All Chapters of บอสขาอย่าหื่น [ซีรี่ส์ภาคต่อ บอสขาอย่าอ่อย]: Chapter 11 - Chapter 20

*เวลาเที่ยงคืน*น้ำหนาวพลิกตัวไปมาบนเตียงคิงไซส์หนานุ่ม แม้จะเหนื่อยล้ามาทั้งวัน แต่ความแปลกที่และเหตุการณ์ต่างๆ ที่ประดังประเดเข้ามา ทำให้เธอไม่สามารถข่มตาหลับได้ หญิงสาวตัดสินใจลุกจากเตียง สวมเสื้อคลุมทับชุดนอนผ้าซาติน แล้วเปิดประตูห้องออกไปเพื่อจะหาน้ำดื่มที่ห้องครัวไฟในห้องนั่งเล่นถูกหรี่ลงจนสลัว แต่บริเวณไอส์แลนด์เคาน์เตอร์ครัวกลับมีแสงไฟสว่างจากหน้าจอแล็ปท็อป คิรากรกำลังนั่งทำงานอยู่ตรงนั้น เขาสวมแว่นตากรอบใสที่ช่วยกรองแสงหน้าจอ ซึ่งเธอไม่เคยเห็นเขาใส่มาก่อน คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันแน่นขณะอ่านรายงานบนจอภาพ มือข้างหนึ่งถือแก้ววิสกี้สีอำพันแกว่งไปมาเบาๆน้ำหนาวชะงักฝีเท้า ลังเลว่าจะเดินเข้าไปดีหรือไม่ แต่บอสหนุ่มก็เงยหน้าขึ้นมาเห็นเธอเสียก่อน "นอนไม่หลับเหรอครับ? " เขาเอ่ยถามเสียงเรียบ ถอดแว่นตาออกแล้ววางลงบนโต๊ะ"นิดหน่อยค่ะ... เลยกะว่าจะมาหาน้ำนมอุ่นๆ ดื่มสักแก้ว" เธอเดินเข้าไปใกล้เคาน์เตอร์ครัว "แล้วบอสล่ะคะ ทำไมยังไม่พักผ่อน พรุ่งนี้มีประชุมเช้าไม่ใช่เหรอคะ""กำลังรอข้อมูลเส้นทางการเงินจากทีมนักสืบน่ะ" เขานวดหัวตาเบาๆ ด้วยความล้า "คุณจะดื่มนมอุ่นใช่ไหม เดี๋ยวผมอุ่นให้""ไ

แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าสาดส่องผ่านผ้าม่านโปร่งแสงเข้ามาตกกระทบใบหน้าหวานที่กำลังหลับสนิท น้ำหนาวค่อยๆ ปรือตาขึ้นมามองเพดานห้องที่ไม่คุ้นเคย ก่อนที่ความทรงจำอันเร่าร้อนเมื่อค่ำคืนที่ผ่านมาจะฉายชัดเข้ามาในหัวราวกับม้วนฟิล์มที่ถูกกดเล่นซ้ำ ภาพริมฝีปากร้อนผ่าว สัมผัสวาบหวามที่ทำให้เธอปั่นป่วน และฝ่ามือเล็กของเธอที่..."กรี๊ด! ยัยหนาว! เธอทำอะไรลงไปเนี่ย!" หญิงสาวยกมือขึ้นปิดหน้าตัวเองดิ้นขลุกขลักอยู่ใต้ผ้าห่มด้วยความขวยเขินจนใบหน้าแดงก่ำไปถึงใบหู เธอเผลอใจปล่อยตัวปล่อยใจไปกับเจ้านายจอมเจ้าเล่ห์จนแทบจะไม่มีอะไรเหลือให้ปิดบังกันอีกแล้ว แม้จะยังไม่ได้ล้ำเส้นถึงขั้นลึกซึ้งที่สุด แต่ความสัมพันธ์ระหว่างเธอกับเขาก็ไม่อาจกลับไปเป็นเพียง 'เจ้านายกับลูกน้อง' แบบร้อยเปอร์เซ็นต์ได้อีกต่อไปน้ำหนาวสูดลมหายใจเข้าลึกๆ พยายามรวบรวมสติที่แตกกระเจิง ร่างเล็กลุกจากเตียงไปจัดการอาบน้ำแต่งตัวด้วยชุดทำงานที่คิรากรเตรียมไว้ให้ วันนี้เธอเลือกสวมเสื้อเชิ้ตคอพับสีครีมกับกางเกงสแล็กซ์สีเอิร์ธโทนดูทะมัดทะแมง เผื่อว่าวันนี้จะต้องมีเรื่องให้วิ่งหนีหรือลุยงานหนักอีกเมื่อเปิดประตูห้องนอนออกมา กลิ่นหอมกรุ่นของกาแฟคั่วบดก็

"เก็บมันขึ้นมา" โอภาสสั่งเสียงเบา"ท่าทางรีบร้อนขนาดนั้น แถมยังเป็นเอกสารด่วนที่ต้องตามมาให้เซ็นถึงสนามกอล์ฟ... ข้อมูลในนั้นต้องไม่ธรรมดาแน่ เอาไปเสียบแล็ปท็อปในรถ ฉันอยากรู้ว่าไอ้กรมันกำลังซ่อนอะไรอยู่"ผู้ช่วยรีบก้มลงหยิบแฟลชไดร์ฟใส่กระเป๋าเสื้อ แล้วรีบเดินตามเจ้านายออกไปที่ลานจอดรถทันที เหตุการณ์ทั้งหมดตกอยู่ในสายตาของคิรากรที่ยืนหลบมุมอยู่ไม่ไกล บอสหนุ่มยกยิ้มอย่างพึงพอใจ แผนการปล่อยเหยื่อล่อทำงานได้อย่างยอดเยี่ยมไร้ที่ติ เขาเดินอ้อมไปดักรอน้ำหนาวที่บริเวณทางเดินหน้าห้องล็อกเกอร์วีไอพี ทันทีที่เห็นร่างเล็กเดินแกมวิ่งหน้าตั้งเข้ามาหา เขาก็อ้าแขนรับเธอไว้"เรียบร้อยไหม?” เขาถามเสียงกลั้วหัวเราะ"เรียบร้อยสิคะ! ดิฉันลงทุนล้มซะจนเข่าช้ำไปหมดแล้วนี่ พวกนั้นเก็บแฟลชไดร์ฟไปแล้วแน่ๆ ค่ะ" เธอหอบหายใจฮักเงยหน้าขึ้นรายงานผลงานด้วยความภูมิใจ"เก่งมาก... รางวัลสำหรับนักแสดงนำหญิงยอดเยี่ยมต้องมาแล้วล่ะมั้ง"คิรากรขยับตัวเข้ามาใกล้ แต่ก่อนที่เขาจะได้ทำอะไรตามใจชอบ หางตาของเขาก็เหลือบไปเห็นผู้ช่วยของคุณโอภาสกำลังเดินย้อนกลับมาทางนี้! ดูเหมือนพวกมันจะรอบคอบพอที่จะกลับมาเช็กว่าน้ำหนาวเดิน

"บะ... บอสคะ งานเสร็จแล้ว ปล่อยดิฉันเถอะค่ะ" เธอประท้วงเสียงอู้อี้เพราะใบหน้าซุกอยู่กับอกเขา"งานของบริษัทน่ะเสร็จแล้ว... แต่งานของเรายังไม่เริ่มเลยนะ" เขาคางเกยอยู่บนกระหม่อมบาง สูดดมความหอมจากเรือนผมของเธอเข้าปอดลึกๆ"คุณลืมไปแล้วเหรอ ว่าเมื่อวานที่คลับเฮาส์ เราค้าง 'รางวัล' กันเอาไว้น่ะ"คำทวงสัญญานั้นทำเอาน้ำหนาวหน้าร้อนผ่าว ความรัญจวนใจเมื่อคืนก่อนตีตื้นขึ้นมาในความทรงจำทันที อาการปั่นป่วนวูบโหวงในช่องท้องเริ่มทำงานอีกครั้ง"รางวัลอะไรกันคะ ดิฉันไม่ได้ตกลงสักหน่อย บอสขี้ตู่ไปเองต่างหาก!" เธอเถียงข้างๆ คูๆ เบี่ยงหน้าหนีเมื่อปลายจมูกโด่งสันเริ่มซุกไซ้ลงมาที่ลาดไหล่"ถ้าคุณไม่ยอมให้รางวัล... ผมคงต้องใช้สิทธิ์ความเป็นเจ้านาย 'หักเงินเดือน' คุณแล้วล่ะ"เขาขู่เสียงพร่า ก่อนจะช้อนปลายคางมนขึ้นมาบังคับให้สบตากับเขา สายตาคมกริบที่เคยมองศัตรูอย่างดุดัน บัดนี้กลับหวานล้ำและเปี่ยมไปด้วยความโหยหา และโดยไม่รอให้เธอได้ปฏิเสธ ริมฝีปากหยักก็ทาบทับลงมาปิดกั้นทุกคำประท้วงจุมพิตในห้องทำงานเวลากลางวันแสกๆ ช่างตื่นเต้นและเร่าร้อนจนน้ำหนาวแทบจะหลอมละลาย เธอพยายามต่อต้านในคราวแรก แต่เมื่อถูก

ก๊อกๆๆ!เสียงเคาะประตูดังขึ้นรัวๆ โดยไม่รอฟังคำอนุญาต บานประตูห้องทำงานก็ถูกผลักเข้ามา พร้อมกับการปรากฏตัวของ 'พร้อมภัทร์' ประธานบริษัทเพื่อนซี้ที่เดินล้วงกระเป๋าเข้ามาด้วยท่าทางยียวนกวนประสาท โดยมี 'นิลรัตน์' เลขาสาวคนสวยเดินตามหลังมาพร้อมกับรอยยิ้มขบขัน"ไงไอ้บอสน้ำแข็ง! ได้ข่าวว่าเมื่อเช้าแกโชว์ฟอร์มเทพ เชือดจิ้งจอกเฒ่าโอภาสกลางห้องประชุมบอร์ดจนหงายหลังตึงเลยนี่หว่า! ข่าวลือดังกระฉ่อนไปถึงบริษัทฉันเลยนะเว้ย!"พร้อมภัทร์ร้องทักเสียงดังลั่น เดินตรงเข้ามาหาเพื่อนรักที่โต๊ะทำงาน"แกนี่มันหูไวข่าวไวตลอดเลยนะไอ้พร้อม ว่ างนักหรือไงถึงได้ถ่อมาถึงบริษัทฉันเนี่ย" คิรากรวางปากกาในมือลง เอนหลังพิงพนักเก้าอี้ด้วยท่าทีสบายๆ"ก็กะว่าจะมาชวนแกไปฉลองชัยชนะซะหน่อย แต่ดูท่าทาง..." พร้อมภัทร์หรี่ตาลง มองสำรวจเพื่อนสนิทตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนจะเบนสายตาไปมองหญิงสาวร่างเล็กที่นั่งอยู่ตรงเก้าอี้หน้าโต๊ะทำงาน แม้หญิงสาวจะพยายามนั่งหลังตรงและทำตัวให้เป็นปกติที่สุด แต่เสื้อสูทตัวโคร่งของผู้ชายที่คลุมทับอยู่บนไหล่ ใบหน้าที่ยังคงมีริ้วรอยแดงระเรื่อ และที่สำคัญ... รอยสีกุหลาบจางๆ ที่โผล่พ้นปกเสื้อเชิ้ตออ