บอสขาอย่าหื่น [ซีรี่ส์ภาคต่อ บอสขาอย่าอ่อย]

แสงแดดยามสายสาดส่องลงมาตกกระทบกับคฤหาสน์หลังงามสไตล์โมเดิร์นคลาสสิกใจกลางเมืองที่ตั้งตระหง่านอยู่เบื้องหน้า ‘น้ำหนาว’ หญิงสาวในวัยยี่สิบสี่ปีสูดหายใจเข้าลึกๆ เรียกความมั่นใจให้กับตัวเอง มือเล็กประคองตะกร้าสานใบสวยที่ภายในบรรจุกล่องขนมไทยจัดเรียงอย่างประณีตสวยงาม ทั้งทองหยิบ ทองหยอด ฝอยทอง และลูกชุบสีสันสดใสที่ ‘แม่วาด’ ตั้งใจทำสุดฝีมือปกติแล้วหน้าที่ส่งขนมตามบ้านลูกค้าวีไอพีจะเป็นของแม่วาด แต่วันนี้แม่เกิดป่วยกะทันหันจนลุกไม่ขึ้น น้ำหนาวที่เพิ่งว่างจากการเตรียมตัวเริ่มงานใหม่ในวันจันทร์ที่จะถึง จึงต้องรับอาสามาส่งขนมแทน"มาส่งขนมจากร้านแม่วาดค่ะ"หญิงสาวแจ้งกับแม่บ้านที่ออกมารับหน้า ก่อนจะถูกเชิญให้เข้ามานั่งรอในห้องรับแขกที่ตกแต่งอย่างหรูหราเพียงไม่นาน หญิงสูงวัยท่าทางใจดีและดูสง่างามก็เดินเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้ม ‘คุณหญิงปภา’ มารดาของซีอีโอหนุ่มแห่งเครือโรงแรมระดับประเทศนั่นเอง"หนูน้ำหนาวใช่ไหมลูก? แม่วาดเคยเล่าให้ฟังบ่อยๆ ตัวจริงน่ารักกว่าที่คิดไว้เยอะเลยนะเนี่ย"คุณหญิงปภากล่าวทักทายอย่างเป็นกันเองจนน้ำหนาวที่แอบเกร็งในตอนแรกเผลอยิ้มออกมา"ขอบคุณค่ะคุณผู้หญิง!... พอดีวันนี้แม่วา

"ดี... หวังว่าความสามารถในการทำงานของคุณ จะจัดจ้านเหมือนฝีปากตอนสัมภาษณ์นะ" เขายื่นหน้าเข้ามาใกล้อีกนิด ลดระดับเสียงลงให้ได้ยินกันแค่สองคน "ชงกาแฟดำเข้ามาให้ผมที่ห้อง ขอรสชาติที่ทำให้ผมตาสว่าง... เหมือนตอนที่คุณทำให้ผมตื่นเต้นเมื่อวันอาทิตย์"พูดจบเขาก็ยืดตัวขึ้นเต็มความสูง หมุนตัวเดินเปิดประตูเข้าห้องทำงานไป ทิ้งให้น้ำหนาวยืนกำหมัดแน่นอยู่หน้าโต๊ะ“ไอ้บอสบ้า! เรื่องวันอาทิตย์นั่นยังจะเอามาล้อเล่นอีก!โรคมันกลมจริงจริ๊งง!..แม่เจ้าประคุณเอ้ย”หญิงสาวเดินกระแทกส้นเท้าไปยังห้องแพนทรี เธอจัดการชงกาแฟดำเอสเปรสโซ่แบบเข้มข้นพิเศษตามคำสั่ง กลิ่นหอมกรุ่นของเมล็ดกาแฟคั่วบดชั้นดีลอยเตะจมูกน้ำหนาวจัดแก้วกาแฟลงบนถาดเงินอย่างประณีต ก่อนจะเดินกลับมาที่หน้าห้องทำงาน เคาะประตูสามครั้งแล้วเปิดเข้าไปห้องทำงานของซีอีโอเครือ K-Grand กว้างขวางและหรูหราเกินบรรยาย ผนังด้านหนึ่งเป็นกระจกใสบานใหญ่เผยให้เห็นวิวเมืองหลวงในมุมสูง คิรากรกำลังนั่งอ่านเอกสารอยู่ที่โต๊ะทำงานตัวใหญ่ เสื้อสูทตัวนอกถูกถอดพาดไว้กับพนักเก้าอี้เหลือเพียงเสื้อเชิ้ตสีขาวที่พับแขนขึ้นมาถึงข้อศอก เผยให้เห็นท่อนแขนแกร่งที่เต็มไปด้วยมัดกล้า

"รับทราบค่ะบอส ขอเวลาดิฉันเก็บของห้านาทีค่ะ!" หญิงสาวรับคำแข็งขัน รีบพุ่งตัวออกจากห้องทำงานเพื่อไปจัดการโต๊ะตัวเองทันที คิรากรมองตามร่างเล็กที่วิ่งออกไปอย่างรวดเร็ว เขาส่ายหน้าเบาๆ พร้อมกับหลุดเสียงหัวเราะในลำคอ แผนการที่ตั้งใจจะชวนเลขาคนใหม่ไปทานข้าวเย็นถูกปูทางไว้อย่างเนียนกริบ โดยใช้เรื่องงานและเรื่องความปลอดภัยมาอ้าง‘ไอ้พร้อม... แกต้องขอบใจฉันนะที่อุตส่าห์หาข้ออ้างพาเพื่อนคุยไปให้เลขาแกน่ะ’ คิรากรนึกถึงเพื่อนสนิทจอมกะล่อนในใจ เย็นนี้คงมีเรื่องสนุกๆ เกิดขึ้นบนโต๊ะอาหารแน่นอน! รถสปอร์ตยุโรปคันหรูสีดำขลับแล่นทะยานไปตามท้องถนนยามเย็นของกรุงเทพมหานคร ภายในห้องโดยสารที่เงียบกริบและเย็นฉ่ำ อบอวลไปด้วยกลิ่นน้ำหอมปรับอากาศราคาแพงที่ผสมผสานกับกลิ่นอายเฉพาะตัวของคนขับน้ำหนาวนั่งตัวเกร็งอยู่บนเบาะหนังบุนุ่ม สองมือบีบเข้าหากันแน่นบนตัก สายตาเอาแต่จดจ้องมองออกไปนอกหน้าต่าง ไม่กล้าแม้แต่จะหันไปมองเสี้ยวหน้าหล่อเหลาของคนที่กำลังจับพวงมาลัย"ทำตัวให้มันสบายๆ หน่อยน้ำหนาว เบาะรถผมไม่ได้ฝังเข็มเอาไว้หรอกนะ" เสียงทุ้มของคิรากรทำลายความเงียบขึ้นมา"ดิฉันแค่กำลังคิดเรื่องงานค่ะบอส" เธอตอบกลับ

เมื่อผู้บริหารคนอื่นๆ ทยอยเดินออกจากห้องไปด้วยอาการอกสั่นขวัญแขวน คิรากรก็หันมามองเลขาของเขาที่ยังคงนั่งกะพริบตาปริบๆ อยู่ที่เดิม"เป็นไง... ได้เห็นบอสน้ำแข็งเชือดไก่ให้ลิงดูแล้ว รู้สึกยังไงบ้าง?" เขาถามกลั้วหัวเราะ สีหน้าเปลี่ยนจากซีอีโอจอมโหดกลับมาเป็นเจ้านายหน้ามึนคนเดิมในพริบตา"บอสทำแบบนี้ คนที่เป็นหนอนตัวใหญ่กว่าคุณวิชัยก็จะรู้ตัวสิคะว่าเรากำลังขุดคุ้ยเรื่องนี้อยู่" น้ำหนาววิเคราะห์อย่างฉลาด"นั่นแหละคือสิ่งที่ผมต้องการ" เขาลุกขึ้นยืน ขยับเนกไทให้เข้าที่"ตีหญ้าให้งูตื่น... พอพวกมันร้อนรน มันก็จะเผยหางออกมาเอง และเมื่อกี้ผมเพิ่งประกาศกลางห้องประชุมว่า 'เลขาของผม' เป็นคนตรวจสอบเรื่องนี้" น้ำหนาวอ้าปากค้าง ชี้หน้าตัวเอง "นี่บอสจงใจเอาดิฉันไปเป็นเป้านิ่งเหรอคะ!""ใครจะกล้าแตะต้องเป้านิ่งที่มีซีอีโอคอยคุ้มกันอยู่ตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงกันล่ะ" เขาโน้มตัวลงมาใกล้ วางมือทั้งสองข้างลงบนพนักเก้าอี้ของเธอ กักขังร่างเล็กไว้กลายๆ ลมหายใจอุ่นจัดรดรินอยู่บริเวณพวงแก้มจนน้ำหนาวรู้สึกชาวาบไปทั้งร่าง อาการปั่นป่วนแล่นพล่าน"หน้าที่ของคุณนับจากนี้คือ... อยู่ใกล้ชิดผมตลอดเวลา ห้ามคลาดสายตาเด็

อาการปั่นป่วนและวูบโหวงในช่องท้องแล่นพล่านขึ้นมาจนมึนเบลอไปหมด เธอพยายามเบี่ยงตัวหนี แต่สองแขนแกร่งก็ท้าวลงกับขอบโต๊ะ กักขังเธอไว้ในวงแขนอย่างแน่นหนา"บอสคะ... นี่มันในเวลางานนะคะ" เธอประท้วงเสียงสั่น ไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้าสบตาเขาตรงๆ"ผมเป็นคนจ่ายเงินเดือน ผมจะกำหนดให้เวลานี้เป็นเวลาพักเบรกก็ไม่มีใครกล้าว่าหรอก" คิรากรเถียงข้างๆ คูๆ ใบหน้าหล่อเหลาโน้มลงมาใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน "รู้ไหมน้ำหนาว คุณทำให้ผมเสียสมาธิมาตั้งแต่เช้าแล้ว... ตั้งแต่ตอนที่คุณยิ้มให้ผมที่หน้าร้านขนม""ดะ... ดิฉันเปล่ายิ้มให้บอสสักหน่อย ดิฉันยิ้มให้ลูกค้าต่างหาก!""งั้นเหรอ? สงสัยผมต้องมองให้ชัดๆ ซะแล้ว ว่ารอยยิ้มของคุณมันหวานสู้ขนมที่แม่วาดทำได้หรือเปล่า"ริมฝีปากหยักได้รูปค่อยๆ เคลื่อนต่ำลงมาอย่างเชื่องช้า น้ำหนาวหลับตาปี๋ สองมือเล็กกำแน่นเข้าหากันด้วยความตื่นเต้นปนหวาดหวั่น ทว่าก่อนที่ริมฝีปากของเขาจะทันได้สัมผัสกับกลีบปากอิ่ม...ก๊อกๆๆ!เสียงเคาะประตูดังขัดจังหวะขึ้นอย่างจัง คิรากรชะงักค้าง สบถในลำคออย่างขัดใจ ก่อนจะยอมผละออกห่างจากร่างเล็กด้วยความเสียดาย น้ำหนาวรีบพรูลมหายใจออกมายาวเหยียด กอบโกยอากาศเ