เมื่อเกล็ดน้ำแข็งเริ่มละลาย

นักแสดงแตะบัตรเปิดประตูลับ แสงจากด้านนอกทำให้ฉันต้องหรี่ตา

“อย่าหันกลับไปมองนะ” เขาตบไหล่ฉันเบา ๆ

ฉันพยักหน้าขอบคุณ ผลักประตูออกไป แล้วเห็นทั้งสามคนนั่งอยู่ในเลานจ์ของล็อบบี้

เกมจบไปแล้วตั้งยี่สิบนาที แต่ไม่มีใครสักคนออกมาตามหาฉัน

เดเร็กยืนซื้อกาแฟอยู่ตรงเคาน์เตอร์ เขาเสียบหลอดอย่างคล่องมือ แล้วถือแก้วยกไปจ่อริมฝีปากของวิเวียน

ไคล์ คาร์เตอร์ น้องชายของฉันนอนเอกเขนกบนโซฟา อ่านมุกจากโทรศัพท์ให้ทั้งคู่ฟัง

วิเวียนหัวเราะคิกคักจนแทบนั่งตัวตรงไม่ไหว ส่วนเดเร็กก็มองเธอด้วยรอยยิ้มเอ็นดูแบบนั้น

ช่างเป็นภาพที่สมบูรณ์แบบจริง ๆ

ฉันสูดหายใจลึก เดินตรงเข้าไป ลากเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามไคล์ออกแล้วนั่งลง “มีอะไรตลกเหรอ”

เสียงหัวเราะเงียบกริบทันที

รอยยิ้มบนหน้าเดเร็กแข็งค้างไปชั่ววูบ ก่อนถูกแทนที่ด้วยความหงุดหงิด “ฟิโอน่า ทำไมเธออยู่ในนั้นนานขนาดนั้น”

“จริงจังนะ พี่มัวทำอะไรอยู่” ไคล์กลอกตาแล้วโยนโทรศัพท์ลงบนโต๊ะ “วิเวียนกลัวในเอสเคปรูม พวกเราก็เลยพาเธอออกมาดื่มอะไรให้หายตกใจ พี่คงไม่ถึงกับจะโวยวายเพราะเรื่องแค่นี้หรอกนะ”

วิเวียนห่อไหล่ลงทันที ดวงตาแดงก่ำราวกับกดสวิตช์ได้

เธอเลื่อนแก้วกาแฟที่เพิ่งจิบไปทางฉัน น้ำเสียงระมัดระวังและลังเล “ฟิโอน่า ฉันขอโทษนะ ฉันกลัวมากจนขอให้เดเร็กกับไคล์พาฉันออกมาก่อน...”

เธอก้าวเข้ามากุมมือฉัน “อย่าโกรธพวกเขาเลยนะ ฉันแทบไม่ได้ดื่มแก้วนี้เลย เธอดื่มได้ไหม”

มิตรภาพสิบปี เธอรู้ดีเหลือเกินว่าต้องรับมือกับฉันอย่างไร

หากเป็นเมื่อก่อน ฉันคงกล้ำกลืนความโกรธแล้วรับแก้วนั้นไว้ เพียงเพื่อไม่ให้ใครหาว่าฉันทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่

แต่ฉันเหลือบมองรอยลิปสติกบนหลอด แล้วยื่นมือกวาดแก้วนั้นลงถังขยะข้างตัว

แก้วตกลงไปด้วยเสียงทึบ กาแฟสีน้ำตาลกระเซ็นเลอะพื้น

“วิเวียน ฉันไม่เอาอะไรที่เธอแตะแล้ว”

ใบหน้าวิเวียนซีดเผือด เธอยกมือปิดปากแล้วถอยหลังเซไปหนึ่งก้าว

“ฟิโอน่า คาร์เตอร์! เธอเป็นบ้าอะไร!” เดเร็กผุดลุกขึ้น ดึงวิเวียนไปซ่อนไว้ข้างหลัง “เธอไม่สบายอยู่ ยังจะสร้างเรื่องกลางที่สาธารณะอีกเหรอ ก็แค่เอสเคปรูมเอง ต้องทำให้มันใหญ่โตขนาดนี้เลยหรือไง”

“นั่นสิ! จำเป็นต้องทำตัวแบบนี้ด้วยเหรอ” ไคล์รีบใช้กระดาษเช็ดเสื้อผ้าวิเวียน ก่อนหันมาถลึงตาใส่ฉัน

ฉันมองผู้ชายสองคนที่ครั้งหนึ่งเคยรักสุดหัวใจ แล้วรู้สึกเพียงความคลื่นไส้

“ฉันทำเกินไปหรือเปล่า เดเร็ก คุณรู้อยู่แก่ใจ” ฉันคว้ากระเป๋า ไม่คิดจะเหลือบมองพวกเขาอีก “เกมจบแล้ว ระหว่างเราก็เหมือนกัน”

ฉันไม่เปิดโอกาสให้เดเร็กห้ามหรืออธิบาย หันหลังเดินออกจากประตูแล้วเรียกแท็กซี่

ผ่านกระจกรถ ฉันเห็นว่าเดเร็กไม่ได้ตามออกมา

เขาก้มหน้าปลอบวิเวียนที่กำลังตัวสั่นอย่างอ่อนโยน

ฉันกลับไปยังอพาร์ตเมนต์ที่อยู่ร่วมกับเดเร็ก

ฉันเป็นคนจ่ายเงินดาวน์ห้องนี้ แต่เพื่อรักษาศักดิ์ศรีของเดเร็ก ฉันกลับใส่ชื่อของเราทั้งคู่ไว้ในโฉนด

มองย้อนกลับไป นั่นคงเป็นเรื่องโง่ที่สุดที่ฉันทำมาตลอดห้าปี

ฉันลากกระเป๋าเดินทางออกมาจากห้องนอนใหญ่ แล้วเริ่มเก็บของทุกอย่างที่เป็นของตัวเอง

เสื้อผ้า สกินแคร์ แล็ปท็อป

ฉันจะไม่เอาของขวัญจากเดเร็กติดตัวไปแม้แต่ชิ้นเดียว และจะไม่ทิ้งของที่ตัวเองจำเป็นต้องใช้อยู่ที่นี่แม้แต่ชิ้นเดียวเช่นกัน

ขณะที่ฉันเปิดลิ้นชักล่างสุดของโต๊ะข้างเตียงเพื่อหาพาสปอร์ต กล่องเครื่องประดับกำมะหยี่ใบหนึ่งก็หล่นออกมา

ฉันชะงัก หยิบมันขึ้นมาแล้วเปิดออก ข้างในคือสร้อยเพชรสั่งทำ

ฉันเคยเห็นสร้อยเส้นนี้มาก่อน

เมื่อสัปดาห์ก่อน วิเวียนเพิ่งลงรูปสร้อยดีไซน์เดียวกันในสตอรี่ไอจีส่วนตัวสำหรับ"เพื่อนสนิท"พร้อมแคปชันว่า “เขาบอกว่าจะทำให้มันเป็นจริงเพื่อฉัน”

ที่แท้สัญญาณทั้งหมดก็มีอยู่มาตลอด

ฉันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายสร้อยเส้นนั้นคู่กับภาพแคปหน้าจอโพสต์ของวิเวียน

ขณะที่กำลังจะออกไป โทรศัพท์ของฉันก็สั่นขึ้นพร้อมข้อความจากเดเร็ก

แม้เป็นเพียงตัวหนังสือบนหน้าจอ ฉันก็ยังได้ยินน้ำเสียงดูแคลนของเขา “ฟิโอน่า เลิกงอแงได้หรือยัง วิเวียนยังร้องไห้เพราะคำพูดของเธออยู่ รีบมาขอโทษเธอเดี๋ยวนี้”

เขาคงคิดว่าฉันจะยอมอ่อนข้อเหมือนทุกครั้ง

เพียงแค่เขามองอย่างเย็นชา ฉันก็จะคลานกลับไปหาโดยไม่เหลือศักดิ์ศรี

ฉันแตะหน้าจอ ส่งรูปที่เพิ่งถ่ายไปให้เขา พร้อมข้อความสั้น ๆ หนึ่งบรรทัด “เดเร็ก เราจบกัน”