คุณเลขากับสามีทิพย์ [ Comedy 18++]

“นี่พวกแก... ฉันมีเรื่องจะเม้าส์!”

ทันทีที่สิ้นประโยคเด็ดหลุดออกจากปากของ ‘พี่มณี’  พนักงานบัญชีรุ่นเดอะประจำแผนก เก้าอี้ล้อเลื่อนของพนักงานรอบข้างต่างก็ไถลรวมตัวกันเข้าสู่จุดศูนย์กลางราวกับถูกผีผลัก แรงดึงดูดของคำว่า ‘เรื่องจะเม้าส์’  ในเช้าวันจันทร์ที่แสนน่าเบื่อนั้น ทรงพลังยิ่งกว่าหลุมดำในอวกาศเสียอีก

“ใบเฟิร์น! เขยิบเข้ามานั่งด้วยกันสิ เดี๋ยวจะพลาดข่าวเด็ดหรอก”  พี่มณีกวักมือเรียกหญิงสาววัยเบญจเพสที่กำลังพิมพ์งานก๊อกแก๊กอยู่อีกฝั่งของพาร์ทิชัน

“อะ... เฮ้อ... ได้ๆ ค่ะพี่”

‘ใบเฟิร์น’ หญิงสาวผู้มีใบหน้าจิ้มลิ้ม ดวงตากลมโต และผมประบ่าดัดลอนคลายๆ กลั้นหายใจจนแก้มป่อง  ก่อนจะระบายลมออกมาช้าๆ อย่างจำยอม เธอออกแรงยันเท้าลากเก้าอี้เข้าไปสมทบกับเหล่าสมาคมมนุษย์  ป้าข้างบ้านประจำออฟฟิศทันที ทั้งที่ในใจแอบบ่นอุบอิบ...

“เบื่อจริงพวกชอบนินทาในที่ทำงาน!คนขยันทำงานเป็นบ้าเป็นหลังเพื่อหาเงินผ่อนคอนโดอย่างเธอเนี่ยนะ ที่อยากจะเอาหัวไปจุ่มกับวงป้าๆ พวกนี้? แต่ก็นั่นแหละ สังคมออฟฟิศมันโหดร้าย ขืนเธอทำตัวแปลกแยกเดี๋ยวก็จะถูกกล่าวหาว่าไม่อินทิเกรต

ไม่ยอมเข้าพวก การเม้ามอยหอยขมถือเป็นกาแฟพักเบรกชั้นดีของคนที่ต้องนั่งจ้องจอคอมพิวเตอร์วันละแปดชั่วโมง

 มันช่วยกระตุ้นให้สมองตื่น ตาสว่าง ปลุกเซลล์ทุกเซลล์ให้พร้อมรับข่าวสาร... เอ้ย! พร้อมทำงาน และนั่นมันคือหน้าที่ลับๆ ของทุกคนที่ต้องคอยสอดส่องความเป็นไปในบริษัท SYK พร็อพเพอร์ตี้แห่งนี้  แหม... แต่ละคนไวกันจังนะ น้องเล็กอย่างเธอขายังไม่ทันขยับ พวกมนุษย์ป้าก็หัวจุ่มกันพร้อมเพรียงแล้ว

“เรื่องนี้อาจจะทำให้ใครหลายคนน้ำตาร่วงเผาะเลยแหละ หุหุหุ”

พี่มณีเอามือป้องปากพร้อมกับหรี่เสียงลงให้ดูมีลับลมคมใน พอนางเกริ่นมาแบบนี้

ทำเอาทุกคนอกสั่นขวัญแขวนกันถ้วนหน้า ใบเฟิร์นเองก็เริ่มหูผึ่ง ข่าวลือในออฟฟิศที่ว่าคนเล่ายังลีลา ลากยาวจนคนฟังมวนท้องน้อยไปตามๆกัน  ท่าทางจะเป็นเรื่องสำคัญจริง

“บอกมาสักทีเถอะน่า! รัตน์อดรนทนไม่ไหวแล้วนะ ลีลาอยู่นั่นแหละพี่มณี”

 รัตนา สาวแผนกบุคคลบ่นอุบพร้อมกับเขย่าแขนคนเล่า

“คือเรื่อง... บอสอ่า!!”

“หือ!! บอสรึ!?”  เพียงแค่ได้ยินคำว่า ‘บอส’ ใบเฟิร์นก็รู้สึกเหมือนหัวใจหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม เธอพยายามเก็บอาการสุดๆ นั่งหลังตรงแน่ว ใจจดจ่อรอฟังประโยคต่อไปแบบไม่ให้คลาดสายตา แต่ความผิดปกติของเธอก็ดันไปสะดุดตาทุกคนจนต้องหันขวับมามองเป็นตาเดียว

“อะไรกันเล่า... มองหน้าใบกันจัง ใบก็แค่... ปลื้มปริ่มในความหล่อและความเก่งของบอสแค่นั้นเอง” เธอแก้ตัวน้ำขุ่นๆ หลบสายตาจับผิดของรุ่นพี่

“คือว่า... บอสมีคู่หมั้นแล้วน่ะสิ!”

“ห๊า!!! ว่าไงนะ!?” คราวนี้ใบเฟิร์นเก็บทรงไม่อยู่แล้วจริงๆ  เธอเด้งตัวลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้จนล้อเลื่อนไถลไปชนโต๊ะด้านหลัง เสียงอุทานของเธอดังลั่นจนเพื่อนร่วมวงต้องรีบจุ๊ปากให้เงียบ

“คะ... คู่หมั้นอย่างนั้นเหรอคะ?” เสียงของเธอสั่นเครือ รู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังพังทลายลงมาตรงหน้า

“ใช่แล้ว! คุณไอริณ ลูกสาวท่านรัฐมนตรีประสงค์กับคุณคริสตินไงล่ะแก”

พี่มณีเล่าต่อไปด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น ดวงตาแพรวพราวเป็นประกาย

“เห็นว่าคุณแม่ของบอสสนิทกับคุณแม่ของคุณไอริณ แถมสองคนนั้นก็วิ่งเล่นกันมาตั้งแต่เด็กๆ ตอนนี้คุณไอริณเธอก็นั่งแท่นบริหารธุรกิจจิวเวลรี่ สวย รวย เก่ง โปรไฟล์เริ่ด เหมาะสมกันกิ่งทองใบหยกสุดๆ ผู้ใหญ่เขาก็เลยหมายมั่นปั้นมือกันไว้แล้ว!”

เสียงดังแซ่ซ้องราวกับนกกระจอกแตกรังดังขึ้นมาอีกระลอก ทุกคนต่างพากันวิพากษ์วิจารณ์ถึงความเหมาะสมของทั้งคู่  แต่ใบเฟิร์นกลับไม่ได้ยินอะไรอีกแล้ว

หูของเธออื้ออึงไปหมด

บอสแทนไท... หนุ่มลูกครึ่งไทย-เยอรมัน วัยสามสิบปี รองประธานบริษัท SYK พร็อพเพอร์ตี้ ผู้เพียบพร้อมสมบูรณ์แบบทุกตารางนิ้ว... มีคู่หมั้นแล้ว!

ภาพใบหน้าหล่อเหลา คมเข้ม นัยน์ตาสีเทาอมฟ้าที่มักจะเรียบเฉยราวกับหุ่นยนต์

โรบอท แต่กลับกระชากใจสาวๆ ทั้งออฟฟิศ ลอยเข้ามาในหัวของใบเฟิร์น เขาคือ ‘สามีทิพย์’ ที่เธอแอบติ่ง แอบกรี๊ด แอบเซฟรูปตั้งเป็นวอลเปเปอร์โทรศัพท์ (ที่ต้องซ่อนไว้ในโฟลเดอร์ลับ) มาตลอดสามปีที่ทำงานที่นี่!

หรือว่าเธอจะช็อกจนหูดับไปแล้วจริงๆ? น้ำตาหยดเล็กๆ ร่วงเผาะลงมาในใจอย่างเงียบเชียบ อกหักตั้งแต่ยังไม่ได้เริ่มจีบ มันเจ็บจี๊ดแบบนี้นี่เอง

กริ๊งงงงงง!  ทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์ที่โต๊ะทำงานของ ‘พี่สายใจ’ พี่ใหญ่หัวหน้าฝ่ายขายของแผนกก็ดังกังวานขึ้น ทำเอาวงนินทาวงแตก ทุกคนสะดุ้งโหยงแล้วรีบสไลด์เก้าอี้กลับไปประจำที่ของตัวเองราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

“ฮัลโหล ฝ่ายขายค่ะ... อ้อ ค่ะคุณวิกรณ์”

 พี่สายใจรับสายด้วยน้ำเสียงเป็นงานเป็นการ ก่อนที่คิ้วของเธอจะเริ่มขมวดเข้าหากัน

สายจาก ‘คุณวิกรณ์’  หัวหน้าแผนกบุคคลชาย! ร้อยวันพันปีแผนกบุคคลไม่เคยโทรมาที่ฝ่ายขายโดยตรงแบบนี้ถ้าไม่มีเรื่องด่วน

“คุณสายใจครับ ที่แผนกคุณพอจะมีใครสักคนมาทำหน้าที่เลขาชั่วคราวให้บอสได้บ้างไหม?”  ปลายสายถามมาด้วยน้ำเสียงร้อนรน

“เอ๊ะ? เลขาบอส? แล้วคุณสันต์ล่ะคะ?”

พี่สายใจถามกลับด้วยความแปลกใจ เพราะปกติคุณสันต์คือเลขาคู่บุญที่รู้ใจบอสแทนไทที่สุด

“คุณสันต์ประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ครับ  ขาหักสองท่อน ต้องพักฟื้นอย่างน้อยสามเดือน! ตอนนี้บอสหัวเสียมาก งานก็ล้นมือ ผมต้องการคนที่ไหวพริบดี ขยัน

และที่สำคัญ... กลับบ้านผิดเวลาได้ หรือพูดง่ายๆ คือยังไม่มีครอบครัวหรือภาระผูกพันน่ะครับ  เพราะต้องไปโน่นไปนี่กับเจ้านาย งานไม่ค่อยเป็นเวลา”

พี่สายใจกวาดสายตามองลูกน้องในแผนกทีละคน  ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่หญิงสาวร่างเล็กที่กำลังนั่งทำหน้าเศร้าเหมือนคนอกหักอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์

“มีค่ะ! ใบเฟิร์นเลยค่ะ! ใบเฟิร์นยังไม่มีครอบครัว ขยัน เก่ง หัวไว และตั้งใจทำงานมากด้วยค่ะ!” พี่สายใจเสนอชื่อลูกน้องคนเก่งออกไปทันที

“ดีครับ! ถ้าอย่างนั้นให้เธอมาพบผมที่ห้องทำงานแผนกบุคคลเดี๋ยวนี้เลยนะครับ”

“ได้ค่ะๆ!”  ทันทีที่พี่สายใจวางสาย พนักงานทุกคนที่แอบเงี่ยหูฟังอยู่ก็กรูกันเข้ามาหาเธออีกครั้งทันที

“พี่สายใจ พูดถึงฉันมีอะไรหรือเปล่าคะ?” ใบเฟิร์นถามหน้าตื่น เธอเพิ่งหลุดจากภวังค์ความเศร้าเมื่อได้ยินชื่อตัวเอง

“คืองี้เฟิร์น... คุณสันต์เลขาบอสประสบอุบัติเหตุทางรถยนต์ขาหัก มาทำงานไม่ได้ตั้งสามเดือน บอสก็เลยต้องการเลขาชั่วคราวด่วนจี๋!”