Semua Bab สาวใช้บ้านไร่ของคิริน: Bab 11 - Bab 20

หลังจากรถหรูของคุณหญิงรัตนาวดีแล่นลับสายตาออกไปจากไร่ บรรยากาศภายในบ้านก็ตกอยู่ในความเงียบงันที่น่ากลัว คิรินยืนกำหมัดแน่นด้วยความโกรธจัด ดวงตาคมกริบตวัดกลับมามองหน้าอันดาที่ยังยืนหายใจฮึดฮัดด้วยความไม่สำนึกผิด “เธอทำบ้าอะไรลงไปอันดา!” คิรินตวาดลั่นบ้าน เสียงคำรามของเขาดังสะท้อนไปทั่วจนอันดาถึงกับสะดุ้ง แต่ก็ยังเชิดหน้าเถียงกลับด้วยความไม่ยอมแพ้ “ทำไมล่ะคะ! พี่คิรินจะปกป้องอีเด็กรับใช้นั่นเหรอ มันเป็นแค่คนงานในบ้าน แต่กล้าดียังไงมานั่งร่วมโต๊ะกินข้าวกับคุณแม่ของพี่ แถมคุณแม่ยังทำท่ารักใคร่มันออกนอกหน้าอีก! พี่ไม่เห็นเหรอว่ามันกำลังจะปีนเกลียว!” อันดาแผดเสียงกรี๊ดกร๊าดออกมาด้วยความอิจฉาริษยาและไม่พอใจ “คนที่ไร้เหตุผลและป่าเถื่อนที่สุดในบ้านหลังนี้คือเธอนั่นแหละอันดา!” คิรินสวนกลับเสียงกร้าว สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความผิดหวังและรังเกียจ “มิลค์เขาทำหน้าที่ของเขาดีอยู่แล้ว นั่งกินข้าวกับคุณแม่มันผิดตรงไหน ทำไมเธอต้องไปทำร้ายร่างกายเด็กที่ไม่มีทางสู้ด้วย นิสัยเจ้าอารมณ์ ขี้อิจฉา และไร้มารยาทของเธอมันเกินเยียวยาไปใหญ่แล้วนะ!” “พี่คิรินกล้าว่าอันดาเหรอคะ!” อันดาน้ำตาคลอเบ้าด้วยความคับแค

มิลค์ที่เพิ่งจัดกระเป๋าเตรียมตัวเดินทางกลับไร่ส้มเสร็จ หยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาดูเพื่อเช็กตารางรถโดยสาร ทว่ากลับพบข้อความจากคิรินที่เพิ่งส่งมาเมื่อไม่กี่นาทีก่อน ดวงตากลมโตเบิกกว้างด้วยความแปลกใจระคนตื่นเต้น เธอรีบกวาดสายตามองหาบริเวณหน้าตึกคณะ จนกระทั่งสะดุดตากับรถยนต์คันหรูที่คุ้นเคยจอดนิ่งสนิทอยู่ริมถนน มิลค์จึงรีบสาวเท้าเดินตรงเข้าไปหาทันที เมื่อมาถึง เธอเปิดประตูแล้วก้าวขึ้นมานั่งฝั่งข้างคนขับด้วยความประหม่าเล็กน้อย ใบหน้าหวานเจือความประหลาดใจเมื่อหันไปสบตากับคนขับ “คุณคิริน มาทำอะไรที่นี่เหรอคะ?” คิรินหันมามองหญิงสาวด้วยรอยยิ้มอบอุ่นที่หาดูได้ยาก แววตาที่เคยนิ่งขรึมและห่างเหินในอดีตบัดนี้เต็มไปด้วยความอ่อนโยน เขายื่นมือไปปรับแอร์ให้พอดีก่อนจะเอ่ยถามไถ่ด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล “ฉันผ่านมาทำธุระแถวนี้พอดี เลยแวะมารับเธอกลับไร่ด้วยกัน ว่าแต่ช่วงนี้การเรียนเป็นยังไงบ้าง เหนื่อยไหมกับการบ้านหรือโปรเจกต์ต่างๆ” คำถามที่เจือความห่วงใยอย่างเปิดเผยทำให้มิลค์ชะงักไปนิด ความรู้สึกอุ่นวาบแผ่ซ่านขึ้นมาในอก “ก็...ค่อนข้างเหนื่อยค่ะคุณคิริน แต่ใกล้จะเคลียร์เสร็จหมดแล้วค่ะ ขอบคุณนะคะที่แวะมารั

รถกระบะคันใหญ่แล่นเอื่อยๆไปตามเส้นทางดินลูกรังท่ามกลางแปลงส้มที่ทอดยาวสุดลูกหูลูกตา คิรินเหลือบมองหญิงสาวที่นั่งเงียบอยู่ข้างกาย เขารู้ดีว่าเธอยังคงเกร็งกับสัมผัสเมื่อกี้อยู่ไม่น้อย จึงเอ่ยปากชวนคุยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่มเพื่อทำลายความเงียบ “ช่วงนี้ที่มหาลัยเป็นยังไงบ้าง เรียนปีสองหนักหรือเปล่า เห็นวันอาทิตย์กลับมาทีไรดูเพลียๆทุกที” มิลค์หันมามองหน้าเจ้านายหนุ่มเล็กน้อย เมื่อเห็นแววตาที่เต็มไปด้วยความใส่ใจและความเป็นกันเอง ความเกร็งในใจก็มลายหายไป เธอเผลอยิ้มออกมาบางๆแล้วส่ายหน้าเบาๆ “ก็เหนื่อยตามประสาค่ะคุณคิริน วิชาเรียนเริ่มยากขึ้นเรื่อยๆ แถมโปรเจกต์กลุ่มก็เริ่มสั่งมาแล้วด้วย พอถึงวันอาทิตย์ที่ต้องเดินทางกลับไร่ก็เลยจะเพลียๆหน่อยค่ะ” “อืม ตั้งใจเรียนเข้าไว้ มีอะไรขาดเหลือหรืออยากได้อะไรเป็นพิเศษก็บอกฉันได้นะ” คิรินพยักหน้ารับอย่างเข้าใจ ก่อนจะเปลี่ยนเรื่องคุยเพื่อดึงบรรยากาศให้ผ่อนคลายยิ่งขึ้น “แล้วงานในไร่ช่วงนี้ล่ะไหวไหม เธอต้องแบ่งเวลาทั้งเรียนทั้งช่วยงานบ้านฉันด้วย” “ไหวค่ะคุณคิริน งานในบ้านกับเรื่องเรียน มิลค์บริหารเวลาได้ค่ะ” รถกระบะแล่นมาจอดนิ่งสนิทอยู่ริมเนินดินซ

คิรินทิ้งตัวล้มลงนอนตะแคงข้างโดยไม่ยอมถอดถอนท่อนเอ็นที่ยังคงฝังคาอยู่ในความอบอุ่นของร่องรัก มือหนารั้งร่างบางของมิลค์ให้พลิกตะแคงหันมาหาเขา ก่อนจะกอดกระชับเธอไว้แนบอกหลวมๆแล้วโน้มใบหน้าลงกดจูบลงบนหน้าผากชื้นเหงื่อย่างอ่อนโยน มิลค์กระพริบตาปริบๆด้วยความเหนื่อยอ่อน ก่อนจะเอ่ยบอกด้วยน้ำเสียงกระท่อนกระแท่นปนงอแง “มืดมากแล้ว มิลค์อยากกลับบ้านค่ะ” คิรินยกยิ้มมุมปากด้วยความเอ็นดู มองคนในอ้อมแขนที่เริ่มออกอาการงอแง “งอแงอยากกลับบ้านเหมือนเด็กเลยนะ คืนนี้เธอไม่ได้กลับบ้านหรอก ฉันจะให้เธอนอนค้างที่นี่แหละ” “แต่มิลค์ไม่เคยนอนที่ไหนนอกจากบ้านตัวเองเลยนะคะ...” มิลค์ท้วงเสียงแผ่ว ใบหน้าหวานฉายแวววิตกกังวล “มันรู้สึกไม่ชินค่ะ มิลค์คงนอนไม่หลับแน่ๆ” “นอนบ้านฉันบ่อยๆ เดี๋ยวเธอก็ชินเองแหละ” คิรินเอ่ยด้วยน้ำเสียงสบายๆก่อนจะกระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น “อีกอย่าง...ตอนนี้เราเป็นมากกว่าเจ้านายกับลูกน้องแล้วนะ” คำพูดนั้นทำให้มิลค์เม้มริมฝีปากแน่น เธอก้มหน้าลงซบกับแผงอกกว้างอย่างจำนนต่อความจริง เพราะปฏิเสธไม่ได้เลยว่าความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับเขาได้ก้าวข้ามเส้นนั้นไปไกลแล้ว คิรินเห็นเธอนิ่งเงียบไป จ

แสงอาทิตย์ยามเย็นเริ่มคล้อยต่ำลง บรรยากาศรอบบ้านพักเงียบสงบและอบอวลไปด้วยความอบอุ่น “หิวหรือยังหืม? ตัวเล็ก” คิรินเดินเข้ามาสวมกอดเอวบางจากด้านหลัง เอาคางเกยลงบนลาดไหล่เนียน พร้อมกับสูดดมความหอมจากซอกคอเธอเบาๆอย่างมันเขี้ยว มิลค์สะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะอมยิ้มเขินๆ เธอยกมือขึ้นจับแขนแกร่งที่โอบรัดเอวเธอไว้ “ยังไม่ค่อยหิวเท่าไหร่ค่ะ แต่ถ้าช้ากว่านี้เดี๋ยวจะมืดค่ำซะก่อน เราไปช่วยกันทำมื้อเย็นกันดีกว่านะคะ” คิรินพยักหน้ารับอย่างตามใจ ก่อนจะยอมปล่อยมือแล้วจูงมือพาเธอดิ่งตรงลงไปที่ห้องครัวชั้นล่าง บรรยากาศในครัววันนี้ต่างจากทุกๆวันที่ผ่านมาอย่างสิ้นเชิง จากเดิมที่มิลค์ต้องคอยทำอาหารให้เจ้านายหนุ่มทานคนเดียว แต่วันนี้พวกเขากลับช่วยกันเตรียมวัตถุดิบเคียงข้างกันอย่างสนิทสนม คิรินอาศัยจังหวะที่มิลค์กำลังหั่นผัก คอยโอบกอดเอวและแกล้งหอมแก้มเธออยู่เป็นระยะจนมิลค์ต้องเอ็ดเบาๆด้วยความเขินอายกลัวว่าอาหารจะไม่เสร็จ เมื่อจัดการมื้อค่ำและเก็บล้างทำความสะอาดเรียบร้อยแล้ว ทั้งคู่ก็พากันขึ้นมาพักผ่อนบนห้องนอน มิลค์ยืนมองกระเป๋าเดินทางของตัวเองที่ถูกจัดเก็บเข้าตู้เสื้อผ้าปะปนกับเสื้อผ้าตัวใหญ่ของคิริน ค