เข้าสู่ระบบแชร์
บทที่ 8
บทล่าสุด
เมื่อเธอรู้ว่าผมเป็นทายาทมาเฟีย บทที่ 10
“ไม่! ไม่ได้นะ!”น้ำตาของเฉินซือซือทะลักทลาย เธอร้องไห้ฟูมฟายอย่างเสียสติ“เขาจะทิ้งฉันไปแบบนี้ไม่ได้! บอกมาว่างานแต่งจัดที่ไหน ฉันจะไปหาเขา!”เธอดึงสมาชิกมาเฟียไว้ ไม่ยอมปล่อยมือเด็ดขาด“อยากตายนักหรือไง! ปล่อย!”สมาชิกมาเฟียขมวดคิ้วอย่างรำคาญใจ เขายกมือขึ้นง้างหมัด ทว่าหมัดนั้นกลับชะงักค้างอยู่กลางอากาศ“ท่านหวังสั่งไว้ก่อนแล้วว่าห้ามลงมือกับผู้หญิง”เขากวาดสายตามองไปทางหลินอัน ราวกับกำลังมองคนตาย“ในเมื่อแกคุมผู้หญิงของแกไม่ได้ งั้นแกก็รับโทษแทนเธอไปก็แล้วกัน”สมาชิกมาเฟียหลายคนพุ่งเข้าไปทันที พวกเขากดตัวหลินอันไว้แล้วรุมซ้อมอย่างหนักหลินอันซึ่งมีเลือดอาบเต็มหน้าร้องไห้ตะโกนลั่นด้วยความเจ็บปวด“ช่วยด้วย! หยุดเถอะ! อย่าตีผมเลย! ขอร้องละ ไว้ชีวิตผมเถอะ!”“ฝากไปบอกคุณหวังด้วยว่าผมกับเฉินซือซือไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกันเลยสักนิด! นังแพศยานี่เป็นคนมาอ่อยผมเอง! เรื่องทั้งหมดนี่ต้องโทษเธอคนเดียว!”“ขอร้องละ! ผมผิดไปแล้ว! ผมไม่รู้จริง ๆ ว่าคุณหวังเป็นทายาทมาเฟีย! ขอร้องละ ปล่อยผมไปสักครั้งเถอะ คราวหลังผมไม่กล้าอีกแล้ว!”เฉินซือซือหดตัวอยู่ที่มุมกำแพงเธอเหม่อมองหลินอันที่ถูกรุม
เมื่อเธอรู้ว่าผมเป็นทายาทมาเฟีย บทที่ 9
เฉินซือซือตัวเย็นเฉียบ น้ำเสียงสั่นเทา“หลินอัน...นายว่าไงนะ”หลินอันไม่กล้ามองเธอ พยายามเอาอกเอาใจและร้องขอความเมตตา“ปล่อยผมไปเถอะครับ!”ขณะที่พูด จู่ ๆ สีของกางเกงเขาก็เข้มของเหลวกลิ่นเหม็นคาวสายหนึ่งไหลลงมาตามขากางเกงของเขา จนทำให้พื้นเปียกชุ่มสมาชิกที่เป็นหัวหน้าขมวดคิ้วด้วยความรังเกียจ“พวกแกเห็นเราเป็นอะไร โจรหรือไง?!”“เราคือสมาชิกแก๊งมาเฟียเม็กซิโก ไม่ใช่อันธพาลข้างถนน! ไม่ทำเรื่องเลวทรามอย่างการปล้นชิงหรือกรรโชกทรัพย์แบบพวกมันหรอกนะ!”เขาหยิบหนังสือสัญญาโอนหุ้นที่มีตราประทับทางกฎหมายอย่างถูกต้องฉบับหนึ่งออกมา แล้วตบลงบนโต๊ะ“เรามารับโอนหุ้นอย่างมีเหตุและผล”“ท่านหวังเหมี่ยนได้โอนหุ้นในนามของเขาทั้งหมด ให้กับองค์กรมาเฟียอย่างเต็มรูปแบบแล้ว”สมาชิกคนนั้นเงยหน้าขึ้น“หากพูดในแง่ของกฎหมาย องค์กรของพวกเราก็คือผู้ถือหุ้นรายใหญ่ที่สุดของบริษัทแห่งนี้ มีสิทธิ์ที่จะเข้ามาควบคุมกิจการทั้งหมด”สมองของเฉินซือซือขาวโพลนไปหมด“เป็นไปไม่ได้!”“หวังเหมี่ยนบ้าไปแล้วเหรอ?! ถึงกับขายบริษัทเพื่อเงินเนี่ยนะ?? นี่มันคือหยาดเหงื่อแรงกายที่พวกเราสู้ทนสร้างมาด้วยความยากลำบากถึงห้าปี
เมื่อเธอรู้ว่าผมเป็นทายาทมาเฟีย บทที่ 8
หลินอันหน้าซีดเผือด เขาค่อย ๆ เก็บใบแจ้งหนี้บนพื้นขึ้นมาอย่างระมัดระวัง แล้วพูดด้วยความหวาดกลัวว่า“ซือซือ คุณอย่าเพิ่งโมโหเลย ลองคิดดูก่อนเถอะว่ายังมีวิธีไหนหาเงินมาใช้หนี้ได้บ้าง”“นายมาถามฉันงั้นเหรอ?!”เสียงของเฉินซือซือแหลมปรี๊ดจนทำเอาหูอื้อ“ตอนนี้นายรับผิดชอบดูแลเรื่องธุรกิจทั้งหมดแล้วไม่ใช่หรือไง! ทำไมตอนนี้พอไม่มีหวังเหมี่ยน นายถึงขายภาพวาดไม่ออกเลยสักภาพเดียว?!”หลินอันก้มหน้าลงด้วยความอึดอัดใจ“เดิมทีภาพวาดก็ไม่ใช่ปัจจัยสี่ที่จำเป็นต่อการดำรงชีวิตอยู่แล้ว มันต้องพึ่งพาชื่อเสียงในวงการและเส้นสายของจิตรกรเพื่อเพิ่มมูลค่า พอหวังเหมี่ยนจากไป ระบบการตลาดและการจัดการทั้งหมดก็ขาดทันที ผมเองก็จนปัญญาเหมือนกัน”แววตาของเขาปรากฏความเคียดแค้นพาดผ่านสายหนึ่ง“พูดไปพูดมาก็เป็นความผิดของเขาทั้งนั้นแหละ! เขาอิจฉาผม แถมยังใจแคบ อยากเห็นขาดบริษัทล้มละลายใจ ลูกค้ากับสปอนเซอร์พวกนั้นไม่แน่ว่าอาจจะพุ่งเป้ามาที่ผมเพราะคุณก็ได้ เขาแค่อยากจะทำให้คุณเสียชื่อเสียงและพังพินาศไปจนหมดสิ้น!”“พังพินาศ...”เมื่อได้ยินคำนี้ เฉินซือซือก็อดยกมือขึ้นปิดหน้าแล้วร้องไห้โฮออกมาอย่างพังทลายไม่ได้“ทำไ
เมื่อเธอรู้ว่าผมเป็นทายาทมาเฟีย บทที่ 7
เครื่องบินร่อนลงจอดอย่างราบรื่นในสนามบินส่วนตัวของตระกูลหวังผมก้าวออกจากห้องโดยสารภายนอกสนามบิน รถหรูสีดำจอดเรียงรายอย่างเป็นระเบียบ นั่นคือพิธีต้อนรับขั้นสูงสุดของตระกูลผมชายในชุดทางการสีเข้มก้าวเดินช้า ๆ เข้ามาหาผมเขาคือเจ้าพ่อผู้กุมอำนาจโลกใต้ดินทั้งหมดของเม็กซิโก ผู้ทำให้ผู้คนหวาดผวาเพียงแค่ได้ยินชื่อ พ่อของผมเอง“ลูกชายของพ่อ ยินดีต้อนรับกลับบ้าน”เขาตบไหล่ผม แววตาซ่อนความปีติยินดีที่ห่างหายไปนาน “ต่อไปนี้ มาเฟียและตระกูลหวัง ขอมอบให้ลูกดูแลทั้งหมดแล้วนะ”ผมพยักหน้าวันต่อมา ผมได้พบกับหลีเข่อ ลูกสาวคนเดียวของหัวหน้าแก๊งมาเฟียอเมริกาเหนือ คู่แต่งงานเชื่อมสัมพันธ์ที่พ่อจัดการไว้ให้การพบกันครั้งแรกของเรา นัดกันที่ร้านกาแฟแห่งหนึ่งตอนผมเพิ่งเดินเข้าประตูไปก็เห็นหลีเข่อที่นั่งอยู่ริมหน้าต่างทันทีแสงแดดริมหน้าต่างสาดส่องให้เห็นใบหน้าที่งดงามของเธอและบนตักของเธอ กำลังกางอัลบั้มภาพฉบับเลิกพิมพ์แล้วเล่มหนึ่งลายเซ็นกำกับผลงานอันเรียบง่ายบนหน้าปก คุ้นตาเสียจนทำให้ผมใจสั่นนั่นคือจิตรกรนอกกระแสที่ผมชอบเป็นการส่วนตัวมากที่สุดผมก้าวเดินเข้าไปหาเธอ แล้วยิ้มบาง ๆ“ไฮ ผมห
เมื่อเธอรู้ว่าผมเป็นทายาทมาเฟีย บทที่ 6
สีหน้าของเฉินซือซือพลันซีดเผือดความเด็ดขาดและเย่อหยิ่งในวันวานมลายหายไปทันทีส่วนเซียวเข่อที่อยู่ข้างกายเธอก็ร้อนรนจนเหงื่อแตกพลั่กเซียวเข่อมองทั้งสองคนด้วยความหวาดหวั่น“คุณเฉินครับ ถ้าคำสั่งซื้อถูกยกเลิกทั้งหมด แล้วสปอนเซอร์ถอนทุน ไม่ถึงหนึ่งเดือน สายป่านทางการเงินของเราก็จะขาดสะบั้นลงอย่างสมบูรณ์ แล้วบริษัทก็จะต้องปิดตัวลงนะครับ!”ห้องทำงานตกอยู่ในความเงียบสมองของเฉินซือซือขาวโพลนไปหมด เธอมองไปทางหลินอันอย่างไร้ที่พึ่ง“หลินอัน นายว่าควรทำยังไงดี”แต่หลินอันกลับหน้าซีดเผือดราวกับกระดาษ บนหน้าผากเต็มไปด้วยเหงื่อเย็นเยียบ ดูตื่นตระหนกเสียยิ่งกว่าเธอเสียอีกเขาไม่ปริปากพูดอะไรเลยเซียวเข่อมองดูท่าทางจนปัญญาของทั้งสองคน แล้วเอ่ยปากเสนอว่า“คุณเฉินครับ ผมคิดว่าการที่ลูกค้ากับสปอนเซอร์พากันยกเลิกสัญญาและถอนทุนพร้อมกันต้องมีสาเหตุแน่นอน ก่อนหน้านี้เขาเป็นคนที่ประธานหวังเป็นคนติดต่อและดูแลด้วยตัวเอง บางทีเขาอาจจะมีวิธีแก้ไขกอบกู้สถานการณ์ก็ได้...”“เอาอย่างนี้ไหมครับ เรารีบติดต่อประธานหวัง ขอให้เขากลับมาช่วยคิดหาวิธีดีไหม”ระโยคนี้จี้ถูกเส้นประสาทส่วนที่อ่อนไหวที่สุดของหลินอ
เมื่อเธอรู้ว่าผมเป็นทายาทมาเฟีย บทที่ 5
ผมเอนหลังพิงพนักเก้าอี้อันแสนสบายของที่นั่งชั้นเฟิสต์คลาสวินาทีที่เครื่องบินแล่นเข้าสู่รันเวย์ผมรู้สึกผ่อนคลายขึ้นมากแต่เฉินซือซือที่อยู่ในห้องทำงาน จู่ ๆ กลับกระวนกระวายใจขึ้นมา เธอลุกขึ้นยืนมองเครื่องบินที่แล่นผ่านท้องฟ้าเธอก้มลงมองนาฬิกา แล้วขมวดคิ้ววันนี้ผมกลับยังไม่มาที่บริษัทจนป่านนี้หลินอันที่ผลักประตูเข้ามาเดินเข้าไปหาสวมกอดเธออย่างอ่อนโยน“ซือซือ ยินดีด้วยนะ ต่อไปนี้คุณไม่ต้องถูกเขากดหัวอีกแล้ว แถมยังไม่ต้องใช้ชีวิตแบบคอยดูสีหน้าเขาอีกต่อไป!”เขาให้คำมั่นสัญญาอย่างหนักแน่น“หวังเหมี่ยนลาออกไปแล้ว ผมจะคอยอยู่เคียงข้างคุณเสมอ จะช่วยคุณบริหารบริษัทแทนเขา ทำให้คุณกลายเป็นศิลปินระดับแนวหน้าที่ทุกคนรู้จักอย่างแท้จริงให้ได้!”เฉินซือซือขมวดคิ้วแน่นทันที แล้วเถียงเสียงดัง “ไม่มีทาง!”“หวังเหมี่ยนไม่มีทางลาออกจริง ๆ หรอก!”“เขาแค่กำลังเล่นละคร เอาเรื่องการจากไปและการลาออกมาขู่ฉัน อยากให้ฉันยอมอ่อนข้อ ก้มหัวให้ก่อน แล้วขอร้องให้เขากลับมา!”รอยยิ้มบนใบหน้าของหลินอันแข็งค้าง เขาหลุบตาลงด้วยความผิดหวัง“ซือซือ คุณยังคิดจะให้เขากลับมาที่บริษัทอีกเหรอ หรือว่าในใจคุณ ความส
บางทีคุณอาจจะชอบ
