บทที่ 1

ผมบอกพ่อว่าอีกสามวันจะเดินทางถึงเม็กซิโก

จากนั้นผมก็กลับไปที่อะพาร์ตเมนต์ของผมกับเฉินซือซือเพื่อเริ่มเก็บกระเป๋า

วินาทีที่รูดซิปกระเป๋าเดินทาง เฉินซือซือก็กลับมาถึงบ้านพอดี

เธอสลัดรองเท้าส้นสูงออก พลางมองกระเป๋าของผม ความเย้ยหยันบนใบหน้าพลันเปลี่ยนเป็นความหงุดหงิดและเกรี้ยวกราด

“เมื่อกลางวันนายอาละวาดในห้องทำงานยังไม่พอหรือไง”

“ทิ้งหน้าที่ในเวลางานโดยพลการก็แล้วไปเถอะ กลับมาบ้านแล้วยังจะเล่นละครต่ออีก!”

ผมไม่ได้โกรธ แค่มองเธอตรง ๆ

ในสายตาเธอ ผมคอยสร้างปัญหาให้เธอมาตลอด

“ก่อนออกจากบริษัท ฉันฝากข้อความไว้กับผู้ช่วยของเธอแล้ว”

เธอแค่นยิ้มอย่างโกรธจัด

“หวังเหมี่ยน นายมันบ้าไปแล้วจริง ๆ! เอาเรื่องเลิกมาขู่ฉัน แล้วยังดึงหลินอันที่ไม่รู้เรื่องมาเกี่ยวอีก! ทำไมนายถึงจ้องเป็นศัตรูกับเขานัก เขาไม่ใช่คนที่นายปั้นมากับมือหรือไง นายมาใส่ร้ายความสัมพันธ์ระหว่างเขากับฉันแบบนี้ มันจะทำลายชีวิตเขานะ!”

เป็นศัตรูงั้นเหรอ ทำลายเขางั้นเหรอ

ผมมองผู้หญิงที่เห็นผิดเป็นชอบตรงหน้า แล้วรู้สึกว่าน่าขำนัก

ตอนนั้นผมไม่อยากรับช่วงต่อธุรกิจเปื้อนเลือดของครอบครัว จึงนำเงินทุนก้อนเล็ก ๆ หนีออกจากเม็กซิโก

ผมปิดบังนามสกุลของตัวเอง ตั้งใจจะเริ่มต้นชีวิตใหม่ที่นิวยอร์ก แล้วผมก็ได้พบกับเฉินซือซือ

เธอในตอนนั้นเป็นจิตรกรที่เปี่ยมไปด้วยความกระตือรือร้นและอุดมการณ์ แต่ชีวิตกลับยากจนข้นแค้น

ผมชื่นชมพรสวรรค์และหลงใหลในความมุ่งมั่นของเธอ จึงใช้เงินทุนก้อนสุดท้ายที่มีติดตัวสนับสนุนให้เธอทำความฝันให้เป็นจริง

พวกเราเบียดเสียดกันอยู่ในห้องใต้ดินราคาถูก ใช้ความรักและความฝันต่อสู้กับโลกใบนี้

ผมใช้วิธีการทางธุรกิจที่ปลูกฝังมาจากที่บ้านตั้งแต่เด็ก ขายภาพวาดของเธอในราคาสูงได้เป็นครั้งแรก ทำให้เธอกลายเป็นศิลปินที่กำลังมาแรงในแวดวงคนรวย

ส่วนหลินอันน่ะเหรอ

เดิมทีเขาเป็นแค่พนักงานชั่วคราวในร้านสะดวกซื้อตรงหัวมุมถนน

วันนั้นเขาถูกพวกอันธพาลปล้น แล้วผมก็บังเอิญเดินผ่านไปพอดี

เมื่อมองดวงตาสีฟ้าครามที่แดงก่ำจากการร้องไห้ของเขา จู่ ๆ ผมก็นึกถึงน้องชายของตัวเอง เมื่อสิบปีก่อน เขาเสียชีวิตจากการถูกครอบครัวคู่อริลักพาตัวไป

ผมเกิดใจอ่อน

ไม่เพียงแต่ใช้รูปร่างกำยำขู่พวกอันธพาลจนหนีเตลิดไป แต่ยังพาเขาเข้ามาทำงานในบริษัทของผมกับเฉินซือซือด้วย

เมื่อเห็นเขาแสดงความสนใจในภาพวาดอย่างมาก ผมจึงเกลี้ยกล่อมให้เฉินซือซือรับเขาเป็นผู้ช่วย

ผมคิดว่าผมกำลังช่วยชีวิตและหน้าที่การงานของชายหนุ่มคนหนึ่ง

คิดไม่ถึงว่าเขาจะสนใจเฉินซือซือมากกว่าการวาดภาพเสียอีก

เขาทุ่มเทเรี่ยวแรงทั้งหมดไปกับเรื่องในห้องทำงาน พยายามยั่วยวนเจ้านายสาวของตัวเอง

เมื่อสัปดาห์ที่แล้ว เขาเพิ่งทำความผิดพลาดที่ร้ายแรงและโง่เขลา

เขาจำรายละเอียดคำสั่งวาดภาพราคาสูงของลูกค้ารายเก่าสับสนจนมั่วไปหมด

ลูกค้าไม่พอใจกับเรื่องนี้มาก และต้องการยกเลิกการซื้อขาย

ผมเรียกประชุมผู้บริหารตามกฎระเบียบ พร้อมระบุความผิดของหลินอัน เพื่อให้เขาขอโทษลูกค้า พยายามชดเชยกู้ชื่อเสียงกลับคืนมาอย่างสุดความสามารถ

ผมไม่ได้แม้แต่จะขึ้นเสียงด้วยซ้ำ

แต่จู่ ๆ หลินอันกลับกำหมัดแน่น มองไปยังเฉินซือซือที่นั่งอยู่ตรงตำแหน่งประธานด้วยดวงตาแดงก่ำ ราวกับว่าได้รับความไม่เป็นธรรมอย่างแสนสาหัส

เฉินซือซือเองก็อารมณ์เสียใส่ผมกลางที่ประชุมเป็นครั้งแรกเช่นกัน

“พอได้แล้ว หวังเหมี่ยน!”

เธอโยนจดหมายขอโทษที่ผมเขียนเตรียมไว้ล่วงหน้าลงบนพื้น “ก็แค่ความผิดพลาดเล็ก ๆ น้อย ๆ ไม่ใช่หรือไง”

“นายจำเป็นต้องเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของหลินอันให้จมดินขนาดนี้ด้วยเหรอ”

“ลูกค้าที่ไม่รู้จักผ่อนปรนแบบนี้ ยกเลิกความร่วมมือก็ยกเลิกไปเถอะ!”

ทุกคนต่างมองเธอด้วยความตกตะลึง

เพราะลูกค้ารายเก่าคนนั้น เป็นคนที่ผมทุ่มเทแรงกายแรงใจรักษาไว้ และยังเป็นคนแรกที่ยินดีจ่ายเงินซื้อภาพวาดของเธอในราคาสูง

“ถ้าเปลี่ยนเป็นลูกค้าคนอื่น ก็คงไม่เกิดปัญหาแบบนี้ขึ้นหรอก! ดังนั้นโดยเนื้อแท้แล้วมันเป็นความรับผิดชอบของฝ่ายธุรกิจ นายจะมาโทษหลินอันฝ่ายเดียวไม่ได้!”

เธอมองผมด้วยความรังเกียจ จากนั้นก็ดึงตัวหลินอันเข้ามา แล้วหันไปประกาศกับทุกคนว่า

“ในเมื่อหวังเหมี่ยนที่รับผิดชอบฝ่ายธุรกิจไม่รู้จักวิธีคัดกรองลูกค้า งั้นตั้งแต่นี้ไปรายชื่อลูกค้าใหม่ทั้งหมดให้ส่งให้หลินอันพิจารณาก่อน”

“ส่วนหลินอัน ให้เลื่อนขั้นเป็นหัวหน้าเลขาของฉัน ใครมีข้อโต้แย้ง ไสหัวออกไปได้เลย!”

หลินอันที่ยืนอยู่ด้านหลังเธอ เลิกคิ้วให้ผมอย่างได้ใจ

ขณะที่เฉินซือซือเชิดคางขึ้น แววตาเย่อหยิ่งนั้นแฝงไปด้วยความตื่นเต้นอยู่สายหนึ่ง

ผมรู้ว่าเธอดีใจที่ในที่สุดก็ข่มผมลงและทำให้ผมยอมจำนนได้

เธอเบื่อหน่ายที่จะต้องได้ยินประโยคที่ว่า “ถ้าไม่มีหวังเหมี่ยน ก็ไม่มีจิตรกรชื่อดังอย่างเฉินซือซือ” มาตั้งนานแล้ว

เธอไม่ใช่เด็กผู้หญิงที่กอดผมร้องไห้ในห้องใต้ดินราคาถูกอันมืดมิด แล้วพร่ำบอกว่า “ขอบคุณที่ทำให้ความฝันของฉันเป็นจริง ทำให้ความรักของฉันสมบูรณ์แบบ” คนนั้นอีกต่อไปแล้ว

แต่ไม่เป็นไรหรอก เพราะผมตัดสินใจที่จะจากไปแล้ว