สาวใช้บ้านไร่ของคิริน

คิริน อายุ26ปี สูง185cm

เจ้าของไร่ส้มขนาดใหญ่และมีบริษัทรถหรูในกรุงเทพ

มิลค์ อายุ19ปี สูง160cm

ทำงานเป็นลูกจ้างในไร่ส้ม มีหน้าที่ทำงานบ้าน ทำอาหารให้เจ้าของไร่ส้ม

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

ปึก!

เสียงกระแทกแฟ้มเอกสารลงบนกระจกโต๊ะทำงานหรูหราดังสะท้อนก้องห้องทำงานส่วนตัว บรรยากาศภายในห้องเย็นเฉียบจากเครื่องปรับอากาศ แต่กลับร้อนระอุด้วยอารมณ์คุกรุ่นระหว่างแม่ลูก

“แม่ไม่เข้าใจว่าลูกยังดึงดันจะคบกับผู้หญิงคนนี้ไปทำไม คิริน!”

คุณหญิงรัตนาวดีเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงตึงเครียด ปลายหางตาเหลือบมองไปยังอันดา แฟนสาวไฮโซหน้าตาโฉบเฉี่ยวของลูกชาย ซึ่งกำลังยืนตีหน้าเศร้าสร้อยทำตัวน่าสงสารอยู่ข้างๆโซฟา

คิรินยืนกอดอกนิ่ง ใบหน้าหล่อเหลาติดเรียบเฉยจนเดาอารมณ์ไม่ได้ ดวงตานิ่งขรึมมองมารดาด้วยแววตาแข็งกร้าวขึ้นเล็กน้อย เขาเกลียดการถูกบงการ โดยเฉพาะเรื่องหัวใจ

“อันดาไม่ได้ทำอะไรผิดนี่ครับแม่ ทำไมแม่ถึงต้องอคติกับเธอขนาดนี้ด้วย” คิรินเอ่ยเสียงเรียบแต่หนักแน่น

“ไม่ได้ทำผิดงั้นเหรอ? หึ!” คุณหญิงแค่นหัวเราะในลำคอ

“ลูกหลับหูหลับตาจนไม่เห็นอะไรเลยสินะ ตาบอดเพราะความรักบังตา”

“แม่ครับ!” คิรินกดเสียงต่ำอย่างเหลืออด ขณะที่อันดาเริ่มเบะปาก น้ำตาคลอเบ้าอย่างน่าสงสาร พร้อมกับเอื้อมมือมาแตะแขนคิรินเบาๆ

“พี่คิรินคะ อย่าทะเลาะกับคุณแม่เพราะอันดาเลยค่ะ ถ้าคุณแม่ไม่ชอบอันดา อันดาขอตัวกลับก่อนดีกว่าค่ะ” อันดาพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ สะบัดหน้าหนีทำท่าจะเดินออกจากห้อง

คิรินรีบคว้ามือบางของอันดาไว้ทันที ความรู้สึกปกป้องพลุ่งพล่านขึ้นมาในอก เขาหันไปมองมารดาด้วยสายตาที่ย้ำชัดว่าเขาไม่มีวันเปลี่ยนใจ

“ไม่ต้องไปไหนทั้งนั้น อันดาอยู่ตรงนี้แหละ” คิรินหันมาบอกแฟนสาวเสียงอ่อนโยน ก่อนจะหันกลับไปสบตากับมารดาตรงๆ

“ในเมื่ออยู่ที่นี่แล้วมันอึดอัด หายใจไม่ออกเพราะมีแต่คนคอยจับผิด ผมขอตัวลงไปดูแลไร่ส้มที่ต่างจังหวัดยาวๆดีกว่าครับ อย่างน้อยที่นั่นก็ไม่มีใครมาคอยก้าวก่ายชีวิตส่วนตัวของผม”

คุณหญิงรัตนาวดีอ้าปากค้างเมื่อได้ยินลูกชายประกาศกร้าวแบบนั้น

“นี่ลูกจะหนีปัญหาไปต่างจังหวัด เพื่อผู้หญิงคนนี้เนี่ยนะ คิริน!”

คิรินไม่ตอบคำถาม เขากวาดสายตามองมารดาเป็นครั้งสุดท้ายก่อนจะดึงมืออันดาให้เดินตามออกจากห้องทำงานไปทันที ทิ้งให้คุณหญิงนั่งหายใจฮึดฮัดด้วยความโกรธเคืองที่ลูกชายดื้อดึงไม่ฟังใคร

อีกด้าน

ห่างจากความวุ่นวายของเมืองกรุงนับร้อยกิโลเมตร ท่ามกลางไร่ส้มสุดลูกหูลูกตา มิลค์ในวัยสิบเก้าปีเดินมาตามถนนลูกรัง ใบหน้าหวานไร้เครื่องสำอางเปรอะด้วยเหงื่อ แม้ชุดที่ใส่จะเก่าคร่ำคร่า แต่นัยน์ตากลมโตกลับฉายแววเด็ดเดี่ยว

ภาพเมื่อไม่กี่วันก่อนยังชัดเจน วันที่แม่เก็บกระเป๋าตามสามีใหม่เข้ากรุงเทพฯ ทิ้งเธอยืนเคว้งคว้างไว้ลำพังในบ้านไม้เก่าๆไร้เงินติดตัว

‘แม่จำเป็นต้องไปนะมิลค์ แกโตแล้วดูแลตัวเองเถอะ’

คำพูดนั้นทำให้ความฝันที่จะได้เรียนต่อมหาวิทยาลัยดูริบหรี่ แต่เด็กสาวอย่างเธอไม่ยอมแพ้ ในเมื่อไม่มีเงิน เธอก็ต้องหาเอง

มิลค์เงยหน้ามองป้ายไร่ส้มขนาดใหญ่ตรงหน้า นี่คือแหล่งจ้างงานใหญ่ที่สุดในอำเภอ และเป็นความหวังเดียวที่จะช่วยให้เธอเก็บเงินไปเรียนต่อ เธอสูดหายใจเข้าลึกแล้วก้าวเท้าเดินเข้าไปข้างในทันที

วันต่อมา

แสงแดดช่วงสายสาดส่องกระทบยอดต้นส้ม คิรินในชุดเสื้อเชิ้ตพับแขนยืนกอดอกหน้านิ่งอยู่หน้าบ้านพักใจกลางไร่ ลุงหมายหัวหน้าคนงานรีบเดินเข้ามาหา

“แม่บ้านคนเก่าเพิ่งลาออก จะให้ผมประกาศหาคนใหม่ไหมครับ” ลุงหมายเอ่ยถาม

“ไม่ต้องหรอกลุง หาคนไว้ใจได้ ทำงานสะอาดและขยัน”

จังหวะนั้น มิลค์ในชุดเสื้อยืดเก่าๆและหมวกปีกกว้างกำลังเดินแบกตะกร้าผ่านมา ลุงหมายจึงกวักมือเรียกทันที

มิลค์รีบวางตะกร้าแล้วเดินเข้ามา พอเงยหน้าขึ้นสบตากับเจ้าของไร่ เธอก็ชะงักไปชั่วขณะ ผู้ชายอะไรจะหล่อเหลาและดูดีขนาดนี้ ผิวขาวจัด ใบหน้าคมคายราวกับนายแบบ แม้จะนิ่งขรึมแต่ก็ดึงดูดสายตา หัวใจดวงน้อยเต้นรัวจนต้องรีบเก็บอาการ

“นี่มิลค์ครับ เพิ่งเรียนจบม.ปลายมาหมาดๆ เด็กคนนี้ขยันสู้งานแน่นอนครับคุณคิริน”

คิรินมองสำรวจเด็กสาวตรงหน้า ร่างผอมบางสูงแค่ระดับอก

“อายุเท่าไหร่?”

“ส...สิบเก้าค่ะ” มิลค์รีบตอบเสียงเบา

คิรินพิจารณาครู่หนึ่ง

“ทำงานบ้านเป็นไหม กวาด ถู ทำอาหาร?”

“เป็นค่ะ! มิลค์ทำเป็นทุกอย่างเลยค่ะ” มิลค์ตอบด้วยความกระตือรือร้นเพราะกำลังร้อนเงิน

คิรินมองท่าทางนั้นแล้วพยักหน้า

“งั้นตั้งแต่วันนี้ ก็มาเป็นแม่บ้านดูแลบ้านหลังนี้ ทำอาหาร ซักผ้า เงินเดือนบวกเพิ่มให้จากคนงานปกติ ทำงานให้ดีก็แล้วกัน”

“ขอบคุณค่ะคุณคิริน มิลค์จะทำให้อย่างดีที่สุดเลยค่ะ!” หญิงสาวก้มหัวขอบคุณรัวๆ

คิรินหันหลังเดินเข้าบ้าน ปล่อยให้มิลค์ยืนมองตามด้วยความรู้สึกแปลกใหม่ในหัวใจ