บทที่ 3

ผมมองตรงไปยังเฉินซือซือด้วยความเฉยชา

ความเย็นชาของผมคงไปแทงใจดำเธอเข้า เธอถึงได้ตาแดงก่ำและทำหน้าตาดื้อดึง

“ก็แค่เรื่องเงินไม่ใช่หรือไง ฉันจ่ายเอง ต้องจ่ายประมาณเท่าไหร่ล่ะ”

“ยี่สิบห้าล้าน”

เฉินซือซือชะงักไปเมื่อได้ยินตัวเลข บนใบหน้าเต็มไปด้วยความไม่อยากจะเชื่อ “ยี่สิบห้าล้าน นายจะให้ฉันรับผิดชอบคนเดียวงั้นเหรอ”

หลินอันลืมตาขึ้นมาอย่างถูกจังหวะ น้ำเสียงอ่อนแรง

“หวังเหมี่ยน! คุณ คุณก็ทำเกินไปหน่อยไหม ถ้าไม่ได้พรสวรรค์และภาพวาดของซือซือ คุณก็เปิดบริษัทนี้ไม่ได้หรอก และหาเงินไม่ได้สักแดงเดียว...เธอเป็นผู้หญิงนะ คุณกลับปล่อยให้เธอใช้หนี้คนเดียวเหรอ...”

พูดยังไม่ทันจบ เขาก็เริ่มไออย่างรุนแรง

เฉินซือซือลูบหน้าอกเขาด้วยความสงสาร แล้วถลึงตาแดงก่ำใส่ผม

“หลินอันพูดถูก ถ้าไม่มีฉัน นายก็หาเงินไม่ได้เยอะขนาดนี้หรอก ตอนนี้บริษัทมีปัญหา นายกลับไม่คิดจะรับผิดชอบสักนิดเลยหรือไง!”

เงินที่ผมหามางั้นเหรอ

ตอนนั้นเพื่อช่วยเธอขายภาพวาด ผมใช้เงินที่มีติดตัวทั้งหมด แลกกับรายชื่อนักสะสมกลุ่มหนึ่ง จากนั้นก็ย่ำหิมะไปเคาะประตูตามบ้านเพื่อเสนอขายผลงานและตัวเธอ

รายได้จากการขายราคาสูงครั้งแรก เพียงเพราะคำออดอ้อนของเธอ ผมจึงเก็บไว้สามส่วนเป็นเงินทุนในอนาคต ส่วนอีกเจ็ดส่วนมอบให้เธอไปเรียนทักษะเพิ่มเติม และเพื่อให้เธอมีชื่อเสียงที่ดี ผมจึงไปตระเวนหานักวาดชื่อดัง เอาอกเอาใจ ดื่มเหล้าสังสรรค์กับพวกเขาจนดึกดื่น เพียงเพื่อให้เธอตั้งหลักในวงการได้

ต่อมาชื่อเสียงของเธอโด่งดังขึ้นเรื่อย ๆ ผมจึงก่อตั้งบริษัทขึ้นมาเพื่อทำการตลาดให้ผลงานและภาพลักษณ์ของเธอโดยเฉพาะ ตอนที่บริษัทมีกำไร เธอบอกว่าอยากมีบ้านในอุดมคติและงานแต่งงานในฝัน ผมก็โอนกำไรแปดส่วนเข้าบัญชีส่วนตัวของเธอ

ความรักและเงินทองที่ผมทุ่มเทให้เธอ มันใช่แค่ยี่สิบห้าล้านเหรอ

แต่เธอกลับกอดชู้รักของตัวเอง ชี้หน้าด่าว่าผมไร้หัวใจ ไม่ยอมรับผิดแทนพวกเขา

ถ้าจะบอกว่าผมในตอนนั้นเต็มใจทำทุกอย่าง

งั้นผมในตอนนี้ก็ไม่อยากจะเสียเงินให้เธอแม้แต่แดงเดียวแล้ว

“ฉันจะบอกนายให้นะ ถ้านายอยากหาเงินจากผลงานของฉันต่อไป และอยากให้ฉันเป็นภรรยาของนาย อย่างน้อยนายก็ต้องแสดงให้เห็น ให้ฉันรู้ว่านายยินดีจะร่วมฝ่าฟันความยากลำบากไปกับฉัน ไม่งั้นก็ปล่อยให้ลูกค้าฟ้องร้อง แล้วปล่อยให้บริษัทเจ๊งไปซะ!”

เธอกัดริมฝีปาก ข่มขู่ผมด้วยความโกรธ

แต่ผมกลับนึกอยากหัวเราะ “ได้ งั้นก็เจ๊งไปเลย”

ถึงอย่างไรอิตาลีบ้านเกิดของผม สิ่งที่ไม่ขาดแคลนที่สุดก็คือจิตรกรอัจฉริยะที่เปี่ยมไปด้วยอุดมการณ์แต่กลับเจออุปสรรค

เปลี่ยนคนปั้นและทำการตลาดใหม่ สำหรับผมแล้ว มันจะต่างอะไรกันล่ะ

หลินอันตาเหลือกอีกครั้ง แล้วสลบไป

ครั้งนี้ดูเหมือนจะสลบไปจริง ๆ

เฉินซือซืออึ้งไป เธออ้าปาก แต่กลับเปล่งเสียงออกมาไม่ได้เลยสักแอะ

ส่วนผมก็หันหลังเดินจากมาตั้งนานแล้ว

วันรุ่งขึ้น หลังจากที่ผมยืนยันตั๋วเครื่องบินขาออกเรียบร้อยแล้ว ผมก็กลับมาที่บริษัทอีกครั้ง

เพิ่งจะเดินเข้าประตู เซียวเข่อก็ดึงผมไปมุมหนึ่ง

“ประธานเฉินชดใช้ค่าเสียหายไปแล้วครับ ส่วนที่ยังขาดอยู่อีกล้านห้าแสนสุดท้าย หลินอันก็เป็นคนออกเงินให้ ได้ยินมาว่าเขาเอาอะพาร์ตเมนต์เล็ก ๆ ของตัวเองไปจำนองเลยครับ”

“เป็นรักแท้จริง ๆ สินะ”

ผมยิ้มบาง ๆ

ดีมาก ผมขอให้พวกเขามีความสุข

ทว่าทันทีที่ผมเดินเข้าไปในห้องทำงานของตัวเอง หลินอันก็พาพนักงานทำความสะอาดหลายคนบุกเข้ามา

พวกเขาปัดเอกสารของผมจนกระจุยกระจาย ข้าวของถูกโยนเกลื่อนกลาดเต็มพื้น

ส่วนหลินอันยืนอยู่หน้าโต๊ะของผม ออกคำสั่งราวกับเป็นเจ้านาย

“ใช่แล้ว ทำแบบนั้นแหละ เอาของไร้ประโยชน์พวกนี้ไปทิ้งให้หมด แล้วย้ายโต๊ะของเขาไปไว้ที่ห้องเก็บของ”

“ตั้งแต่วันนี้ไป ห้องทำงานนี้เป็นของฉันแล้ว”

“หยุดนะ!”

ผมแค่นยิ้มเย็นชา

“เป็นของนายงั้นเหรอ ตั้งแต่เมื่อไหร่ล่ะ”

หลินอันเลิกคิ้ว ใบหน้าเต็มไปด้วยความยั่วยวน

“ซือซือบอกว่าคนที่ไม่ได้สร้างประโยชน์ให้บริษัทก็ควรไปอยู่ในห้องเก็บของ”

“ฉันช่วยเธอแก้ปัญหาแล้ว ตั้งแต่วันนี้ไป ฉันคือผู้อำนวยการฝ่ายธุรกิจของบริษัทนี้”