All Chapters of กับดักประธานสาว: Chapter 21 - Chapter 30

บรรยากาศความเงียบสงัดปกคลุมระเบียงกว้างริมสวนส่วนตัวยามค่ำคืน เสียงลมพัดใบไม้ไหวเบาๆ สอดประสานกับแสงเทียนที่พริ้วไหวบนโต๊ะดินเนอร์สัมผัสที่ฝ่ามือเรียวนุ่มของ เฌอลีน กำลังทาบลงบนจุดยุทธศาสตร์อันร้อนฉ่าใต้กางเกงสแล็คของกันทรัตน์อย่างไม่ได้ตั้งใจ ทำเอาความเงียบนั้นแล่นริ้วไปด้วยกระแสไฟฟ้าแรงสูง! สรีระพิเศษ ที่แข็งขึงปูดโปนขยายขนาดดันเนื้อผ้าขึ้นมาดุนดันฝ่ามือของเธอ ทำเอาโอเมก้าสาวชะงักทันที สติที่เคยขาวโพลนเพราะจูบอันดุเดือดพุ่งกลับคืนมาในพริบตา!“อุ้ย...อ๊ะ! คุณกันต์!”เฌอลีนร้องออกมาด้วยความตกใจ ร่างอวบอิ่มสะดุ้งตัวเพราะความตื่นตระหนกสุดขีด! เธอนึกออกทันทีว่าสิ่งที่ฝ่ามือตนเองกำลังกุมจับอยู่นั้นคืออะไร ร่างเล็กพยายามขยับตัวดิ้นรนและชักมือออกด้วยความประหม่าและเขินอาย!“หนู...หนูขอโทษค่ะ! หนูไม่ได้ตั้งใจ!”เฌอลีนเอ่ยเสียงสั่นพร่า หน้าแดงราวกับลูกเชอรี่ นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนสั่นระริกไหววูบทว่า...กันทรัตน์ กลับไม่เปิดโอกาสให้เด็กสาวได้ถอยหนี!หมับ...กันทรัตน์คว้าเอวบางของเด็กสาวเข้ามาปะทะกับอกแกร่งจนไร้ระยะห่าง อกอิ่มนุ่มนวลบดเบียดเข้ากับแผ่นอกของเธออีกครั้ง และคว้ามือของเฌอลีนเอาไว้แน่น ก

พายุเสน่หาพัดผ่านไป ทิ้งไว้เพียงความเงียบสงบอบอุ่นภายในห้องนอนใหญ่ชั้นบนสุดของคฤหาสน์หรู กลิ่นฟีโรโมนวิสกี้บ่มไม้โอ๊คอันทรงพลังหลอมรวมกับกลิ่นพีชขาวแช่เย็นผสมดอกมะลิบานยามค่ำคืน อบอวลฟุ้งไปทั่วบรรยากาศยามค่ำคืนที่เงียบสงัดบนเตียงกว้าง ร่างอวบอิ่มกำลังนอนหอบหายใจรวยรินด้วยความอ่อนล้า หน้าผากเนียนอมชมพูและลำคอระหงมีหยาดเหงื่อผุดประปราย ร่างบอบบางซบหน้าลงกับแผ่นอกแกร่ง เธอกำลังฟังเสียงหัวใจของ Dominant Alpha ที่ยังคงเต้นระทึกเป็นจังหวะหนักแน่นกันทรัตน์ ในสภาพท่อนบนเปลือยเปล่า กระชับอ้อมแขนโอบกอดเอวบางของเฌอลีนไว้แน่น มือเรียวยาวลูบเรือนผมนุ่มของเด็กสาวอย่างทะนุถนอม สายตาสีน้ำตาลเข้มจ้องมองใบหน้าหวานที่กำลังหลับตาพริ้มด้วยความรักและความเสน่หาอันล้ำลึกทว่า... ท่ามกลางความเงียบสงบนั้น จิตใต้สำนึกของนักออกแบบสาวกลับพุ่งประมวลผลอย่างรวดเร็ว!ภาพความรู้สึกเสียวซ่านลึกซึ้งยามที่แก่นกายพิเศษอัดกระแทกฝ่าพรหมจรรย์เข้ามา อุณหภูมิอุ่นจัด จังหวะการขยายตัวสอดล็อค (Knotting) และความสุขสมอันมหาศาลที่ฉีดพ่นเข้าสู่ร่องทางรักส่วนลึกที่สุด...ได้กลายเป็นคำตอบฉากสุดท้ายของชิ้นงาน ‘Resonance of Soul’ ที่เฌอ

แสงแดดยามเช้าของวันพฤหัสบดีส่องลอดผ่านผนังกระจกใสของอาคาร กันทรัตน์ คอร์ปอเรชัน ทว่าบรรยากาศภายในห้องแล็ปปฏิบัติการของแผนกออกแบบกลับอบอวลไปด้วยความเงียบสงัดและมวลอากาศอึดอัดอย่างประหลาดเฌอลีน ในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวพับแขน สวมทับด้วยผ้ากันเปื้อนสำหรับงานขึ้นรูป ยืนนิ่งอยู่หน้าโต๊ะทำงานทรงยาว ปลายนิ้วเรียวกำลังเกลาเส้นสายแบบจำลองบนแท็บเล็ตด้วยความมุ่งมั่น ทว่านัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนกลับหมองคล้ำและแฝงไปด้วยความรวดร้าวที่พยายามซุกซ่อนไว้ใต้สีหน้าราบรื่นตลอดทั้งวันลาพักผ่อนเมื่อวาน คำเตือนสติจาก นัฐนันท์ เพื่อนสนิท ดังก้องวนเวียนอยู่ในหัวของโอเมก้าสาวซ้ำแล้วซ้ำเล่า‘อย่าเผลอปล่อยใจไปรักคุณกันต์เข้าเด็ดขาดนะแก...เขาไม่เคยคิดจะจริงจังกับใคร มองทุกคนเป็นแค่คู่ขาเอาไว้ระบายความใคร่เท่านั้น!’ประโยคนั้นดั่งเข็มเล่มโตที่ทิ่มแทงหัวใจดวงน้อยจนยับเยิน ภาพค่ำคืนวันอังคารอันเร่าร้อนที่คฤหาสน์หรูฉายซ้อนขึ้นมาในหัว กันทรัตน์โอบกอดเธอไว้ในอ้อมแขน จุมพิตซับน้ำตา เล้าโลม และกดอัดสอดใส่แก่นกายพิเศษเข้าสู่ร่างเธอซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนแทบขาดใจ...ทว่าตลอดเวลาเหล่านั้น ประธานสาวกลับไม่เคยหลุดปากเอ่ยคำว่า ‘รัก’ ออกมาเลยแม้

เสียงกลไกล็อคอัตโนมัติดัง แกร๊ก... ทั่วทุกบานประตูบนชั้นบริหารยามค่ำคืน บรรยากาศภายในห้องทำงานประธานบริษัท กันทรัตน์ คอร์ปอเรชั่น ตกอยู่ในความเงียบสงัดอันน่าอึดอัด แสงไฟสีส้มสลัวสะท้อนกระจกบานโตที่มองเห็นทัศนียภาพเมืองหลวงยามราตรีร่างของ เฌอลีน ยืนถอยร่นจนแผ่นหลังชนเข้ากับขอบโต๊ะทำงานตัวใหญ่ นัยน์ตาสีน้ำตาลอ่อนสั่นระริก มองร่างของ กันทรัตน์ ที่กำลังก้าวเข้ามาหาดั่งพยัคฆ์ร้ายกำลังจะตะครุบเหยื่อ เสื้อสูทตัวนอกของกันทรัตน์ถูกปลดถอดทิ้งไว้บนเก้าอี้ ปล่อยให้เชิ้ตสีน้ำเงินเข้มปลดกระดุมคอสองเม็ด เผยแผ่นอกผิวนวลเนียนและกล้ามเนื้อแน่นหนั่นกลิ่นวิสกี้บ่มไม้โอ๊คผสมเขม่าควันพุ่งฉีดออกมาจากผิวเนื้อของประธานสาวอย่างตึงเครียด นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มฉายแววแห่งโทสะและความโกรธขึง“หลบหน้าฉันทั้งวัน...เพื่อมายืนสั่นหน้าโต๊ะตัวนี้เหรอ เฌอลีน?”กันทรัตน์เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและเยือกเย็น สองมือเรียวแกร่งยกขึ้นยันขอบโต๊ะขนาบข้างร่างเล็ก ต้อนให้เฌอลีนจนมุมไร้ทางหนีได้...“หนูไม่ได้หลบหน้าค่ะท่านประธาน!”เฌอลีนพยายามเชิดหน้าขึ้น ตอบด้วยน้ำเสียงทางการ“หนูแค่ทำหน้าที่ของพนักงานปกติ...”“อย่ามาเล่นละครกับฉัน!

พายุเสน่หาอันเร่าร้อนภายในห้องทำงานของท่านประธานค่อยๆ สงบลง ทิ้งไว้เพียงอุณหภูมิร่างกายอุ่นจัดและบรรยากาศอันเงียบสงบบนโซฟาหนังตัวยาว แสงไฟสลัวทอดเงาเลือนรางลงบนเรือนร่างของคนสองคนที่แนบชิดกัน ไร้ซึ่งระยะห่างกั้นกลางอีกต่อไปกันทรัตน์ ในสภาพท่อนบนเปลือยเปล่า นอนพิงแผ่นหลังเข้ากับพนักโซฟา ท่อนแขนโอบกอดร่างอวบอิ่มเปลือยเปล่าของ เฌอลีน เข้ามาแนบชิด มือเรียวยาวกำลังลูบเรือนผมนุ่มที่เปียกชื้นหยาดเหงื่อประปรายด้วยความอ่อนโยน นัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มที่เคยเต็มไปด้วยโทสะดุร้าย บัดนี้กลับฉายแววความรัก ความอาทร และความรู้สึกผิดอย่างเปิดเผยเฌอลีนนอนซบหน้าลงกับอกแกร่ง ฟังเสียงหัวใจของประธานสาวที่เต้นระทึกหนักแน่น ลมหายใจอุ่นเป่ารดผิวเนื้อเนียนอมชมพูที่แต้มรอยจูบและรอยรักสีจางๆกันทรัตน์ถอนหายใจยาว ผ่อนลมหายใจออกมาแผ่วเบา ก่อนจะกดจูบลงบนหน้าผากเนียนของเด็กสาวในอ้อมกอด“ฉันขอโทษนะ...เฌอลีน”น้ำเสียงทุ้มต่ำของกันทรัตน์สั่นพร่า ละมุนและอ่อนหวานจนเฌอลีนชะงัก“ฉันขอโทษที่เมื่อกี้...ฉันทำรุนแรงกับหนู ฉันใช้อารมณ์บังคับหนูอย่างดิบเถื่อนแบบนั้น”เฌอลีนเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าคมคายของอีกฝ่ายกำลังมองลงมาด้วยสายตาสำนึ