All Chapters of พ่อเลี้ยงชินกรณ์: Chapter 21 - Chapter 30

"ปะ...ป้อเลี้ยง...""หื้ม?" ชินก็ก้มลงมองหน้าร่างบางใต้ร่างตัวเองที่นอนทำหน้าเหยเกอยู่"ขะ...ข้าเจ้าเจ็บ...""ทน...เจ็บก็ต้องทน" เขาตอบกลับไปเสียงนิ่งอย่างไม่สนใจ เพราะตอนนี้เขามาไกลเกินกว่าจะยอมหยุดปึก! ปึก!ปึก...เอวหนาเริ่มขยับแก่นกายใหญ่เข้าออกใส่ร่องสางสีแดงช้ำตามความต้องการของตัวเอง...ปึก!

"ถามไง นายเป็นคนทำเวียงพิงค์เจ็บนะ""ฉันไม่ได้ตบ""ชิน!""วุ่นวาย จะไปดูโครงการอาสา วันนี้ต้องไปทำความรู้จักคนในโครงการ""ชิ! จะไปไหนก็ไป""อืม" แล้วร่างสูงก็เดินออกจากห้องพยาบาลไปทันที เบญญาก็ทำหน้าทำตาตามหลังเพื่อนตัวเองไปด้วยความหมั่นไส้ก่อนจะหันมาเอ่ยถามเด็กสาวที่นั่งอยู่ด้วยความอ่อนโยน"เจ็บไหม

"...มาจะใด?""ปี่พามาเอง" ฟ้ามุ่ยที่ยืนอยู่ไม่ไกลตอบกลับ ทำเอาคนตัวเล็กชะงักไป"อ้ายฟ้ามุ่ย...""พอดีปี่เห็นเอื้องคำนั่งเหงาอยู่คนเดียวหน้าบ้าน ปี่เลยลองพามาหาเอ็ง""อ่อ" เด็กสาวก็พยักหน้ารับรู้ ก่อนจะก้มลงไปคุยเล่นกับหลานสาวตัวน้อย"เหงาก๊ะเอื้องคำ""เจ้า""งั้นนั่งรอน้าเน้อ เดี๋ยวน้าทำงานเสร็จแล้ว

"เหมือนเดิมก่อ" เวียงพิงค์มองหน้าถามฟ้ามุ่ย เขาก็พยักหน้าตอบกลับไปก่อนที่ทั้งสองจะต่างฝ่ายต่างส่งยิ้มให้กัน"ที่นี่คือโรงอาหารเหรอคะ" เสียงหวานของใครบางคนดังขึ้นทำให้ทุกคนที่อยู่ในโรงอาหารหันไปมองแล้วก็ต้องเงียบกันไปไม่มีใครกล้าพูดหรือเอ่ยอะไรออกมา เพราะเจ้าของเสียงหวานนั่นก็คือคริสครูจิตอาสาคนสวยที

"เธอกำลังใส่ร้ายเวียงพิงค์""ข้าเจ้าบ่ะได้ใส่ร้าย ถ้าป้อเลี้ยงบ่ะเชื่อ...ก็ไปถามคุณธนินเลยเจ้า""ธนิน...""ใช่เจ้า เมื่อกี้ก่อนข้าเจ้าเข้ามา คุณธนินเดินมาถามข้าเจ้าเรื่องของสองคนนั้น เพราะคุณธนินเห็นทั้งสองนั่งพลอดฮักกันอยู่...""ออกไป" ร่างสูงเอ่บบอกเสียงเรียบ"ข้าเจ้าว่า...""บอกให้ออกไป!""จะ...เ