Todos los capítulos de เมื่อเธอรู้ว่าผมเป็นทายาทมาเฟีย: Capítulo 1 - Capítulo 10

เมื่อเผชิญหน้ากับสีหน้าที่ทั้งด้านชาและราบเรียบของผม เฉินซือซือก็เหมือนจะโกรธมากยิ่งขึ้น“เพราะงั้นนายตัดสินใจจะเล่นละครต่อใช่ไหม ตอนนี้ถึงฉากไหนแล้วล่ะ คู่หมั้นที่สิ้นหวังแสร้งทำเป็นไม่มีอะไรเกิดขึ้นแล้วตัดสินใจจากไปงั้นเหรอ”ผมหัวเราะ มองตรงเข้าไปในดวงตาของเธอ ก่อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ“ถ้าเธอยืนกรานแบบนั้น ก็คิดซะว่าฉันกำลังแสดงอยู่ก็แล้วกัน”ถึงอย่างไรอีกสามวันให้หลัง ผมก็จะขึ้นเครื่องบินกลับบ้านอยู่ดีเฉินซือซืออึ้งไปครู่หนึ่ง เธอกัดริมฝีปากแน่น แล้วปิดประตูเสียงดังลั่นด้วยความโกรธ“ก็ตามใจ! ถ้านายมีปัญญาก็เล่นให้มันถึงที่สุดก็แล้วกัน!”คืนนั้นเธอไม่ได้กลับบ้านแต่ผมกลับเห็นนาฬิกาข้อมือผู้หญิงของเฉินซือซือวางอยู่บนตู้ข้างเตียง ในรูปที่หลินอันอัปเดตลงโซเชียล ความน่าขำคือนั่นยังเป็นของขวัญวันครบรอบที่ผมมอบให้เธออีกด้วยผมปิดโทรศัพท์มือถือ หลังจากตื่นนอนในวันรุ่งขึ้นก็เดินเข้าไปในบริษัทของเราบริษัทแห่งนี้ ผมเป็นคนสร้างมันขึ้นมากับมือ ไม่มีความเกี่ยวข้องกับครอบครัวหรือนามสกุลของผมเลยแม้แต่น้อยมันขาวสะอาด ภาพวาดทุกภาพที่ขายออกไป ล้วนมาจากความดีความชอบและหยาดเหงื่อแรงกาย

น่าสนใจดีผมยกมุมปากขึ้นทว่าหลินอันกลับไม่ยอมหยุด เขาเดินตรงมาหาผมราวกับเป็นผู้ชนะ“เซลส์แมนขี้แพ้ นายก็ไปขลุกอยู่ในห้องเก็บของ แล้วคอยดูฉันแย่งผู้หญิงกับบริษัทของนายไปเถอะ”ตอนที่ได้ยินเสียงรองเท้าส้นสูงดังมาจากตรงหัวมุม จู่ ๆ เขาก็คว้าเนกไทของผมแล้วผลักอย่างแรง จากนั้นก็ถอยหลังไปหนึ่งก้าว ใบหน้าเต็มไปด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจ“มันเป็นความต้องการของซือซือ คุณจะมาโทษผมได้ยังไง!”“หวังเหมี่ยน นายกำลังทำอะไรน่ะ!”เฉินซือซือที่พุ่งเข้ามาในห้องดึงหลินอันไปหลบอยู่ด้านหลัง“ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป นายไม่มีสิทธิ์มาด่าว่าหลินอันอีก!”เธอโยนเอกสารในมือลงตรงหน้าผม“ฉันตัดสินใจแล้วว่าจะโอนหุ้น 15% ให้หลินอัน เขาจะเป็นผู้ถือหุ้นในบริษัทของเรา!”“ส่วนนาย เซ็นชื่อซะ แล้วส่งมอบหุ้นทั้งหมดของนายมา ไม่งั้นฉันจะยึดลิขสิทธิ์ภาพวาดทั้งหมดคืน! ความร่วมมือของเราสิ้นสุดลงแค่นี้! ยุบบริษัทซะ!”ผมจ้องตรงเข้าไปในดวงตาของเธอหลินอันใช้เงินล้านห้าแลกกับหุ้น 15% ของบริษัทแต่บริษัทที่ผมทุ่มเทบริหารมาถึงห้าปี กลับถูกคนที่ผมรักมาหกปีขู่ว่าจะยุบทิ้งเพียงเพื่อต้องการเรียกหุ้น 49% ของผมคืนเธอต้องการจะเขี

สีหน้าของเฉินซือซือพลันซีดเผือดความเด็ดขาดและเย่อหยิ่งในวันวานมลายหายไปทันทีส่วนเซียวเข่อที่อยู่ข้างกายเธอก็ร้อนรนจนเหงื่อแตกพลั่กเซียวเข่อมองทั้งสองคนด้วยความหวาดหวั่น“คุณเฉินครับ ถ้าคำสั่งซื้อถูกยกเลิกทั้งหมด แล้วสปอนเซอร์ถอนทุน ไม่ถึงหนึ่งเดือน สายป่านทางการเงินของเราก็จะขาดสะบั้นลงอย่างสมบูรณ์ แล้วบริษัทก็จะต้องปิดตัวลงนะครับ!”ห้องทำงานตกอยู่ในความเงียบสมองของเฉินซือซือขาวโพลนไปหมด เธอมองไปทางหลินอันอย่างไร้ที่พึ่ง“หลินอัน นายว่าควรทำยังไงดี”แต่หลินอันกลับหน้าซีดเผือดราวกับกระดาษ บนหน้าผากเต็มไปด้วยเหงื่อเย็นเยียบ ดูตื่นตระหนกเสียยิ่งกว่าเธอเสียอีกเขาไม่ปริปากพูดอะไรเลยเซียวเข่อมองดูท่าทางจนปัญญาของทั้งสองคน แล้วเอ่ยปากเสนอว่า“คุณเฉินครับ ผมคิดว่าการที่ลูกค้ากับสปอนเซอร์พากันยกเลิกสัญญาและถอนทุนพร้อมกันต้องมีสาเหตุแน่นอน ก่อนหน้านี้เขาเป็นคนที่ประธานหวังเป็นคนติดต่อและดูแลด้วยตัวเอง บางทีเขาอาจจะมีวิธีแก้ไขกอบกู้สถานการณ์ก็ได้...”“เอาอย่างนี้ไหมครับ เรารีบติดต่อประธานหวัง ขอให้เขากลับมาช่วยคิดหาวิธีดีไหม”ระโยคนี้จี้ถูกเส้นประสาทส่วนที่อ่อนไหวที่สุดของหลินอ

หลินอันหน้าซีดเผือด เขาค่อย ๆ เก็บใบแจ้งหนี้บนพื้นขึ้นมาอย่างระมัดระวัง แล้วพูดด้วยความหวาดกลัวว่า“ซือซือ คุณอย่าเพิ่งโมโหเลย ลองคิดดูก่อนเถอะว่ายังมีวิธีไหนหาเงินมาใช้หนี้ได้บ้าง”“นายมาถามฉันงั้นเหรอ?!”เสียงของเฉินซือซือแหลมปรี๊ดจนทำเอาหูอื้อ“ตอนนี้นายรับผิดชอบดูแลเรื่องธุรกิจทั้งหมดแล้วไม่ใช่หรือไง! ทำไมตอนนี้พอไม่มีหวังเหมี่ยน นายถึงขายภาพวาดไม่ออกเลยสักภาพเดียว?!”หลินอันก้มหน้าลงด้วยความอึดอัดใจ“เดิมทีภาพวาดก็ไม่ใช่ปัจจัยสี่ที่จำเป็นต่อการดำรงชีวิตอยู่แล้ว มันต้องพึ่งพาชื่อเสียงในวงการและเส้นสายของจิตรกรเพื่อเพิ่มมูลค่า พอหวังเหมี่ยนจากไป ระบบการตลาดและการจัดการทั้งหมดก็ขาดทันที ผมเองก็จนปัญญาเหมือนกัน”แววตาของเขาปรากฏความเคียดแค้นพาดผ่านสายหนึ่ง“พูดไปพูดมาก็เป็นความผิดของเขาทั้งนั้นแหละ! เขาอิจฉาผม แถมยังใจแคบ อยากเห็นขาดบริษัทล้มละลายใจ ลูกค้ากับสปอนเซอร์พวกนั้นไม่แน่ว่าอาจจะพุ่งเป้ามาที่ผมเพราะคุณก็ได้ เขาแค่อยากจะทำให้คุณเสียชื่อเสียงและพังพินาศไปจนหมดสิ้น!”“พังพินาศ...”เมื่อได้ยินคำนี้ เฉินซือซือก็อดยกมือขึ้นปิดหน้าแล้วร้องไห้โฮออกมาอย่างพังทลายไม่ได้“ทำไ

“ไม่! ไม่ได้นะ!”น้ำตาของเฉินซือซือทะลักทลาย เธอร้องไห้ฟูมฟายอย่างเสียสติ“เขาจะทิ้งฉันไปแบบนี้ไม่ได้! บอกมาว่างานแต่งจัดที่ไหน ฉันจะไปหาเขา!”เธอดึงสมาชิกมาเฟียไว้ ไม่ยอมปล่อยมือเด็ดขาด“อยากตายนักหรือไง! ปล่อย!”สมาชิกมาเฟียขมวดคิ้วอย่างรำคาญใจ เขายกมือขึ้นง้างหมัด ทว่าหมัดนั้นกลับชะงักค้างอยู่กลางอากาศ“ท่านหวังสั่งไว้ก่อนแล้วว่าห้ามลงมือกับผู้หญิง”เขากวาดสายตามองไปทางหลินอัน ราวกับกำลังมองคนตาย“ในเมื่อแกคุมผู้หญิงของแกไม่ได้ งั้นแกก็รับโทษแทนเธอไปก็แล้วกัน”สมาชิกมาเฟียหลายคนพุ่งเข้าไปทันที พวกเขากดตัวหลินอันไว้แล้วรุมซ้อมอย่างหนักหลินอันซึ่งมีเลือดอาบเต็มหน้าร้องไห้ตะโกนลั่นด้วยความเจ็บปวด“ช่วยด้วย! หยุดเถอะ! อย่าตีผมเลย! ขอร้องละ ไว้ชีวิตผมเถอะ!”“ฝากไปบอกคุณหวังด้วยว่าผมกับเฉินซือซือไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกันเลยสักนิด! นังแพศยานี่เป็นคนมาอ่อยผมเอง! เรื่องทั้งหมดนี่ต้องโทษเธอคนเดียว!”“ขอร้องละ! ผมผิดไปแล้ว! ผมไม่รู้จริง ๆ ว่าคุณหวังเป็นทายาทมาเฟีย! ขอร้องละ ปล่อยผมไปสักครั้งเถอะ คราวหลังผมไม่กล้าอีกแล้ว!”เฉินซือซือหดตัวอยู่ที่มุมกำแพงเธอเหม่อมองหลินอันที่ถูกรุม