All Chapters of เมียดื้อของเฮียโซล: Chapter 121 - Chapter 130

"อ๊ะ..อื้ออ..~~"ขอกินนมหน่อยได้ไหม ~ : เสียงแหบพร่าเอ่ยถาม พร้อมกับสายตาที่จ้องมองเพื่อหวังในคำตอบ คนตัวเล็กได้แต่จ้องมองเขากลับด้วยหลากหลายความคิด จะให้เธอตอบยังไง ในเมื่อปลายจมูกหนาของเขาซุกไซ้มาจนถึงหน้าอกหน้าใจของเธอแล้ว"เฮียพีช...อย่าทำรอยนะคะ..เดี๋ยวคนอื่นจะสงสัย"ทำเบาๆไม่มีใครสังเกตเห็นหรอ

"เมื่อกี้แค่ทักทาย ต่อไปเฮียเอาจริงแล้วนะ"สวบบบบ !!!"อ๊ะ !! ฮะ.. เฮีย...เบาหน่อย เหมยเจ็บ...อ๊ะ...อื้อออ"เฮียพีช !!!"กรี้ดด !! ..อ๊ะ...อ๊ะ...อื้อออ"แน่นว่ะเหมย อื้มม...โคตรดี..โคตรฟิน ซี้ดด...อ้าส์"ตับ ตับ ตับ !!"ฮือออ...อ๊ะ.."เหมยหลิน..อย่าตอดแรง..เดี๋ยวแตกเร็ว...อ้าส์..."อ๊ะ...อื้ออ ~คนเ

"ก็กูมีแฟน ก็ต้องติดแฟนเป็นเรื่องธรรดาป่ะ ใครจะล่องลอยเหมือนมึงกันล่ะ จะคบใครก็ไม่ยอมคบสักที"ฉันแกล้งเบะปากใส่เธอ ยักไหล่ใส่ด้วยท่าทีที่ทั้งจริงจังและขำๆ ไปในคราวเดียวกัน ก่อนจะหัวเราะหึในลำคอเบาๆ รู้ดีว่าตัวเองก็ไม่ได้ห่างจากเฮียพีชได้นานจริงๆ อย่างที่ควีนว่า"ก็กูมันสวยเลือกได้"ควีนเชิดหน้าตอบกล

@เช้าวันต่อมา > เหมยหลินฉันตื่นแต่เช้าเพื่อไปซื้อโจ้กร้านดังให้เฮียพีช ต่อคิวอยู่นานนับสามสิบนาที ท่ามกลางเสียงพูดคุยจอแจของผู้คนในร้าน และกลิ่นหอมของข้าวต้มร้อนๆ ที่ลอยฟุ้งกระตุ้นความหิวในตอนเช้า ฉันยืนลูบท้องเบาๆ แล้วหันไปมองนาฬิกาเรือนเล็กบนข้อมือ เวลากำลังไล่จี้เข้ามาทุกที ฉันรีบคว้าโจ้กมาแนบอก

หลังจากที่เหมยหลินเดินออกไป ผมได้แต่มองตามแผ่นหลังของเธอจนลับตา ความรู้สึกภายในอกอึดอัดแน่นเหมือนมีก้อนหินก้อนโตทับไว้ ผมยืนนิ่งอยู่ตรงนั้นหลายนาที ราวกับสมองสั่งการไม่ทัน ความเงียบปกคลุมไปทั่วทั้งห้อง มีเพียงเสียงลมหายใจของตัวเองที่ดังอยู่ในหัว มือกำแน่นจนเส้นเอ็นขึ้นอย่างไม่รู้ตัว กล้ามเนื้อทั่วร่