Todos los capítulos de The Name He Wasn’t Supposed to Remember: Capítulo 161 - Capítulo 170

Hindi na kami naghanap ng panibagong record.Matapos ang lahat ng documents na pinagdaanan namin, iisa na lang ang natitirang sagot.FA-17-C.Ang original identity record.Kung ano man ang itinago roon, naroon pa rin.---Makalipas ang ilang minuto, dumating ang archive custodian dala ang isang manipis na gray folder.Walang pangalan sa cover.Reference number lang.FA-17-CInilapag niya iyon sa harap namin.“Original record,” sabi niya. “According to the archive seal, hindi na ito nabuksan mula September 20, 2006.”Napatingin si Eli kay Nathaniel.September 20.Araw ng transfer.Araw na inilabas ang family copy.Araw na tuluyang nawala sa operational records ang ilang pahina.At ngayon, hawak na namin ang original.---Maingat na binuksan ni Nathaniel ang seal.Walang bagong code.Walang bagong pangalan ng kung sino-sino.Mga lumang dokumento lang.Pero kumpleto.Sa unang page, malinaw:FAMILY IDENTITY DETERMINATION09/17/2006Reference: L.R.Relationship: ChildStatus: MinorGender:

Hindi ako umalis sa study.Kung may isang bagay akong natutunan sa lahat ng nangyari, iyon ay ang hindi na pag-uwi sa katahimikan pagkatapos ng kalahating sagot.Kaya nanatili ako sa harap ni Papa.“Yung babae,” sabi ko.Tumingin siya sa akin.“Gusto kong malaman kung sino siya.”Hindi siya agad sumagot.Sa gilid ko, tahimik si Eli.Si Mama naman ay nakatayo sa may pintuan, hawak ang magkabilang kamay niya.“Lia,” mahina niyang sabi, “sigurado ka ba?”“Oo.”“Baka may mga bagay na—”“Ma.”Hindi ko tinaasan ng boses.Pero sapat na para tumigil siya.“Dalawampung taon akong hindi binigyan ng pagkakataong malaman.”Huminga ako nang malalim.“Ngayon, gusto kong malaman.”---Umupo si Papa.Matagal siyang nakatingin sa mesa bago nagsalita.“Ang babaeng kasama mo noong September 17 ay si M. Reyes.”Hindi ako nagulat.Alam ko na.Pero iba pa rin ang marinig ito mula sa kanya.“Siya yung nasa records.”“Oo.”“Siya yung nag-escort sa akin?”“Oo.”“Bakit siya?”“Dahil siya ang authorized family-

Umupo si Papa sa harap namin.Sa pagkakataong ito, wala nang folder sa pagitan namin.Wala nang archive record.Wala nang papel na puwedeng ituro kapag mahirap nang sabihin ang totoo.Ako lang.Si Eli.Si Mama.At siya.“September 17,” sabi niya.Huminga siya nang malalim.“Doon namin nalaman na hindi na puwedeng manatiling ordinaryong bata si Lia.”Hindi ako nagsalita.Hinayaan ko siyang magpatuloy.“May impormasyon kaming natanggap bago pa magsimula ang family review. May taong nagtangkang kumuha ng access sa records na may kinalaman sa pamilya.”“Anong records?”“Family references.”“L.R.?”Tumango siya.“Kasama iyon.”“Pero bakit ako?”“Dahil pangalan mo ang konektado sa reference.”Napatingin ako kay Eli.“Paano?”“Dahil ikaw ang protected child.”Tahimik akong nakinig.Hindi na ako nagtanong kung bakit ako ang protected child.Alam ko na.Ang gusto kong malaman ay kung ano ang nangyari pagkatapos.---“Bandang hapon,” pagpapatuloy ni Papa, “dinala ka ni Mara sa Family Archive.”

Hindi ako agad umupo.Nanatili akong nakatayo sa harap nina Mama at Papa habang hawak ko pa rin ang lumang note na iniwan ni Mara.“Kung alam n’yo pala lahat,” sabi ko, mahinahon pero mabigat ang boses, “bakit hinayaan n’yo akong mabuhay nang hindi ko alam kung sino ako?”Walang sumagot.Hindi dahil wala silang sagot.Kundi dahil alam kong pareho nilang alam na kahit anong sabihin nila, hindi na mababago ang mga taong lumipas.Si Mama ang unang lumapit.“Lia…”“Please, Ma.”Napahinto siya.“Hindi ko kailangan ng dahilan kung bakit n’yo ako pinrotektahan. Naiintindihan ko na.”Napatingin ako kay Papa.“Ang hindi ko maintindihan… bakit kailangan pati ako, hindi makaalam?”Umupo si Papa nang dahan-dahan.Matagal bago siya nagsalita.“Dahil natakot kami.”Simple.Walang palusot.Walang komplikadong explanation.Natakot kami.Iyon lang.“Natakot kami na kapag alam mo ang buong pangalan mo, kapag alam mong may mga taong naghahanap ng impormasyon tungkol sa pamilya natin, baka sabihin mo sa

Hindi ko inakala na ganoon kabilis kumilos si Papa.Kinabukasan, may hawak na siyang lumang address sa isang maliit na papel.Hindi iyon galing sa kahit anong restricted file.Lumang address book lang iyon.“Dito siya huling nakatira,” sabi ni Papa.Tiningnan ko ang papel.Isang address sa kabilang bahagi ng lungsod.“Matagal na 'to,” sabi ko.“Oo.”“Sigurado ka bang nandito pa siya?”“Hindi.”Diretso ang sagot niya.“Pero kung gusto mong hanapin siya, dito tayo magsisimula.”Tumango ako.Hindi ko alam kung ano ang mararamdaman ko kapag nakita ko si Mara.Excited?Nervous?Siguro pareho.Pero higit sa lahat, gusto ko lang sabihin ang isang bagay na hindi ko nasabi noong bata pa ako.Salamat.---Bandang tanghali, kaming tatlo nina Mama at Papa ang pumunta sa address.Hindi ko na hinayaan silang magdesisyon kung dapat ba akong sumama.This time, choice ko na.Maliit lang ang bahay na nakita namin.May lumang gate at ilang halaman sa harapan.Huminto si Papa sa tabi ng gate.“Dito iyon.