All Chapters of Bad guy_พลาดรักนายมาเฟียเลือดเย็น: Chapter 11 - Chapter 20

ตอนที่11: ไม่ขัดขืน“หน้าที่ของเธอมันยังไม่จบหรอกนะ ! เธอต้องถ่างขาให้ฉันกระแทกอีกทั้งคืน ! ”เดรโกไม่พูดเปล่าเขาเอามือหนาสาวท่อนเอ็นใหญ่ยักษ์ขึ้นลงอย่าใจเย็น ทุกครั้งที่รวมรักกับเธอเขาไม่เคยใส่ถุงยางป้องกันใดๆ เพราะสำหรับเด็กสาวบริสุทธิ์อย่างเธอแค่นี้ก็เพียงพอแล้วสำหรับเขาแล้ว และเธอต้องเป็นสมบัติของเขาแต่เพียงผู้เดียว “ถ้าหนูยอมคุณ คุณจะยังไว้ชีวิตเราสองคนพ่อลูกใช่มั้ยคะ” น้ำหวานพูดด้วยน้ำเสียงหอบเหนื่อและยอมจำนนกับสิ่งที่เขามอบให้ “มันก็ขึ้นอยู่กับว่าเธอจำทำให้ฉันพอใจได้แค่ใหน!”มาเฟียหนุ่มรูปงามหันกลับมาสนใจกับเรือนร่างงามของเธออีกครั้ง โดยไม่มีการขัดขืนใดๆจากร่างบางตรงน่านิ้วมือร้ายเริ่มชักเขาออกรูสวาทของเธออีกครั้ง พร้อมกับมอบจูบที่เร้าร้อนให้กับเธอ ลิ้นหนาสอดแทรกชิมรสความหวานในโพรงปากของเธออย่างง่ายดายไร้การขัดขืนจูบของเขาเร้าร้อนขึ้นเลื่อยๆจนสาวน้อยตรงหน้าถึงกับตอบกลับรสจูบด้วยความวาบหวามและพยายามตั้งรับจูบของเขาอย่าไม่ประสีประสาร่างหนาไม่รอช้าเขาค่อยๆสอดใส่ท่อนเอ็นยักษ์เข้าไปในรูสวาทของเธอทีเดียวมิดลำ จนร่างบางสะดุ้งเฮือกทุกครั้งกับขนาดท่อนเอ็นใหญ่ยักษ์ขนาดพิเศษของเขา

ตอนที่13:เหยื่อล่อ !เจย์สันชะงักมือ ก่อนจะหันกลับไปเลิกคิ้วข้างเดียวมองน่าต้นเสียงด้วยสีหน้าสงสัยปนเจ้าเลย์กวนอารมณ์“อะไรของมึงวะ แค่—”“กูบอกว่าเอามือออก““เค้—”เจย์สันยักไหล่เบาๆ เบ้มุมปากหนาอย่างไม่ยี่หระ ก่อนจะค่อย ๆ คลายมือออกจากเส้นผมของร่างบาง แล้วปล่อยแขนลงข้างตัวราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น“ไปคุยกันต่อที่ห้องกุ !”ร่างสูงยืนล้วงกระเป๋ากางเกงสาบราคาแพง เอียงศีรษะส่งสัญญาณให้เพื่อนของเขาไปคุยกันต่อที่ห้องทำงาน“รบกวนนมนิ่มให้คนไปส่งคุณหมอให้ผมหน่อยนะครับ รบกวนด้วยนะครับ”เจย์สันหันเป็นขอความช่วยเหลือจากนมนิ่มโดยไม่สนใจเลยว่าคุณหมอสาวสวยตรงน่าที่มาด้วยจะเต็มใจกลับไปโดยที่ไม่มีเขาไปส่งหรือไม่นมนิ่มพยักน่ายิ้มรับคำว่ายวานของเจย์สันด้วยความเต็มใจ“ได้คะคุณเจย์สันไม่ต้องห่วงเลยคะ เดี๋ยวป้าให้คนขับรถไปส่งคุณหมอถึงโรงพยาบาลอย่างปลอดภัยแน่นอนค่ะ”“เหอะ ! ”หมอสาวหัวเราะในลำคอ เสยะยิ้มมุมปากให้กับความไม่เอาไหนของคุณหมอมาเฟียหนุ่ม ที่คิดจะหิ้วเธอไปไหนก็ไป เสร็จสมก็ปล่อยทิ้งเธอไว้กลางทาง แต่ถึงให้เลือกใหม่อีกกี่ครั้ง เธอก็เลือกที่จะมากับเขาอยู่ดี !ภายในห้องทำงานสีเข้มของเดรโก บรรยากาศเง

ตอนที่15: แลกสวาทภายในห้องทำงานอันกว้างขวางถูกปกคลุมด้วยบรรยากาศเงียบสงัดและความเย็นเฉียบจากเครื่องปรับอากาศ ผนังสีดำเข้มจนทั้งห้องดูเย็นชาและอึมครึมราวกับไร้ซึ่งความอบอุ่นใดๆร่างบางของน้ำหวานเดินตามเจ้าของห้องเขามาด้วยความรู้สึกหวาดผวาทุกย่างก้าวตึก ! ตึก ! ตึก !เดรโกหยุดเดินและหมุนตัวกลับมาจ้องน่าของเธอด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง แววตาคมกริบจับจ้องเด็กสาวราวกับกำลังรอคำตอบบางอย่าง ร่างหนาเลิกคิ้วคมและเลียปากสีไวน์แดงก่ำของเขาอย่างไม่ยี่หละ“ว่ายังไง ลูกสาวสุดแสนกตัญญูอย่างเธอมีอะไรมาแลกเปลี่ยนกับฉัน”น้ำหวานเม้มริมฝีปากแน่น และเอ่ยถามเขาออกไปตามที่เธอคิด ถึงแม้เธอจะรู้ดีอยู่แก่ใจ ว่าเขาต้องการอะไรจากเธอกันแน่“แล้วคุณต้องการข้อแลกเปลี่ยนอะไรจากฉัน? ฉันถึงจะได้เจอคุณพ่อ”มุมปากของชายหนุ่มยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย แต่แตกต่างจากร่างบางตรงหน้าที่ดวงตากลมโตของเธอเริ่มแดงก่ำ แต่กลับกลั้นน้ำตาเอาไว้ไม่ให้มันไหลอาบแก้มสวยของเธอเพื่อตอกย้ำความน่าสมเพศของตัวเองเดรโกก้าวเข้ามาใกล้จนเธอต้องถอยหลังโดยไม่รู้ตัว“เธอก็น่าจะรู้ว่าฉันต้องการอะไร เธอนี่ไม่ฉลาดเอาซะเลยนะ ! ”หัวใจของน้ำหวานกระตุกวูบเธอเงยหน้า

“มาแล้วเหรอ”เพียงได้ยินเสียงที่คุ้นเคย น้ำหวานก็รู้สึกเหมือนหัวใจที่แข็งกระด้างมาตลอดทางกำลังค่อย ๆ แตกออกและพองโต“คุณพ่อ…”เธอเดินเข้าไปหาอย่างช้า ๆ ก่อนจะโผเข้ากอดผู้เป็นพ่อโดยไม่สนใจสายตาของใครชายชราวัยกลางคนชะงักไปเพียงครู่หนึ่ง ก่อนยกแขนขึ้นโอบกอดลูกสาวเอาไว้แน่น มือหยาบกร้านลูบศีรษะเธอเบา ๆ ราวกับกำลังปลอบเด็กตัวเล็ก ๆ ที่หลงทางมานาน“น้ำหวานของพ่อ…”เพียงคำเรียกนั้น น้ำตาที่เธอพยายามกลั้นมาตลอดทั้งวันก็แทบเอ่อล้นออกมา“หวานคิดถึงคุณพ่อค่ะ”“พ่อก็คิดถึงลูก”เขาลูบหลังเธอช้า ๆ ก่อนผละออกเพื่อมองใบหน้าลูกสาวให้เต็มตา“ให้พ่อดูหน่อยสิ”ชายวัยกลางคนยกมือขึ้นแตะแก้มลูกสาวอย่างอ่อนโยน แต่เพียงครู่เดียว สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นรอยจาง ๆ สีแดงคล้ำบริเวณลำคอขาวที่เสื้อปกปิดเอาไว้ไม่มิดมือของเขาชะงักค้างรอยนั้นอาจเลือนจางลงไปมากแล้ว แต่สำหรับคนเป็นพ่อ…มันมากพอที่จะทำให้หัวใจหล่นวูบเขามองรอยนั้นอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนเลื่อนสายตากลับขึ้นมาสบตาลูกสาวน้ำหวานเงยหน้าขึ้นมือของผู้เป็นพ่อแตะแก้มเธออย่างอ่อนโยน ดวงตาคู่นั้นกวาดมองใบหน้าซีดเซียวของลูกสาว ก่อนขมวดคิ้วด้วยความเป็นห่วง“ทำไมผอมลงขน

"ค่ะ...เจนนี่ทำได้เสมอเลยค่ะ"เธอตอบเสียงหวานฉ่ำ แขนเรียวคล้องรอบลำคอของเดรโกอย่างเคยชิน ก่อนจะโน้มใบหน้าเข้าไปหาเขาโดยไม่สนใจว่าในห้องนี้ยังมีใครอีกคนนั่งอยู่ในห้องอาหารนี้ด้วยกันและเดรโกก็ไม่ได้ผลักไสเธอแต่อย่างใดริมฝีปากของทั้งคู่ประกบกันอย่างร้อนแรง ไม่มีความอ่อนโยน ไม่มีการเกริ่นนำ มีเพียงความรุนแรงของคนที่ต้องการระบายบางสิ่งออกมา มือใหญ่ของเดรโกเลื่อนขึ้นไปกดท้ายทอยของเจนนี่ให้ใกล้เข้ามาอีก เสียงหายใจหอบถี่ของหญิงสาวดังแทรกความเงียบของห้องอาหารที่กว้างขวางนั้นน้ำหวานนั่งนิ่งอยู่ที่ปลายโต๊ะดวงตากลมโตมองค้างภาพตรงหน้าอยู่กลางอากาศ อาหารบนจานที่แสนอร่อยเมื่อครู่เริ่มเย็นชืด เธอควรจะหันหน้าหนี ควรจะก้มลงมองจาน ควรจะทำอะไรก็ได้ แต่ร่างกายกลับแข็งทื่อราวกับถูกตรึงไว้กับเก้าอี้ภาพตรงหน้าเหมือนมีดที่ค่อย ๆ กรีดลงกลางอก ช้า ๆ และลึกขึ้นเรื่อย ๆเธอรู้ดีว่าตัวเองไม่มีสิทธิ์รู้สึกแบบนี้ เธอเป็นแค่ผู้หญิงที่ถูกพามาอยู่กับเขาด้วยเงื่อนไขที่ไม่ได้เลือกเอง เขาไม่เคยสัญญาอะไรกับเธอ ไม่เคยแม้แต่จะมองเธอด้วยสายตาอ่อนโยนด้วยซ้ำแต่ทำไม...ทำไมเธอถึงเจ็บขนาดนี้เจนนี่ถอนริมฝีปากออกเพียงนิด ลมหา