื่อตอนเช้าตรู่ ผิวกายของเธอยังคงมีความร้อนผ่าวจากพิษไข้หลงเหลืออยู่เล็กน้อย ทว่ารอยเขียวช้ำตรงข้อเท้าถูกพันทับไว้ด้วยผ้าก๊อซอย่างหนาแน่นมือบางค่อยๆ เอื้อมไปหมุนเกลียวน้ำเกลือที่ป้อนเข้าเส้นเลือดช้าๆ สายตาเหม่อมองออกไปนอกหน้าต่างกระจกที่มีคราบฝุ่นเกาะเป็นวง เสียงบานประตูไม้ปิดปังสนั่นหวั่นไหวโดยฝีมือของพ่อเลี้ยงแสนผาเมื่อชั่วโมงก่อนยังคงก้องอยู่ในหู‘งั้นมึงก็จำไว้เลยนะ ว่ากูก็ไม่ได้อยากได้คนดื้ออย่างมึงมาเป็นเมียนักหรอก!’ประโยคห้วนจัดที่เต็มไปด้วยเพลิงความโกรธนั้น ตอกสลักลงกลางอกของเธอจนชา วันวิวาห์สูดลมหายใจเข้าปอดลึก รสขมขื่นปะปนไอยาฆ่าเชื้อในลำคอ ทำให้เธอต้องยก

Chapter26สลายทิฐิวันวิวาห์นั่งอยู่บนเตียงไม้ขัดมัน ไฟตะเกียงสาดแสงสีส้มรำไรกระทบเรือนร่างระหงในชุดกางเกงผ้าฝ้ายยาว และเสื้อเชิ้ตตัวบาง หญิงสาวกำลังบรรจงคลายผ้าก๊อซตรงข้อเท้าออกเพื่อเปลี่ยนผืนใหม่ รสสัมผัสตึงชาตรงบาดแผลเริ่มทุเลาลงบ้างแล้ว ทว่าความเหนื่อยล้าทางอารมณ์ตลอดทั้งวันกลับทำให้หัวใจของเธอหน่วงหนัก ไม่นานเสียงส้นรองเท้าบูทหนาย่ำลงบนกระดานไม้ระเบียงหน้าบ้านพักดังขึ้นกะทันหัน! ไร้ซึ่งสัญญาณการเคาะประตูหรือการส่งเสียงเรียกใดยามย่ำค่ำ บานประตูไม้ถูกดันเปิดพรวดเข้ามาอย่างแรงจนกลอนประตูเหล็กส่งเสียงสะท้อนก้อง ร่างสูงใหญ่ของพ่อเลี้ยงแสนผา ยืนตระหง่านอยู่ตรงกรอบประตู แสงไฟตะเกียงสาดปะทะใบหน้าคมเข้มที่บึ้งตึงและคล้ำดุ ชายหนุ่มยังคงอยู่ในชุดทำงานชุดเดิม เสื้อเชิ้ตสีเข้มเปรอะคราบฝุ่นหินและรอยเหงื่อไคลจากการตะลอนคุมงานระเบิดเขาตลอดบ่าย ตอหนวดเคราสีเข้มครึ้มขึ้นเป็นตอแข็งบนสันกรามและรอบริมฝีปากหยักหนา กลิ่นยาสูบฉุนจัดผสมกลิ่นเหงื่อและกลิ่นควันไม้พัดนำเข้ามากระทบจมูกของวันวิวาห์ทันที หญิงสาวชะงักมือที่กำลังถือสำลีชุบยา นัยน์ตาคู่สวยไหววูบ ก่อนจะฉายแววราบเรียบและเย็นชาขึ้นมาครอบทับอย่างรวด