All Chapters of คุณเลขากับสามีทิพย์ [ Comedy 18++]: Chapter 11 - Chapter 20

“นี่คือสุดยอดสุราสมุนไพรจีนสูตรลับของตระกูลผมครับ” มิสเตอร์เฉินแนะนำด้วยความภาคภูมิใจ“บำรุงเลือดลม ปรับสมดุลร่างกาย และที่สำคัญ... ดื่มแล้วจะกระชุ่มกระชวยมีแรงทำงานไปทั้งสัปดาห์เลยล่ะครับ!”มิสเตอร์เฉินจัดการรินสุราสีอำพันลงในจอกกระเบื้องใบเล็กสองใบ แล้วเลื่อนส่งให้แทนไทและใบเฟิร์น ใบเฟิร์นมองจอกเหล้าที่ส่งกลิ่นฉุนสมุนไพรเตะจมูกแล้วก็ลอบกลืนน้ำลาย ด้วยสัญชาตญาณความรับผิดชอบของ ‘เลขาทาส’ เธอรู้ดีว่าพรุ่งนี้เช้าบอสต้องตื่นตีสี่เพื่อไปขึ้นเครื่องกลับไทย ขืนให้เจ้านายดื่มเหล้าดีกรีแรงขนาดนี้ มีหวังพรุ่งนี้ได้ตกเครื่องแน่ๆ“เอ่อ... มิสเตอร์เฉินคะ พรุ่งนี้บอสของดิฉันมีไฟลต์บินกลับแต่เช้าตรู่ เกรงว่าถ้าดื่มหนักอาจจะเสียงานได้ค่ะ” เธอยิ้มหวาน ก่อนจะยื่นมือไปรวบจอกเหล้าของแทนไทมาไว้ตรงหน้าตัวเอง“เพื่อไม่ให้เป็นการเสียน้ำใจ ดิฉันเลขาขอเป็นตัวแทนบอส ดื่มฉลองเพื่อมิตรภาพของเรานะคะ!” อึก! ใบเฟิร์นกระดกเหล้าจีนรวดเดียวหมดจอก!“เฮ้ย! ใบเฟิร์น!” แทนไทเบิกตาตื่น พยายามจะคว้าแขนห้ามแต่ก็ไม่ทันเสียแล้ว“บาดคอชะมัด! รสชาติเหมือนน้ำต้มยาดมผสมพริกไทยเลยค่ะบอส!”เธอหันมากระซิบเสียงอ้อแอ้ หน้าเบ้ด้วยค

เธอเชิดหน้าตอบ ทั้งที่เสียงเริ่มสั่น“เดี๋ยวนะ... คู่หมั้น? คู่หมั้นผมเหรอ?” ชายหนุ่มงงเป็นไก่ตาแตก“ใช่ค่ะ! คุณไอริณไงคะ บอสไม่ต้องมาทำไขสือเลย!”ใบเฟิร์นออกแรงผลักอกกว้างของเขาออกห่างจนหลุดจากอ้อมกอด ก่อนจะรีบคว้าเสื้อคลุมอาบน้ำมาสวมทับร่างอย่างรวดเร็ว“บอสไม่ต้องกังวลว่าฉันจะงี่เง่าเรียกร้องอะไรนะคะ บอสกลับไปห้องของตัวเอง อาบน้ำแต่งตัวเถอะค่ะ เดี๋ยวช่วงบ่ายเราต้องบินกลับกันแล้ว... ฉันขอตัวออกไปซื้อของฝากก่อนนะคะ!” พูดจบ หญิงสาวก็ไม่รอให้เจ้านายหนุ่มได้อธิบายหรือแก้ตัวใดๆ เธอพุ่งตัวหนีเข้าห้องน้ำไปราวกับพายุ ปิดประตูล็อกกลอนดังแกร๊ก!แทนไทนั่งงงอยู่บนเตียง มือหนาเสยผมที่ปรกหน้าผากขึ้นอย่างหงุดหงิดระคนขบขัน ยัยเลขาหน้ามึนเอ๊ย..ไปเอาข่าวลือเรื่องคู่หมั้นมาจากสมาคมแม่บ้านที่ออฟฟิศอีกล่ะสิ! ชายหนุ่มอมยิ้มอย่างมีเลศนัย ลุกขึ้นหยิบเสื้อคลุมอาบน้ำมาสวม เขาเดินไปหยุดที่หน้าประตูห้องน้ำ เคาะประตูเบาๆ สองที“ผมกลับไปอาบน้ำที่ห้องก่อนนะคุณเลขา แล้วอย่าคิดหนีผมล่ะ... เพราะเรื่องของเรา มันเพิ่งจะเริ่มต้นเท่านั้น!” แทนไทกดจูบลงบนบานประตูหนักๆ หนึ่งทีราวกับจะฝากรอยรอยจูบไปถึงคนข้างใน ก่อนจะเดิ

“เฟิร์น... วันนี้ช่วงบ่ายพี่ต้องเข้าไปที่บ้านคุณแม่นะ ท่านสั่งย้ำนักย้ำหนาว่าต้องไปร่วมโต๊ะทานมื้อค่ำให้ได้ เพราะวันนี้... ครอบครัวของคุณไอริณจะมาทานข้าวด้วย”คำว่า ‘คุณไอริณ’ ทำเอาใบเฟิร์นชะงัก รอยยิ้มบนใบหน้าเจื่อนลงทันที แม้เมื่อคืนเขาจะอธิบายแล้วว่าไม่มีอะไร แต่ความจริงที่ว่าครอบครัวของเขาสนับสนุนผู้หญิงคนนั้นอย่างออกหน้าออกตาก็ยังคงเป็นความจริงที่หลีกเลี่ยงไม่ได้“อ้อ... ค่ะ บอสก็ไปทำหน้าที่ลูกที่ดีเถอะค่ะ เฟิร์นเข้าใจ” เธอแสร้งยิ้ม ปรับสรรพนามกลับไปเป็นเลขาตามเดิมโดยอัตโนมัติแทนไทเดินเข้ามากุมมือเล็กไว้แน่น“อย่าคิดมากนะ พี่ไปแค่แป๊บเดียว ทานข้าวเสร็จจะรีบชิ่งกลับมาหาเราเลยพี่สัญญาครับ”ใบเฟิร์นพยักหน้ารับเงียบๆ ก่อนจะขอตัวกลับลงมาที่ห้องของตัวเอง ทันทีที่ประตูปิดลง ความเข้มแข็งที่พยายามสร้างไว้ก็พังครืน หญิงสาวทรุดตัวลงนั่งบนโซฟา ปล่อยให้น้ำตาแห่งความสับสนไหลรินลงมาถึงเขาจะบอกว่ารักเรา แต่โลกความจริงมันไม่เหมือนในซีรีส์นะใบเฟิร์น เขาคือทายาทหมื่นล้าน ส่วนเราคือพนักงานกินเงินเดือนที่มีหนี้คอนโดสามสิบปี คุณคริสตินไม่มีทางยอมรับลูกสะใภ้ที่เป็นแค่เลขาหรอก สุดท้าย... เราก็คงเป็น

ใบเฟิร์นเปิดผ้าคลุมออก ก็พบกับความอุดมสมบูรณ์ของ ‘เห็ดนางรมทอง’ ดอกสีเหลืองอร่ามสวยงามที่บานสะพรั่งเต็มก้อนเชื้อ เธอจัดการเก็บเห็ดนางรมทองใส่ตะกร้าจนพูนล้น“อื้อหือ... แค่คิดถึงเมนูน้ำพริกกะปิ ไข่ทอดชะอม กับเห็ดนางรมทองชุบแป้งทอด น้ำลายก็สอแล้ว รีบเอาไปเข้าครัวดีกว่า”ใบเฟิร์นฮัมเพลงเบาๆ อย่างอารมณ์ดี หิ้วตะกร้าหวายที่เต็มไปด้วยผลผลิตจากธรรมชาติเดินลัดเลาะออกจากสวนหลังบ้านมุ่งหน้ามายังลานหน้าบ้านแต่ทว่า... ทันทีที่สองเท้าของเธอก้าวพ้นเขตสวนออกมา ภาพที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้าก็ทำเอาหญิงสาวต้องเบรกดังเอี๊ยด! ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกสาป ตะกร้าในมือแทบจะร่วงหล่นลงพื้น! บริเวณลานดินหน้าบ้านของเธอที่ปกติจะมีแค่อีโคคาร์คันจิ๋วกับรถกระบะเก่าๆ ของเตี่ยจอดอยู่ บัดนี้กลับถูกยึดครองด้วยขบวนรถยนต์สุดหรู!รถโรลส์รอยซ์ (Rolls-Royce) คันยาวเหยียดสีดำขลับจอดเด่นเป็นสง่าตามติดด้วยรถตู้เมอร์เซเดส-เบนซ์ (Mercedes-Benz) ประจำตำแหน่งของเจ้านายที่เธอจำได้แม่นยำ! แต่สิ่งที่ทำให้ใบเฟิร์นช็อกจนแทบหยุดหายใจ ไม่ใช่รถยนต์ราคาหลายสิบล้านพวกนั้น แต่เป็นกลุ่มคนที่กำลังยืนเรียงหน้ากระดานอยู่ตรงชานหน้าบ้านของเธอต่างหาก!

“แกมันไม่ได้เรื่อง! ฉันอุตส่าห์ส่งเสียให้ไปเรียนถึงเมืองนอกเมืองนา ประเคนความสวยความงามให้ทุกอย่าง แต่แกกลับไม่มีปัญญามัดใจผู้ชายคนเดียว! แกปล่อยให้นังเลขาบ้านนอกนั่นคาบชิ้นปลามันไปกินหน้าตาเฉย แกจะยอมแพ้ให้ผู้หญิงที่ไม่มีหัวนอนปลายเท้าแบบนั้นเหรอไอริณ!”“แต่พี่แทนไม่ได้รักไอริณนะคะแม่! ความรักมันบังคับกันไม่ได้...” น้ำตาของไอริณร่วงแหมะลงบนหลังมือ เธอพยายามจะดึงแขนออกจากการเกาะกุม“ความรักมันกินไม่ได้! แต่บารมีและอำนาจของ SYK ต่างหากที่ครอบครัวเราต้องการ!” พรประภาตวาดเสียงกร้าว เปลี่ยนยุทธวิธีจากการด่าทอมาเป็นการใช้มารยาบีบคั้นทางอารมณ์ เธอแสร้งบีบน้ำตา ปล่อยแขนลูกสาวแล้วทรุดตัวลงนั่งบนโซฟา เอามือปิดหน้าสะอื้นไห้“แม่ผิดเอง... ผิดที่เลี้ยงแกมาอย่างทะนุถนอม หวังจะให้แกได้ดิบได้ดีมีหน้ามีตาในสังคม ครอบครัวเรากำลังมีปัญหาเรื่องเงินทุน เรื่องการเมืองพ่อของแกก็กำลังปวดหัวเพราะถ้าหมดวาระแล้วเลือกตั้งใหม่ อะไรๆที่เคยเหยียบเคยกดไว้ในยามที่มีอำนาจมันจะโผล่ตามมา ถ้าแกไม่ได้แต่งงานกับแทนไทเพื่อเชื่อมสายป่านธุรกิจ บารมีของพ่อแกก็คงจบสิ้นแกอยากเห็นพ่อกับแม่ล้มละลาย หมดสิ้นชื่อเสียงเกียรติยศงั