All Chapters of สาวใช้บ้านไร่ของคิริน: Chapter 1 - Chapter 10

เช้าวันรุ่งขึ้น มิลค์ในชุดเสื้อยืดกับกางเกงผ้าฝ้ายสบายๆเดินถืออุปกรณ์ทำความสะอาดก้าวเข้าสู่บ้านพักส่วนตัวของคิรินด้วยความตื่นเต้น เธอตั้งใจไว้ว่าจะต้องทำงานให้ออกมาดีที่สุดเพื่อรักษาหน้าที่นี้ไว้หลายชั่วโมงต่อมาคิรินในชุดลำลองกางเกงวอร์มและเสื้อยืดสีพื้นยืนกอดอกพิงขอบประตูห้องโถง ใบหน้าคมคายนิ่งสนิท สายตาคมกริบกวาดมองไปรอบบ้านที่มิลค์เพิ่งเช็ดถูเสร็จหมาดๆ“ตรงนี้ฝุ่นยังติดอยู่” คิรินเอ่ยเสียงเรียบพลางใช้นิ้วชี้แตะที่ขอบหน้าต่างแล้วยกขึ้นให้ดู คราบฝุ่นบางๆติดปลายนิ้วเขาชัดเจน “แล้วก็การจัดวางรองเท้าหน้าบ้าน รองเท้าผ้าใบกับรองเท้าแตะต้องแยกมุมกันให้เรียบร้อย ฉันไม่ชอบความรก”มิลค์รีบก้มมองตาม เม้มปากแน่นด้วยความประหม่า รีบพยักหน้ารับคำทันที “ค่ะคุณคิริน มิลค์จะทำความสะอาดใหม่อีกรอบเดี๋ยวนี้ค่ะ”คิรินมองเด็กสาวที่ไม่มีทีท่าฮึดฮัดหรือบ่นกระปอดกระแปดเหมือนที่เขาคาดไว้ มิลค์เพียงแค่ก้มหน้าก้มตาหยิบผ้ามาเช็ดขอบหน้าต่างจุดเดิมซ้ำอย่างตั้งใจ “เที่ยงแล้ว หิวหรือยัง?” เสียงทุ้มเอ่ยถามขึ้นลอยๆ ทำเอามิลค์สะดุ้งเงยหน้าขึ้นมอง“เอ่อ...ยังค่ะ มิลค์ยังไม่หิว” มิลค์โกหก ทั้งที่ความจริงตั้งแต่เช้า

ด้านมิลค์มิลค์เดินกลับถึงบ้านหลังเล็กท้ายไร่ด้วยความเหนื่อยล้า เมื่อเปิดประตูก้าวเข้ามา เธอกวาดหยากไย่และเช็ดถูพื้นห้องจนสะอาดเรียบร้อย แม้บ้านจะเก่าและคับแคบ แต่ความเป็นคนรักความสะอาดทำให้เธอจัดทุกอย่างเป็นระเบียบจัดการบ้านเสร็จท้องก็เริ่มส่งเสียงร้อง มิลค์เดินไปเปิดตู้กับข้าวพบไข่ไก่ไม่กี่ฟอง เธอจึงลงมือทอดไข่เจียวร้อนๆจนส่งกลิ่นหอมหญิงสาวตักข้าวสวยใส่จาน นั่งลงบนเสื่อผืนเก่าที่มุมห้องแล้วกินไข่เจียวคนเดียวเงียบๆท่ามกลางแสงไฟสลัว แม้ในใจจะยังนึกถึงเหตุการณ์ตึงเครียดบนบ้านเจ้านายเมื่อหัวค่ำ แต่มิลค์ก็บอกตัวเองว่าต้องอดทนเพื่ออนาคตข้างหน้าด้านคิรินภายในห้องนอนใหญ่ ทั้งคู่อาบน้ำและเปลี่ยนมาอยู่ในชุดนอนเรียบร้อยแล้ว คิรินนั่งพิงหลังกับโซฟาปลายเตียง กวาดสายตาไล่ดูอีเมลและข้อความในโทรศัพท์มือถือเพื่อเคลียร์งานอันดาในชุดนอนผ้าซาตินเนื้อนุ่มเดินเข้ามาใกล้ เธอทิ้งตัวลงนั่งเบียดชิดติดกับเขาที่นั่งบนโซฟายาว ยกแขนขึ้นคล้องเกี่ยวท่อนแขนแกร่งไว้แน่น พร้อมกับซบใบหน้าเนียนลงกับไหล่กว้างของแฟนหนุ่มอย่างออดอ้อนดวงตากลมโตช้อนขึ้นมองเขาด้วยแววตาพราวระยับและเต็มไปด้วยความยั่วยวน ลมหายใจอุ่นๆเป่าร

ช่วงค่ำวันเดียวกัน บนโต๊ะอาหารมิลค์คอยทำหน้าที่ตักข้าวและยกอาหารมาเสิร์ฟด้วยความเงียบเชียบและระมัดระวังตัวเป็นพิเศษ มือไม้ยังคงสั่นเล็กน้อยจากเหตุการณ์เมื่อกลางวัน ขณะที่อันดานั่งตักอาหารเข้าปากด้วยสีหน้าสบายใจเฉิบ ราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นจังหวะที่มิลค์กำลังจะถอยหลังกลับเข้าไปในครัว อันดาก็เหลือบตามองตามร่างบางด้วยหางตา ก่อนจะวางช้อนลงแล้วเปรยขึ้นมาลอยๆด้วยน้ำเสียงจิกกัดและเจือความไม่พอใจ“นี่พี่คิริน เด็กเสิร์ฟบ้านๆคนนี้นี่ หน้าตาก็ธรรมดา แถมยังดูซื่อบื้อไร้เดียงสาดีเนอะ วันหลังพี่ต้องคอยกวดขันหน่อยนะ อย่าให้มันทำตัวรุ่มร่ามหรือมาทำสายตาอ่อยเหยื่อใส่พี่เด็ดขาดล่ะ อันดาเห็นแล้วขัดตาพิลึก”คิรินที่กำลังตักข้าวเข้าปากชะงักมือไปเล็กน้อย เขาวางช้อนลงแล้วเงยหน้ามองแฟนสาวด้วยความงุนงง “เธอพูดอะไรอันดา อยู่ดีๆไปว่าเขาทำไม มิลค์เขาก็ทำงานเรียบร้อยดีนี่นา”“ก็ทนมองไม่ได้น่ะสิคะ!” อันดาเสียงสูงขึ้นเล็กน้อยด้วยความหึงหวงที่เริ่มปิดไม่มิด “ผู้หญิงหน้าตาแบบนี้แหละตัวดี ไว้ใจไม่ได้หรอกค่ะ อันดาแค่เตือนไว้ก่อน อย่าหาว่าอันดาใจร้ายก็แล้วกัน ถ้าวันไหนเกิดเรื่องขึ้นมา”คิรินขมวดคิ้วมุ่นทันที เริ่มจ

แสงแดดอ่อนๆยามเช้าวันใหม่สาดส่องเข้ามาในไร่ส้ม คิรินและอันดาตื่นขึ้นมาด้วยความสดใสและอารมณ์ดีเป็นพิเศษจากค่ำคืนอันเร่าร้อนที่ผ่านมา ความหวานชื่นและบทรักที่แนบแน่นเมื่อคืนช่วยปัดเป่าความหึงหวงและเรื่องขัดใจเมื่อวานออกไปจนหมดสิ้น ทั้งคู่จัดการอาบน้ำแต่งตัวด้วยชุดลำลองสบายๆ ก่อนจะจูงมือกันเดินลงมายังชั้นล่างเพื่อทานมื้อเช้า อันดายิ้มแย้มแจ่มใสและอารมณ์ดีเป็นพิเศษ ความมั่นใจในความรักและตัวแฟนหนุ่มกลับมาเต็มเปี่ยม ทำให้เธอลืมเรื่องความระแวงและเลิกสนใจแม่บ้านสาวไปชั่วขณะ มิลค์ที่ตื่นมาจัดเตรียมความเรียบร้อยตั้งแต่เช้าตรู่ เห็นเจ้านายทั้งสองคนเดินลงมาด้วยท่าทางสนิทสนมและยิ้มแย้มให้กันก็รีบหลบสายตา ก้มหน้าจัดเตรียมจานชามบนโต๊ะอาหารด้วยความเงียบเชียบและเจียมตัวเหมือนเช่นเคย เวลาล่วงเลยผ่านไปหนึ่งเดือนเต็ม หนึ่งเดือนที่อันดาใช้ชีวิตอยู่ร่วมกับคิรินในบ้านพักกลางไร่ส้ม และก็เป็นหนึ่งเดือนเช่นกันที่มิลค์ทำหน้าที่เป็นแม่บ้านคอยดูแลความเรียบร้อยอยู่ที่นี่ จนกระทั่งเช้าวันนี้ มีสายด่วนจากกรุงเทพฯโทรมาหาอันดา คุณแม่ของเธอบ่นคิดถึงและสั่งแกมบังคับให้อันดากลับกรุงเทพฯได้แล้ว เพราะมาอยู่ต่างจังหวัดน

หลังจากจัดการเรื่องอาบน้ำแต่งตัวกันเรียบร้อยแล้ว คิรินและอันดาก็เดินเคียงคู่กันลงมายังห้องทานอาหารด้านล่าง บนโต๊ะอาหารถูกจัดเตรียมไว้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อยโดยฝีมือของแม่บ้านสาว มิลค์ยืนสงบเสงี่ยมอยู่มุมห้องเพื่อคอยดูแลความเรียบร้อยและตักข้าวให้เจ้านาย อันดานั่งลงข้างกายคิริน มือเรียวตักกับข้าวใส่จานให้แฟนหนุ่มอย่างเอาอกเอาใจ พร้อมกับส่งเสียงพูดคุยหัวเราะต่อกระซิกอย่างมีความสุขเพื่อแสดงอาณาเขตและตอกย้ำความเป็นตัวจริงให้ใครบางคนได้เห็น “อันดาลองชิมอันนี้ดูสิ อร่อยดีนะ” คิรินตักกับข้าวคืนให้อันดาบ้าง พลางส่งยิ้มเอาใจ ในขณะที่คิรินกำลังทานข้าว เขาก็อดเหลือบสายตาไปมองมิลค์ที่ยืนนิ่งอยู่มุมห้องไม่ได้ แววตาของเด็กสาวดูเศร้าสร้อยจนเขารู้สึกผิดขึ้นมาลึกๆ นึกถึงเหตุการณ์เมื่อช่วงเย็นที่อันดาคงจะพูดจาไม่ดีใส่เธออีกตามเคย แต่อันดาที่ไวต่อความรู้สึก สังเกตเห็นสายตาของคิรินที่มองไปยังแม่บ้านสาวพอดี เธอก็รีบขยับตัวเข้ามาแนบชิด แขนเรียวคล้องแขนแกร่งไว้แน่นทันทีพร้อมกับเอียงหัวซบไหล่กว้างอย่างออดอ้อน “พี่คิรินมองอะไรอยู่เหรอคะ สนใจแต่อันดาสิคะ” อันดาเอ่ยเสียงหวาน จงใจพูดด้วยน้ำเสียงดังขึ้นเ