เมื่อเธอรู้ว่าผมเป็นทายาทมาเฟีย

ในเม็กซิโกบ้านเกิดของผม มีกฎข้อหนึ่ง หากอายุครบสามสิบปีแล้วยังไม่แต่งงาน ผมต้องกลับไปแต่งงานกับภรรยาที่พ่อจัดหาไว้ให้ เมื่อเฉินซือซือแฟนสาวของผมได้ฟัง เธอก็ทำหน้าดูแคลน “คลุมถุงชนเหรอ บ้านเกิดของนายอยู่ที่ไหนเนี่ย ชนเผ่ากินคนหรือไง หรือว่ายังติดอยู่ในยุคกลาง” “หวังเหมี่ยน เลิกใช้ข้ออ้างบีบให้แต่งงานห่วย ๆ พวกนี้สักทีได้ไหม!” เธอเหยียดยิ้ม พลางหยิบแหวนเพชรสำหรับผู้ชายวงหนึ่งออกมา “ตอนแรกฉันตั้งใจจะตกลงรับคำขอแต่งงานของนาย แล้วก็ซื้อแหวนคู่มาให้ด้วย แต่ในเมื่อนายรีบร้อนขนาดนี้ ฉันว่าเราต่างก็ต้องใช้เวลาสงบสติอารมณ์กันสักหน่อย” พูดจบ เธอก็โยนแหวนวงนั้นให้หลินอันผู้ช่วยชายของเธอ การแต่งงานที่ผมเฝ้ารอมาหลายปีถูกเธอโยนทิ้งให้คนอื่นง่าย ๆ เหมือนกับแหวนวงนั้น หลังจากรับไว้ได้ หลินอันก็เลิกคิ้วให้ผมอย่างได้ใจ ผมถึงกับอึ้งไป เฉินซือซือแค่นยิ้มเย็นชา แล้วเดินสวนผมออกไปจากห้องทำงาน วินาทีต่อมาหลินอันก็แสร้งทำเป็นอึกอักพลางยื่นแหวนให้ผม แต่ผมกลับไม่แม้แต่จะปรายตามอง “เอาไปเถอะ ฉันรู้ว่านี่มันไซซ์ของนาย” สีหน้าของเขาพลันแข็งค้าง แต่ผมไม่คิดจะเล่นละครฉากนี้กับพวกเขาอีกต่อไป ก่อนออกจากห้องทำงาน ผมได้ทิ้งท้ายไว้ประโยคหนึ่ง “บอกเจ้านายของนายด้วยว่าฉันเลิกกับเธอแล้ว” เฉินซือซือไม่รู้เลยว่าพ่อที่บังคับให้ผมแต่งงานคือเจ้าพ่อมาเฟียแห่งเม็กซิโก ส่วนผมก็คือทายาทของเขา ภรรยาที่จะแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์กับผม คือลูกสาวคนเดียวของเจ้าพ่อตระกูลที่ใหญ่ที่สุดในอเมริกาเหนือ