Todos los capítulos de แต่งงานมาห้าปี ฉันเพิ่งได้ยินความคิดที่แท้จริงของสามี: Capítulo 1 - Capítulo 10

[ในที่สุดก็จบสักที]ฉันได้ยินเสียงของธีโอดอร์อีกครั้งแต่สีหน้าของเขากลับไม่เปลี่ยนไปเลยแม้แต่น้อยฉันคล้องแขนเขาแล้วเอ่ยถาม"ที่รักคะ เราแวะไปดูร้านนั้นอีกสักร้านได้ไหมคะ"เขาชะงักลังเลอย่างเห็นได้ชัด"วันนี้เราออกมาข้างนอกกันนานแล้วนะ คุณคงเหนื่อยแล้ว กลับบ้านไปพักผ่อนกันเถอะ"แล้วฉันก็ได้ยินความคิดของเขาอีกครั้ง[ฉันเบื่อจะแย่อยู่แล้ว วัน ๆ เอาแต่เดินเลือกซื้อเสื้อผ้า เมื่อไหร่จะจบสักทีเนี่ย]หัวใจของฉันราวกับถูกบีบรัดอย่างแรง"ตกลงค่ะ กลับบ้านกันเถอะ"นี่เป็นปีที่ห้าแล้วที่ฉันแต่งงานกับธีโอดอร์เมื่อห้าปีก่อน ตอนที่เขาขอฉันแต่งงาน เขาเคยสัญญาว่าจะมอบสิ่งที่ดีที่สุดทุกอย่างให้ฉันตอนนั้นฉันคิดว่าตัวเองเป็นผู้หญิงที่มีความสุขที่สุดในโลกแต่หลังจากแต่งงาน เขากลับยิ่งเย็นชากับฉันมากขึ้นเรื่อย ๆทีแรกฉันคิดว่าเขาคงเหนื่อยล้าจากงาน จนแทบไม่มีแรงเหลือมาใส่ใจฉันฉันจึงพยายามทำหน้าที่ภรรยาที่ดี คอยสรรหาสารพัดวิธีมาทำให้เขาอารมณ์ดีขึ้นจนกระทั่งวันนี้ จู่ ๆ ฉันก็ได้ยินความคิดในใจของเขาที่แท้นี่ก็คือความรู้สึกที่แท้จริงของเขาสินะเย็นวันนั้น ระหว่างกำลังทำมื้อค่ำ ฉันเผลอทำ

ตอนที่ธีโอดอร์กลับมาถึงบ้าน ฉันไม่ได้เดินไปต้อนรับเขาที่หน้าประตูเหมือนทุกครั้งที่เคยทำเขาชะงักอยู่ตรงประตู[ทำไมวันนี้เธอไม่รีบวิ่งมาหาฉันล่ะ]ฉันเพียงนั่งอ่านหนังสืออยู่บนโซฟาอย่างเงียบ ๆ[ช่างเถอะ แบบนี้ก็สงบดีเหมือนกัน]เขาเหลือบมองฉัน ถอดเสื้อโค้ทออก แล้วเดินตรงไปยังห้องน้ำวันนี้เขาดูอารมณ์ดีเป็นพิเศษ ถึงขั้นฮัมเพลงเบา ๆ ในลำคอฉันรู้ดีว่าเพราะอะไร ในที่สุดมิดไนท์ก็ตอบกลับเขาแล้วหลังจากกลับถึงบ้านเมื่อคืนก่อน ฉันก็ติดต่อแคลร์ มอร์แกน บรรณาธิการของฉันฉันบอกเธอว่าตัดสินใจจะเปิดขายลิขสิทธิ์ดัดแปลงหนังสือเหล่านั้นเป็นภาพยนตร์หรือซีรีส์แล้วแคลร์ดีใจจนแทบเก็บอาการไม่อยู่ เธอบอกว่าเฝ้ารอวันที่ฉันจะคิดได้แบบนี้มานานแล้วเพราะตลอดหลายปีที่ผ่านมา ฉันไม่เคยขายลิขสิทธิ์ดัดแปลงนิยายของตัวเองเลยแม้แต่ครั้งเดียวส่วนหนึ่งเป็นเพราะฉันกลัวว่าผลงานจะถูกดัดแปลงจนเสียของ และอีกส่วนหนึ่งก็เพราะรายได้ของฉันมีมากเกินพออยู่แล้ว ฉันไม่ได้ขัดสนเรื่องเงินจากนั้นฉันก็เปิดกล่องข้อความ แล้วไล่จัดการอีเมลจำนวนมากที่ค้างอยู่ทีละฉบับฉันไม่ได้ตอบรับหรือปฏิเสธข้อเสนอจากบริษัทของธีโอดอร์ เพียงแค

เกรซใช้ข้ออ้างนั้นย้ายเข้ามาอยู่ในบ้านของเราทันทีดูเผิน ๆ เธอแค่มาทำอาหารให้ธีโอดอร์และคุยเรื่องงานกับเขา แต่ความจริงแล้ว เธอกำลังค่อย ๆ รุกล้ำเข้ามายึดพื้นที่ส่วนตัวของฉันทีละนิดเธอเปลี่ยนภาพศิลปะที่ฉันซื้อมา ทิ้งดอกไม้ในกระถางที่ฉันปลูกไว้ แถมยังจงใจหยิบชุดนอนของฉันไปใส่อีกด้วยแต่นั่นก็เข้าทางฉันพอดี อย่างน้อยก็ช่วยประหยัดเวลาตอนเก็บของย้ายออกไปได้ไม่น้อยช่วงนั้นฉันยุ่งอยู่กับการนัดพบบริษัทที่สนใจจะร่วมงาน จึงออกจากบ้านแต่เช้าและกลับดึกแทบทุกวันหลังจากช่วยกันคัดกรองกับแคลร์มาหลายรอบ ในที่สุดเราก็เหลือบริษัทที่มีชื่อเสียงและน่าเชื่อถือในวงการอยู่เพียงไม่กี่แห่ง รอแค่พูดคุยรายละเอียดกันต่อวันนั้น ฉันนัดพบกับหัวหน้าโครงการจากหนึ่งในบริษัทเหล่านั้นบริษัทนั้นยื่นข้อเสนอที่ดีมาก และดูจริงจังกับโปรเจกต์นี้อย่างแท้จริง ก่อนหน้านี้เราก็ติดต่อพูดคุยกันผ่านอีเมลมาหลายรอบแล้วฉันไม่คิดมาก่อนเลยว่าหัวหน้าโครงการจะเป็นชายหนุ่มอายุเพียงยี่สิบห้าหรือยี่สิบหกปีเท่านั้น"ขอโทษที่ทำให้รอนะครับ"น้ำเสียงของเขาดังกังวานและสดใส ผมหยิกเป็นลอนเล็กน้อย เวลายิ้ม ดวงตาก็หยีโค้งลง ทำให้เขาดูเหม

เสียงปรบมือดังกึกก้องไปทั่วทั้งงานมีเพียงธีโอดอร์กับเกรซเท่านั้นที่ยังนั่งตัวแข็งทื่ออยู่กับที่[เธอพูดว่าอะไรนะ เธอคือ... มิดไนท์งั้นเหรอ][ไม่ เป็นไปไม่ได้... แม่บ้านที่วัน ๆ เอาแต่ขลุกอยู่หน้าเตาคนนั้นน่ะเหรอ จะเป็นมิดไนท์ได้ยังไงกัน]ความคิดของเกรซแทบกลายเป็นเสียงกรีดร้อง ใบหน้าของเธอซีดเผือดจนแทบไร้สีเลือดเห็นได้ชัดว่าเธอเองก็ตระหนักแล้วว่า ทุกสิ่งที่เคยทำกับฉันจะทำให้เธอหมดโอกาสคว้าลิขสิทธิ์ครั้งนี้ไปโดยสิ้นเชิงส่วนธีโอดอร์นั้นแข็งทื่อไปทั้งตัว[มิดไนท์... นีน่าคือมิดไนท์...][มิดไนท์ที่ฉันตามหามาตลอด กลับเป็นคนที่นอนอยู่ข้างฉันทุกคืนงั้นเหรอ][ทำไมฉันถึงไม่เคยมองออก ทำไมกัน เธอจงใจปิดบังฉันงั้นเหรอ ไม่สิ... เป็นฉันเองต่างหาก ฉันไม่เคยใส่ใจเธอเลย ไม่เคยสนใจเรื่องอะไรที่เกี่ยวกับเธอแม้แต่นิดเดียว...]ความคิดของเขาพรั่งพรูออกมาครั้งแล้วครั้งเล่า แต่ละถ้อยคำไม่ต่างจากคมมีดที่กรีดลงกลางหัวใจของตัวเองฉันละสายตาจากทั้งคู่โดยไม่คิดจะเสียเวลาให้พวกเขาอีกแม้แต่วินาทีเดียว"ขอบคุณทุกคนที่มาร่วมงานในวันนี้นะคะ ห้าปีแล้ว ฉันคิดถึงทุกคนมากค่ะ"เสียงฮือฮาดังขึ้นจากฝูงชนอีกระลอ

ธีโอดอร์ไม่ยอมรับเอกสารพวกนั้นไปเขาก้มมองเอกสารตรงหน้า แววตาเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกในแบบที่ฉันไม่เคยเห็นมาก่อน"นีน่า ใจเย็นก่อนนะ เราคุยกันดี ๆ ไม่ได้เหรอ"[เธอรักฉันมากขนาดนั้น ยังไงก็ไม่มีทางจากฉันไปจริง ๆ หรอก][เธอแค่กำลังโกรธ เดี๋ยวพูดดีด้วยสักหน่อยก็คงใจอ่อนเอง]จนถึงตอนนี้ เขาก็ยังคิดว่าฉันเพียงแค่กำลังโกรธอยู่เขามองว่าปัญหาทุกอย่างเกิดจากอารมณ์ของฉัน และตีตราว่าฉันเอาแต่ใจ และไม่รู้จักโตแต่ความจริงก็คือ ตลอดมาเขาไม่เคยปฏิบัติต่อฉันในฐานะคนที่เท่าเทียมกันเลยแม้แต่ครั้งเดียว"จะคุยเรื่องอะไรล่ะ"ลูกกระเดือกของธีโอดอร์ขยับขึ้นลง เขาเอื้อมมือมาหาฉันตามสัญชาตญาณ แต่ฉันขยับหลบมือของเขาค้างอยู่กลางอากาศครู่หนึ่ง ก่อนจะชักกลับไปอย่างเก้อเขิน"นีน่า... ผมรู้ว่าช่วงหลังมานี้ผมละเลยคุณไป เรื่องนี้เป็นความผิดของผมเอง""แต่เราแต่งงานกันมาตั้งห้าปีแล้วนะ คุณจะขอหย่าเพราะเรื่องแค่นี้ไม่ได้..."น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความร้อนรนจู่ ๆ ฉันก็นึกถึงตัวเองในอดีต ทุกครั้งที่เขาเมินเฉย ฉันก็เคยอ้อนวอนเขาอย่างสิ้นหวังแบบนี้เหมือนกันแต่ตอนนั้น เขาไม่แม้แต่จะชายตามองฉันด้วยซ้ำ"ธ