แต่งงานมาห้าปี ฉันเพิ่งได้ยินความคิดที่แท้จริงของสามี

[ในที่สุดก็จบสักที]

ฉันได้ยินเสียงของธีโอดอร์อีกครั้ง

แต่สีหน้าของเขากลับไม่เปลี่ยนไปเลยแม้แต่น้อย

ฉันคล้องแขนเขาแล้วเอ่ยถาม

"ที่รักคะ เราแวะไปดูร้านนั้นอีกสักร้านได้ไหมคะ"

เขาชะงักลังเลอย่างเห็นได้ชัด

"วันนี้เราออกมาข้างนอกกันนานแล้วนะ คุณคงเหนื่อยแล้ว กลับบ้านไปพักผ่อนกันเถอะ"

แล้วฉันก็ได้ยินความคิดของเขาอีกครั้ง

[ฉันเบื่อจะแย่อยู่แล้ว วัน ๆ เอาแต่เดินเลือกซื้อเสื้อผ้า เมื่อไหร่จะจบสักทีเนี่ย]

หัวใจของฉันราวกับถูกบีบรัดอย่างแรง

"ตกลงค่ะ กลับบ้านกันเถอะ"

นี่เป็นปีที่ห้าแล้วที่ฉันแต่งงานกับธีโอดอร์

เมื่อห้าปีก่อน ตอนที่เขาขอฉันแต่งงาน เขาเคยสัญญาว่าจะมอบสิ่งที่ดีที่สุดทุกอย่างให้ฉัน

ตอนนั้นฉันคิดว่าตัวเองเป็นผู้หญิงที่มีความสุขที่สุดในโลก

แต่หลังจากแต่งงาน เขากลับยิ่งเย็นชากับฉันมากขึ้นเรื่อย ๆ

ทีแรกฉันคิดว่าเขาคงเหนื่อยล้าจากงาน จนแทบไม่มีแรงเหลือมาใส่ใจฉัน

ฉันจึงพยายามทำหน้าที่ภรรยาที่ดี คอยสรรหาสารพัดวิธีมาทำให้เขาอารมณ์ดีขึ้น

จนกระทั่งวันนี้ จู่ ๆ ฉันก็ได้ยินความคิดในใจของเขา

ที่แท้นี่ก็คือความรู้สึกที่แท้จริงของเขาสินะ

เย็นวันนั้น ระหว่างกำลังทำมื้อค่ำ ฉันเผลอทำมีดบาดนิ้วตัวเอง

ฉันสูดลมหายใจเฮือกด้วยความเจ็บปวด พลางกุมนิ้วที่มีเลือดไหลซึม แล้วถามธีโอดอร์ว่าพลาสเตอร์ปิดแผลอยู่ที่ไหน

ธีโอดอร์ไม่แม้แต่จะเงยหน้าขึ้นมอง

"เป็นอะไรมากไหมที่รัก ถ้าแผลลึก เดี๋ยวผมให้คนพาคุณไปห้องฉุกเฉิน ทำไมถึงได้ซุ่มซ่ามแบบนี้นะ ทำเอาผมเป็นห่วงอยู่เรื่อยเลย"

ขณะที่แม่บ้านคนหนึ่งกำลังติดพลาสเตอร์ปิดแผลให้ฉัน ฉันก็ได้ยินความคิดของเขาอีกครั้ง

[ฉันบอกเธอแล้วว่าให้ปล่อยเรื่องทำอาหารเป็นหน้าที่ของคนงานในบ้าน แต่เธอก็ไม่เคยฟัง เอาแต่สร้างเรื่องให้ฉันปวดหัวอยู่ได้]

ฉันหลุบตาลง พยายามกลั้นน้ำตาที่เอ่อขึ้นมาเพราะความเจ็บปวด

หลังจากทำแผลเสร็จ ฉันก็เรียกเขามากินมื้อค่ำ

"ที่รักคะ ฉันทำซุปผักที่คุณชอบไว้ด้วยนะ..."

ธีโอดอร์ปิดแล็ปท็อปแล้วลุกขึ้นยืน

"ขอโทษนะที่รัก พอดีที่บริษัทมีเรื่องด่วน ผมต้องรีบไปเดี๋ยวนี้เลย คุณกินไปก่อนได้เลยนะ"

เขาหยิบเสื้อโค้ทมาสวมแล้วเดินออกไป

ฉันนั่งอยู่ที่โต๊ะอาหารอันว่างเปล่า พลางจ้องมองอาหารที่ตัวเองใช้เวลาเตรียมนานกว่าสองชั่วโมง

นี่ไม่ใช่ครั้งแรกเสียหน่อย

ทุกครั้งที่เขาไม่กลับบ้าน ฉันก็มักจะนั่งกินอาหารทั้งมื้อนั้นเพียงลำพังจนหมด

แต่วันนี้ฉันกลับไม่รู้สึกอยากอาหารเลยแม้แต่น้อย

แถมยังรู้สึกคลื่นไส้ขึ้นมาเสียด้วยซ้ำ

ธีโอดอร์ไม่กลับบ้านติดต่อกันถึงสองวัน

ทุกครั้งที่ฉันส่งข้อความไปหา เขาก็ตอบกลับมาเพียงว่าเขายุ่งและไม่มีเวลา

ถ้าเป็นฉันคนเมื่อก่อน ก็คงนั่งรอเขาอยู่ที่บ้านอย่างคนโง่

แต่ตั้งแต่เริ่มได้ยินความคิดของคนอื่น ฉันก็ไม่เคยมีความสงบใจได้อีกเลยแม้แต่ชั่วขณะ

แม้แต่คนงานในบ้านก็ยังแอบบ่นอยู่ในใจเป็นครั้งคราว

[น่าสงสารคุณนายสเตอร์ลิงจริง ๆ เธอไม่รู้เลยว่าสามีไม่ยอมกลับบ้านก็เพราะไม่อยากเจอหน้าเธอ]

นั่นสินะ ทำไมฉันถึงไม่เคยมองออกมาก่อนเลย

ที่ธีโอดอร์เย็นชากับฉัน ไม่ใช่เพราะเขายุ่งหรือเหนื่อยเกินไป

เขาแค่เบื่อหน่ายฉันแล้วเท่านั้น

ถึงขั้นพยายามทุกวิถีทางเพื่อหลบหน้าฉัน

ถึงอย่างนั้น ฉันก็ยังอดหวนคิดถึงช่วงเวลาแสนสุขก่อนที่เราจะแต่งงานกันไม่ได้

ฉันจำได้ว่าเขาเคยฝ่าสายฝนกระหน่ำมารับฉันหลังเลิกงาน และจำได้ว่าเขาเคยแอบวางแผนเซอร์ไพรส์วันเกิดให้ฉันอย่างไรบ้าง

ฉันยังจำคำสัญญาของเขาได้ดี ว่าจะมอบสิ่งที่ดีที่สุดทุกอย่างให้ฉัน

ทุกความทรงจำเหล่านั้นยังคงหล่อเลี้ยงความหวังริบหรี่ในใจฉันเอาไว้

ดังนั้นวันนั้น ฉันจึงเตรียมอาหารกลางวันใส่กล่องแล้วนำไปให้เขาที่บริษัท

พนักงานต้อนรับพาฉันขึ้นไปชั้นบน บอกว่าคุณสเตอร์ลิงกำลังอยู่ในห้องทำงาน แล้วขอให้ฉันรออยู่ด้านนอก

แต่จากที่คิดว่าจะรอเพียงครู่เดียว กลับกลายเป็นหนึ่งชั่วโมงเต็ม

เพราะกลัวว่าอาหารจะเย็นชืดไปเสียหมด ฉันจึงรวบรวมความกล้าเดินไปที่หน้าประตูห้องทำงานของเขา

ฉันกำลังจะยกมือเคาะประตู แต่ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงผู้หญิงคนหนึ่งดังออกมาจากข้างใน

"ธีโอดอร์ คุณตัดสินใจได้หรือยังคะ ตกลงคุณจะหย่ากับผู้หญิงคนนั้นเมื่อไหร่กันแน่"