บททั้งหมดของ เมียดื้อของเฮียโซล: บทที่ 111 - บทที่ 120

"เห้ย ! พวกมึงช่วยกูดูหน่อยดิ้ สาวๆโต๊ะนั้นใช่แพรไหมกับเหมยหลินรึเปล่าวะ"เขาหันขวับมาทางเพื่อน น้ำเสียงเร่งเร้า สีหน้าเริ่มเครียด ความเงียบเข้าปกคลุมเพียงครู่ ก่อนที่ใครบางคนจะตอบสนองทันที"......"เชี้ยเอ่ย..."วาโยหันไปมองตามคำบอกเล่าของสไปร้ทก่อนจะลุกขึ้นจากเก้าอี้ ด้วยท่าทางขึงขัง ใบหน้าบึ้งตึง

"กรี้ดดด!!!"เสียงหวีดร้องแหลมสูงดังลั่นจนแทบสะเทือนผนังห้อง เสียงนั้นเต็มไปด้วยความตกใจสุดขีด พร้อมกับร่างบางที่ดีดตัวลุกขึ้นจากเตียงอย่างรวดเร็ว ร่างกายสั่นระริก ดวงตากลมเบิกโพลง น้ำเสียงที่เปล่งออกมาเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก"เชี้ย!......"เขาสะดุ้งตื่นจากหลับใหล เสียงสบถหลุดจากปากทันทีเมื่อเจอเสี

@ย้อนกลับไปเมื่อคืน : 23.50 น."อืออออ...อ้าวววชนนนนน...~~เสียงอ้อแอ้แผ่วเบาหลุดลอดออกจากริมฝีปากเล็ก ขณะที่ร่างบางเซแซ่ดเหมือนสายลมพัดใบไม้ ละเมอออกมาอย่างไร้สติเหมยหลินยกมือขึ้นกลางอากาศงุ่มง่ามเหมือนจะคว้าบางสิ่ง ก่อนที่ศีรษะจะคอพับลงแนบอกของคนเป็นพี่อย่างหมดแรง ดวงตาที่เคยใสสว่างปิดสนิท สองแก้

@บ่ายสาม > สนามแข่งบาสเกตบอล 🏀เสียงเชียร์และกลองจากนักศึกษาทั้งสองคณะดังกระหึ่มทั่วอัฒจันทร์ภายในโรงยิม ความคึกคักของงานแข่งขันบาสเกตบอลระหว่างคณะวิศวกรรมศาสตร์กับคณะเทคโนโลยีอุตสาหกรรมเริ่มก่อตัวขึ้น ท่ามกลางแสงไฟสีขาวนวลที่สะท้อนกับพื้นสนามมันเงาเหมยหลินเดินเข้ามาในโรงยิม ดวงตากลมโตของเธอกวาดมอ

เสียงลูกหวีดดังเป็นสัญญาณบอกจบการแข่งขัน นักกีฬาทั้งสองฝ่ายจับมือกระชับมิตร การแข่งขันบาสเกตบอลระหว่างคณะวิศวกรรมศาสตร์กับคณะเทคโนโลยีอุตสาหกรรมใช้เวลาราวสองชั่วโมง ก่อนจะหมดเวลาคณะวิศวะชนะไปด้วยคะแนนยี่สิบเอ็ดต่อสิบเก้าคะแนน ถือเป็นการแข่งขันที่ดุเดือดและสูสีกันมากที่สุดตั้งแต่มีการจัดการแข่งขันขึ้