Alle Kapitel von ม่านรักไฟเสน่หา NC30+ [โคแก่กินหญ้าอ่อน]: Kapitel 11 – Kapitel 20

“เห้ย ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อะไร” ธีรดลที่ถือจานข้าวเข้ามาแอบเห็นหญิงสาวนั่งอมยิ้มกับตัวเอง“ปะ เปล่าสักหน่อย” เมนี่รีบปฎิเสธ“มาปงมาเปล่า ก็เห็นๆ อยู่ว่านั่งยิ้ม” ธีรดลยื่นช้อนกินข้าวส่งให้คนตรงหน้า “ทำไม หรือว่านายเจมส์อะไรนั่นส่งเมสเสจหวานเลี่ยนมาจีบอีก” เสียงเข้มจับผิด“อืม” ได้ทีเมนี่จึงรีบผสมโรง เพราะไม่ต้องการให้เขาจับพิรุธได้“ฉันว่าเลิกเหอะไอ้ฝรั่งขี้นกคนนั้นอ่ะ ไม่เห็นจะหล่อตรงไหนเลย วันๆ ได้แต่ทำตัวเก๊กส่งรูปนั้นรูปนี้มาให้แก แหวะ”“นี่ๆ น้อยๆ หน่อยย่ะ ให้เกียรติผู้ชายของฉันด้วย ไปเห็นตอนไหนว่าเขาเก๊กน่ะหะ เขาอยู่ตั้งอังกฤษนะยะ” เมนี่หมั้นไส้เบาๆ“นั่นแหละ ถึงไม่เห็นกับตาฉันก็สัมผัสได้ว่ามันดูเฟคๆ ยังไงไม่รู้ เลิกเหอะ ขอร้อง” สุดท้ายก็วกกลับเข้าเรื่องเดิม“ทำไมถึงอยากให้เลิกอ่ะ”เมนี่ลองหยั่งเชิงแกล้งถามออกไป ใจลึกๆ แอบหวังให้คำตอบมันออกมาตรงกับความรู้สึกของเธอ“ฉันแค่ไม่อยากให้แกถูกผู้ชายหลอกอ่ะ”“ทานโทษนะคะคุณธี คนอย่างเมนี่ไม่มีวันถูกผู้ชายหลอก พวกผู้ชายมากกว่าที่ต้องเป็นฝ่ายระวังสาวสวยอย่างฉัน” เมนี่ว่าแล้วทำท่าแพรวพราว“เหอะ หลงตัวเอง”“ทำไม ก็มีดีให้หลงอะ” เมนี่เชิดหน้า “เห

“มัทจ๋า พี่ซื้อของเสร็จแล้ว มัทจะดูอะไรอีกหรือเปล่าจ๊ะ”ชินภัทร์ที่เพิ่งเลือกของใช้ส่วนตัวเสร็จเดินกลับมาหาร่างบางที่ยืนรอเขาอยู่“มัท ร้องไห้ทำไม เป็นอะไรหรือเปล่า” เสียงเข้มแตกตื่นเมื่อเห็นภรรยาตัวน้อยน้ำตาไหลอาบแก้ม“ไม่ต้องมายุ่ง!” มัทนาเบือนหน้าหนี“ไม่ยุ่งไม่ได้” มือหนาจับใบหน้าหวานให้หันสบตา “บอกมาว่าใครทำอะไรมัท พี่จะไปฆ่ามันเอง!” เสียงเข้มดุดัน แววตาน่ากลัว มัทนาจ้องใบหน้าหล่อเหลาราวกับเทพบุตร“ฆ่างั้นเหรอ?” หญิงสาวเชิดหน้าถาม“ใช่ ใครที่มาทำร้ายมัท พี่ไม่ปล่อยเอาไว้แน่”“ไปตายซะไป” เสียงหวานเอ่ย แววตาไร้ความรู้สึก“มัท…”“ถ้าคุณจะฆ่าใครสักคน ก็ขอให้รู้ไว้ตรงนี้เลยว่าคนๆ นั้นควรเป็นคุณ เพราะที่ฉันต้องร้องไห้และเจ็บปวดอยู่แบบนี้มันก็เป็นเพราะคุณ คุณชินภัทร์ คุณเป็นคนทำร้ายฉัน ทำร้ายและทำลายความรักของฉันจนป่นปี้ เมื่อกี้ฉันเจอธี คุณรู้ไหมว่าเขามองฉันยังไง สายตาของเขาไม่เหลือแม้แต่เยื่อใยให้ฉันเลยสักนิด หน้าฉันเขายังไม่อยากมองเลยด้วยซ้ำ เขาเกลียดฉัน คุณทำให้เราสองคนต้องตกอยู่ในนรกเพียงเพราะอารมณ์บ้ากามของคุณ ฉันเกลียดคุณ! ได้ยินไหมคุณชินภัทร์ ฉันเกลียดคุณ! เกลียด!”มือเล็กผลักอก

มัทนากลับจากมหาวิทยาลัยด้วยความความเศร้าหมอง เพราะระหว่างเธอกับธีรดลมันแย่เสียจนมองหน้ากันไม่ติด ธีรดลไม่แม้แต่จะสบตากับมัทนาเลยด้วยซ้ำ ส่วนเรื่องที่จะให้พูดคุยกันแบบเดิมก็หยุดหวังไปได้เลย หญิงสาวรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นส่วนเกินของกลุ่ม แม้ว่าจะพยายามยิ้มหรือหัวเราะมากแค่ไหนหัวใจก็ยังคงบอบช้ำมากอยู่ดี“ป้านวลคะ วันนี้เขาไม่อยู่บ้านหรือคะ?” เสียงหวานเอ่ยถามป้าแม่บ้านผู้ซึ่งดูแลเธอมาตั้งแต่เด็กคำว่า ‘เขา’ ทำให้คนฟังรู้ทันทีว่าร่างบางหมายถึงใคร“ไม่อยู่ค่ะ คงกลับดึกด้วย เห็นบอกว่าจะไปพบลูกค้าค่ะคุณหนู” ป้านวลพูดด้วยรอยยิ้มบางเบา คนตรงหน้ามีสีหน้าที่สดชื่นขึ้นมาทันที อย่างน้อยๆ เธอก็มีเวลาได้อยู่เงียบๆ ไร้คนรบกวนได้ตั้งหลายชั่วโมงมัทนาขอตัวขึ้นห้องเพื่ออาบน้ำเตรียมพักผ่อน วันนี้ทั้งวันเธอเหนื่อยมาก ไหนจะเรื่องเรียนที่ต้องเคลียร์วิทยานิพนธ์ก่อนจบ และไหนจะเรื่องส่วนตัวที่หญิงสาวพยายามไม่เอามันมาปนกัน แต่บางครั้งก็เกินความสามารถ เพราะความเครียดที่สะสมมาหลายวันอดทำให้เธอคิดไม่ได้จริงๆร่างบางทิ้งตัวนอนลงบนเตียงกว้าง ดวงตากลมโตยังไม่หลับทันทีที่หัวถึงหมอน เสียงถอนลมหายใจดังขึ้นต่อเนื่องเมื่อเจ

ธีรดลหงุดหงิดงุ่นง่านไม่เลิก ตั้งแต่วันนั้นเขาก็แทบไม่ได้พูดคุยกับเพื่อนซี้อย่างเมนี่อีกเลย ตอนแรกที่ว่าจะดีอยู่แล้วกลายเป็นแย่กว่าเดิม จะโทษเขาฝ่ายเดียวก็ไม่ถูก ในเมื่อเธอเองก็ทำตัวไม่เหมาะสม ในที่สาธารณะผู้คนพลุกพล่านจะมาเที่ยวยืนกอดกับผู้ชายได้ยังไง เขาเตือนเพราะเขาหวังดีไม่อยากให้หญิงสาวตกเป็นขี้ปากชาวบ้านได้ชายหนุ่มเหมือนคนเคว้งคว้างไม่มีที่ไป เรื่องราวมันอีรุงตุงนังไปหมด หัวใจแกร่งยังไม่ทันหายเจ็บจากการโดนทิ้งก็มีเรื่องของเมนี่เข้ามารบกวนอีก ร่างสูงทิ้งตัวนอนลงบนเตียงกว้าง ยกมือขวาก่ายหน้าผากพลางคิดทบทวนทุกอย่าง ใบหน้าสวยหวานของมัทนายังคงแจ่มชัดอยู่ในจิตสำนึก ไม่ว่าจะสลัดยังไงพยายามลืมแค่ไหน หนสุดท้ายเขาก็ทำไม่เคยได้เลย เขาไม่อาจลืมรักแรกและคาดว่าจะเป็นรักเดียวของตัวเองได้แม้จะรู้อยู่เต็มอกว่าตอนนี้หญิงสาวนั้นเป็นของชายอื่นแล้ว“เฮ้อ…”เสียงลมหายใจดังขึ้นเป็นรอบที่ร้อยของวัน แต่ผู้เป็นเจ้าของกลับคิดไม่ตกว่าจะจัดการกับความรู้สึกยุ่งเหยิงเหล่านี้อย่างไรดีติ๊ดๆ เสียงมือถือดังขึ้นข้างๆ ตัว ร่างสูงรีบหยิบมันขึ้นมากดดูหน้าจอ รายชื่อคนโทรเข้าทำเอาใบหน้าคมที่เคร่งเครียดมาตลอดทั้งวัน

“ปล่อยเลยนะไอ้ผู้ชายเจ้าเล่ห์ ฉันกะ… อื้อ!”เสียงหวานขาดห้วงเมื่อพื้นที่สุดหวงถูกลุกล้ำด้วยมือหนา ชินภัทร์ถลกกระโปรงสีหวานขึ้นเหนือเอวบาง จากนั้นก็ค่อยๆ ใช้ฝ่ามือของตนลูบไล้เคล้าคลึงกุหลาบงามอย่างช้าๆ“มัทจ๋า… พี่ขอเถอะนะคนดี เกือบเดือนแล้วนะที่พี่ไม่ได้รักมัท พี่จะลงแดงตายอยู่แล้วมัทจ๋า” เสียงเข้มเอ่ยออดอ้อนมัทนาเองที่กำลังเคลิบเคลิ้มไปกับการเล้าโลมส่วนล่างจนไม่รู้เลยว่าได้ถูกคนตัวโตลอกคราบเสื้อผ้าจนหมดสิ้น มีสติอีกทีก็ตอนที่เนื้อตัวไม่เหลืออะไรแม้แต่ชิ้นเดียว“นี่… อ๊ะ”ปากอิ่มกำลังจะต่อว่าอีกระลอกแต่ก็ต้องเปลี่ยนเป็นครางเบาๆ เพราะทรวงอกสล้างถูกปากหนาเข้าครอบครองดูดกลืน ชายหนุ่มใช้ลิ้นดุนดันเม็ดทับทิมสีหวานเล่นสลับกับดูดดึงไปมา จนร่างบางเผลอแอ่นอกรับริมฝีปากอุ่นร้อนอย่างลืมตัว มัทนาส่งเสียงครางอย่างไร้เดียงสา“อืม” ช่วงบนเขาก็ปรนเปรอเธอด้วยริมฝีปาก ส่วนช่วงล่างก็ปลุกเร้าอารมณ์ด้วยนิ้วเรียว ชินภัทร์ใช้นิ้วแยกกลีบกุหลาบงามออกจากกัน จากนั้นก็ใช้นิ้วชี้สะกิดติ่งเกสรให้ร่างบางสั่นสะท้าน มัทนาดิ้นเร่าเพราะเสียวซ่านเกินบรรยาย หญิงสาวแอ่นร่างจนหลังแทบไม่ติดกับเตียงนอน หลับตาพริ้มน้อมรับการ