All Chapters of เมื่อเกล็ดน้ำแข็งเริ่มละลาย: Chapter 1 - Chapter 10

นักแสดงแตะบัตรเปิดประตูลับ แสงจากด้านนอกทำให้ฉันต้องหรี่ตา“อย่าหันกลับไปมองนะ” เขาตบไหล่ฉันเบา ๆฉันพยักหน้าขอบคุณ ผลักประตูออกไป แล้วเห็นทั้งสามคนนั่งอยู่ในเลานจ์ของล็อบบี้เกมจบไปแล้วตั้งยี่สิบนาที แต่ไม่มีใครสักคนออกมาตามหาฉันเดเร็กยืนซื้อกาแฟอยู่ตรงเคาน์เตอร์ เขาเสียบหลอดอย่างคล่องมือ แล้วถือแก้วยกไปจ่อริมฝีปากของวิเวียนไคล์ คาร์เตอร์ น้องชายของฉันนอนเอกเขนกบนโซฟา อ่านมุกจากโทรศัพท์ให้ทั้งคู่ฟังวิเวียนหัวเราะคิกคักจนแทบนั่งตัวตรงไม่ไหว ส่วนเดเร็กก็มองเธอด้วยรอยยิ้มเอ็นดูแบบนั้นช่างเป็นภาพที่สมบูรณ์แบบจริง ๆฉันสูดหายใจลึก เดินตรงเข้าไป ลากเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามไคล์ออกแล้วนั่งลง “มีอะไรตลกเหรอ”เสียงหัวเราะเงียบกริบทันทีรอยยิ้มบนหน้าเดเร็กแข็งค้างไปชั่ววูบ ก่อนถูกแทนที่ด้วยความหงุดหงิด “ฟิโอน่า ทำไมเธออยู่ในนั้นนานขนาดนั้น”“จริงจังนะ พี่มัวทำอะไรอยู่” ไคล์กลอกตาแล้วโยนโทรศัพท์ลงบนโต๊ะ “วิเวียนกลัวในเอสเคปรูม พวกเราก็เลยพาเธอออกมาดื่มอะไรให้หายตกใจ พี่คงไม่ถึงกับจะโวยวายเพราะเรื่องแค่นี้หรอกนะ”วิเวียนห่อไหล่ลงทันที ดวงตาแดงก่ำราวกับกดสวิตช์ได้เธอเลื่อนแก้วกาแฟที่เพิ

วันต่อมา ฉันผลักประตูกระจกเข้าสำนักงาน โต๊ะทำงานของฉันถูกวางทับจนเต็มไปด้วยของของวิเวียนต้นมอนสเตอร่าที่ฉันดูแลมาสามปีถูกโยนลงถังขยะ กลิ่นน้ำหอมหวานเลี่ยนของเธออบอวลอยู่ในอากาศ“เดเร็ก ปรับความสูงเก้าอี้ยังไงเหรอ” วิเวียนถามเสียงออดอ้อนเดเร็กแนบตัวเข้ามาจากด้านหลัง โอบเอวเธอขณะโน้มตัวลงพอได้ยินเสียงประตู วิเวียนก็หันมาคอเสื้อของเธอแง้มออกเล็กน้อย สร้อยเพชรส่องประกายอยู่ตรงลำคอ และบนไหปลาร้ามีรอยแดงสดใหม่เดเร็กยืดตัวขึ้นโดยไม่มีความรู้สึกผิดแม้แต่น้อย เขาขมวดคิ้วมองฉัน “ในที่สุดก็ยอมโผล่หัวมาแล้ว วิเวียนจะดูแลลูกค้ารายใหญ่ตั้งแต่นี้ไป ห้องทำงานนี้ก็เลยเป็นของเธอ”ฉันไม่สนใจเขา สายตาตกไปอยู่ที่ตะกร้าขยะตรงมุมโต๊ะจี้คาเมโอที่เอเวลิน คาร์เตอร์ คุณย่าทิ้งไว้ให้ฉัน แตกออกเป็นสองชิ้นอยู่ในนั้นตอนบริษัทเพิ่งเริ่มต้น เงินทุนเคยขาดมือฉันดื่มจนกระเพาะมีเลือดออกเพื่อเจรจากับนักลงทุน แม้อยู่โรงพยาบาลและมีสายน้ำเกลือเสียบแขน ฉันก็ยังกำจี้คาเมโอของคุณย่าไว้แน่นคุณย่าเคยบอกว่าทุกครั้งที่ฉันกำจี้นี้แน่น ๆ ท่านจะอยู่ข้างฉันตอนนั้นเดเร็กกุมมือฉัน ดวงตาแดงก่ำ น้ำเสียงสั่นเครือ “ฟิโอน

“คุณเป็นใคร”คนที่ขดตัวอยู่มุมห้องไม่ใช่ฟิโอน่า แต่เป็นแฟรงก์ ใบหน้าของเขาแดงบวมจากการถูกทำร้ายเขากอดตัวสั่นเทิ้มอยู่บนพื้น ร้องไห้โหยหวน “อย่าตีผมอีกเลย... ได้โปรด หยุดเถอะ! ขอร้อง!”หัวใจเดเร็กดิ่งวูบ เขาพุ่งเข้าไปกระชากคอเสื้อแฟรงก์ ดวงตาแดงก่ำ “เธออยู่ไหน?! ฟิโอน่าอยู่ที่ไหน?!”ไคล์พุ่งเข้ามาเตะแฟรงก์เข้าที่ชายโครงอย่างแรง “พี่สาวฉันอยู่ไหน ถ้าแกแตะต้องเธอ ฉันจะทำให้แกเน่าอยู่ในคุกไปทั้งชีวิต!”“ผมไม่ได้แตะต้องเธอ... ผมไม่เคยแตะเธอเลย!” แฟรงก์ร้องไห้สะอึกสะอื้น เลือด น้ำตา และน้ำมูกไหลเต็มหน้า “มีผู้ชายใส่สูทคนหนึ่งอุ้มเธอออกไป!”นิ้วของเดเร็กเริ่มสั่นผู้ชายใส่สูท?“เดี๋ยวก่อน... เขาบอกให้เอานี่ให้พวกคุณ!” แฟรงก์ล้วงกระเป๋าด้วยมือสั่น ๆ แล้วหยิบกระดาษเปื้อนเลือดออกมา “เขาบอกให้ผมส่งให้พวกคุณ ถ้าอยากเจอเธอ ให้ไปตามที่อยู่นี้!”เดเร็กกระชากกระดาษไป ลายมือบนกระดาษแข็งกระด้างคมกริบจนร่างเขาเริ่มสั่น “ฉันแค่อยากขู่เธอเท่านั้น...”ไคล์ถอยหลังเซไปก้าวหนึ่ง เสียงแตกพร่า “พี่... พี่สาวผมเป็นอะไรหรือเปล่า”ในตอนนั้น โทรศัพท์ในกระเป๋าเดเร็กก็ดังขึ้นกะทันหันบนหน้าจอขึ้นชื่อวิเวี

สามวันต่อมา ฉันเซ็นเอกสารรับรองทรัพย์สินชุดสุดท้ายที่ต้องจัดการก่อนเดินทางออกนอกประเทศเสร็จทันทีที่ก้าวออกจากสำนักงานทนาย เดเร็กกับไคล์ก็เข้ามาขวางทางใต้ตาเดเร็กคล้ำเป็นวง มีหนวดเคราขึ้นตามกราม เสื้อเชิ้ตยับย่น เขาดูโทรมและอ่อนล้าเขาจับข้อมือฉัน น้ำเสียงแหบพร่า “ฟิโอน่า หลายวันมานี้เธอไปอยู่ไหนมา แล้วที่จูเลียนพูดหมายความว่ายังไง”ก่อนฉันจะสะบัดมือเขาออก เขาก็รีบร้อนอธิบายตัวเอง น้ำเสียงมีความหลอกตัวเองที่แม้แต่เขาก็อาจไม่ทันสังเกต “ตอนฉันกลับไป ฉันถามวิเวียนแล้ว เธอสาบานทั้งน้ำตาว่าไม่ได้เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้”เขามองฉัน และอย่างน่าประหลาด น้ำเสียงยังแฝงการกล่าวโทษ “ฟิโอน่า วิเวียนขี้กลัวขนาดไม่กล้าเหยียบแมลงด้วยซ้ำ จะไปทำเรื่องแบบนั้นได้ยังไง เธอสองคนเป็นเพื่อนสนิทกันมาหลายปี เธอก็รู้จักเธอดี อย่าให้คนนอกอย่างจูเลียนมายุแยงให้เธอเกลียดวิเวียน”ฉันมองเขารีบร้อนปกป้องวิเวียนอย่างสุดใจ จนไม่มีแรงแม้แต่จะโกรธฉันหยิบกองเอกสารออกจากกระเป๋าแล้วปาใส่หน้าเขา “ขี้กลัวงั้นเหรอ เงินสามร้อยดอลลาร์มาจากไคล์ ส่วนอีกหนึ่งพันคือเงินมัดจำของวิเวียน สำหรับคลิปตอนฉันกำเริบเพราะกลัวที่แคบ”เอ

การจากไปของฉันเหมือนการรื้อเสารับน้ำหนักต้นสุดท้ายออกจากบริษัทของเดเร็กฉันไม่ได้เอาเงินไปแม้แต่เซ็นต์เดียว แต่ฉันนำซอร์สโค้ดทั้งหมดของโปรเจกต์หลัก และสิทธิ์ความเป็นเจ้าของผลงานทั้งหมดที่เกี่ยวข้องไปด้วยฉันสร้างมันขึ้นมาจากคืนที่อดหลับอดนอนนับไม่ถ้วนจนเกินขีดจำกัด พวกเขาแม้แต่จะอ่านโค้ดให้เข้าใจยังทำไม่ได้ นับประสาอะไรกับสร้างมันขึ้นใหม่เมื่อลูกค้ารายใหญ่รู้ว่าโปรเจกต์ที่วิเวียนใส่ชื่อตัวเองไว้เป็นเพียงเปลือกกลวง พวกเขาก็ถอนเงินทุนออกทีละรายและในโลกธุรกิจ จูเลียนเด็ดขาดและไร้ปรานีกว่าที่ฉันเคยจินตนาการภายในเวลาไม่ถึงสองสัปดาห์ เขาตัดทุกเส้นเลือดใหญ่ในห่วงโซ่อุปทานของเดเร็ก จนอีกฝ่ายติดอยู่ในทางตันไร้ทางออกเดเร็กถูกเรียกค่าปรับจากการผิดสัญญามหาศาล กระแสเงินสดทั้งหมดของเขาพังทลายห้องทำงานที่วิเวียนเคยยึดครอง ห้องที่เหม็นกลิ่นน้ำหอมราคาถูก ถูกปิดตายด้วยประกาศคำสั่งศาลสีขาวสะอาดเดเร็กล้มละลาย แบกหนี้ที่ชั่วชีวิตก็คงใช้ไม่หมดค่ำคืนก่อนฉันเดินทางออกนอกประเทศ ฝนเริ่มตกลงมาเหนือเมืองอีกครั้งจูเลียนกับฉันเดินออกจากอพาร์ตเมนต์ มุ่งหน้าไปสนามบินใต้แสงสลัวของไฟถนน มีร่างหนึ่งก