Lahat ng Kabanata ng เพลย์บอยร้ายร่ายรัก: Kabanata 41 - Kabanata 50

ศิศิราไม่อยากจะอธิบายความจริงอะไรให้มากความ เพราะรู้ดีว่าถึงพูดอะไรไปก็เปล่าประโยชน์ มีแต่จะทำให้เมทนียิ่งหงุดหงิดมากขึ้นกว่าเดิม จึงได้แต่ตอบกลับไปเพียงว่า “ในเมื่อซินตัดสินใจแต่งงานกับเขาแล้ว ก็ยินดีที่จะรับผลการกระทำเหล่านั้น ไม่ว่าผลจะออกมาเป็นแบบไหนซินก็ต้องทำใจยอมรับมันให้ได้ ” “อย่าบอกนะว่าซินหลงเสน่ห์เขาเข้าแล้ว” ศิศิราใช้ความเงียบแทนคำตอบ เธอเองก็ยังไม่ค่อยแน่ใจเหมือนกันว่าตนเองรู้สึกเช่นไรกับอัทธวีร์ รู้แต่ว่าความโกรธเคืองที่เคยมีให้เขา เกี่ยวกับเรื่องที่เขาทำให้เมทนีต้องเป็นแบบนี้มันลดน้อยลงกว่าเดิม จนบางครั้งเคยเกิดคำถามขึ้นในใจ เป็นไปได้หรือไม่ที่เมทนีจะพูดอะไรผิดพลาดไปจากความเป็นจริง เมื่อใดก็ตามที่ความคิดเหล่านี้แวบเข้ามาในหัว หญิงสาวจะสลัดมันทิ้งไปทันที ไม่มีเหตุผลอะไรที่เพื่อนรักต้องสร้างเรื่องเหล่านี้ขึ้นมาโกหกเธอ “เมช่วยเล่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นระหว่างเมกับคุณอัทธ์ให้ซินฟังอีกครั้งได้ไหม ซินอยากรู้ว่าเรื่องทั้งหมดมันเป็นมายังไง ทำไมเมถึงได้ประสบอุบัติเหตุร้ายแรงถึงขั้นเดินไม่ได้ตลอดชี

ศิศิราตัดสินใจจะใช้โอกาสนี้พูดคุยกับเขาถึงเรื่องที่ยังติดค้างอยู่ในใจ “เราคุยกันหน่อยได้ไหมคะ” “ได้สิทำไมจะไม่ได้ เรื่องที่เราจะคุยกันคงจะซีเรียสมากเลยใช่ไหม หรือว่าผมทำอะไรให้คุณไม่พอใจ คุณถึงดูไม่มีความสุขแบบนี้” ศิศิราหันกลับมายืนเผชิญหน้าเขา “คุณถามซินว่าไปไหนมาใช่ไหมคะ” ชายหนุ่มพยักหน้าแทนคำตอบ “ซินไปพบเมทนีมาค่ะ เธอเป็นเพื่อนของซิน และก็ไปกินข้าวกับคิมก่อนที่จะกลับมาที่นี่” ขณะที่ตอบก็สังเกตสีหน้าและท่าทางของเขาไปด้วย แต่ก็ไม่พบความผิดปกติใดใด อัทธวีร์เองก็รู้สึกสบายใจที่เธอไม่ได้ปิดบังเขา เรื่องที่ไปพบกับคิมหันต์ตามลำพังสองต่อสองที่ร้านอาหารแห่งหนึ่ง แต่แอบเสียใจอยู่บ้าง เมื่อในเวลาที่เธอทุกข์ใจเธอเลือกที่จะคุยกับเพื่อนแทนที่จะเป็นเขา “แค่ไปพบเพื่อนให้ผมไปรับไปส่งก็ได้นี่ ทำไมต้องลำบากขึ้นแท็กซี่ไปเอง” “คุณอัทธ์จำเมทนีไม่ได้เหรอคะ” “ผมรู้จักเธอด้วยเหรอ” “อย่าบอกนะคะว่าจำแฟนเก่าของตัวเองไม่ได้” “คุณจะบอกผมว่าเพื

“มาที่นี่ทำไม กลับไปซะ ฉันไม่อยากเห็นหน้าคุณ เรื่องของเรามันจบไปตั้งแต่วันที่คุณทำให้ฉันต้องเป็นแบบนี้” “ผมอยากรู้ว่าผมทำอะไรให้คุณไม่พอใจ คุณถึงได้คอยเป่าหูซินให้เกลียดชังผม” “ยังต้องให้ฉันสาธยายให้ฟังอีกเหรอ” “ใช่ เพราะผมอยากรู้ ถ้าผมทำผิดจริงผมก็ยินดีที่จะขอโทษ” “เพราะคุณฉันถึงต้องนั่งอยู่บนรถเข็นบ้าๆ นี่ไปตลอดชีวิต คุณมันเลว” “ซินบอกว่าคุณเคยเป็นแฟนผม และผมนอกใจคุณ นี่ใช่ไหมคือสาเหตุที่ทำให้คุณเกลียดผม” เมทนีใช้ความเงียบแทนคำตอบ “เท่าที่ผมจำได้ผมไม่เคยคบหากับคุณมาก่อน อันที่จริงผมไม่เคยรู้จักคุณด้วยซ้ำ แล้วทำไมคุณถึงบอกซินแบบนั้น อะไรคือเหตุผลที่ทำให้คุณโกหก” “เพราะฉันเกลียดผู้ชายเจ้าชู้มากรัก ไม่รู้จักคำว่าพออย่างคุณ และไม่อยากให้เพื่อนของฉันไปยุ่งกับคุณ” “ก็เลยเป่าหูซินด้วยข้อมูลผิดๆ ทั้งที่เราแทบจะไม่เคยรู้จักกันด้วยซ้ำ” “คุณคงจำฉันไม่ได้ล่ะสิ เราเคยเจอกันที่ผับแห่งหนึ่งเมื่อหลายปีก่อน เพื่อนของฉันเขาแนะนำให้เรารู้จักกัน คุณทำดีกับฉัน คอยเทคแคร์ฉัน

“จากนั้นเกิดอะไรขึ้นคะ” “ผมมารู้ทีหลังว่าแท้จริงแล้วเธอไม่เคยสนใจผม และเธอก็มีแฟนอยู่แล้ว แต่งอนกันอยู่ เธอจึงทำทีมาคบกับผมเพื่อประชดเขา และใช้ผมเป็นเครื่องมือในการเรียกร้องความสนใจจากแฟนหนุ่มของเธอ โดยไม่สนใจความรู้สึกของผม พอเธอกับเขาคืนดีกันเธอก็บอกเลิกผม และบอกความจริงว่าเธอไม่เคยคิดอะไรกับผม แต่ที่ทำมาทั้งหมดนั้นก็เพื่อประชดใครบางคน แถมยังนำเรื่องนี้ไปเล่าให้พวกเพื่อนๆ ของเธอฟังอย่างสนุกสนานเหมือนเป็นเรื่องตลก แต่ผมตลกไม่ออกจริงๆ” “แล้วคุณทำยังไง” “ผมเสียใจมาก ไม่ใช่เสียใจเพราะเธอทิ้งผมกลับไปหาผู้ชายคนนั้น แต่เสียใจที่เธอล้อเล่นกับความรู้สึกที่ผมมีต่อเธอ ตั้งแต่นั้นเป็นต้นมาผมก็บอกกับตัวเองว่าจะไม่คบกับใครจริงจังเช่นนี้อีก” “คุณก็เลยเปลี่ยนมาใช้ชีวิตเพลย์บอยเจ้าสำราญ ควงผู้หญิงไม่ซ้ำหน้า” “ใช่ อาจเป็นเพราะผมยังไม่เจอคนที่ใช่จนกระทั่งมาพบคุณ” “คุณเกลียดขี้หน้าซินจะตาย และก็ไม่อยากแต่งงานกับซิน แถมยังเคยประกาศว่าไม่อยากได้ซินเป็นเมีย” “ซินเองก็ไม่อยากแต่งงานกับผมเหมือนกัน” “แ

“ถามเรื่องอะไร” “ก็เรื่องเมทนีกับคุณอัทธ์น่ะสิ ตกลงซินได้คุยเรื่องนี้กับคุณอัทธ์หรือยัง” “คุยแล้ว เราคุยกันตั้งแต่คืนที่คิมไปส่งซินที่บ้าน แล้ววันรุ่งขึ้นคุณอัทธ์กับซินก็ไปที่บ้านของเม เราก็เลยได้รู้ความจริงที่เกิดขึ้น” “สรุปว่าเป็นความผิดใคร” “เมทนี” ศิศิราตอบก่อนจะเล่าเรื่องราวในวันนั้นให้คิมหันต์ฟังโดยไม่ปิดบัง “นึกไว้ไม่มีผิดเลยว่าต้องเป็นแบบนี้” “แต่ซินกลับไม่เชื่อคำเตือนของคิม” “มันเป็นอดีตไปแล้วอย่าไปสนใจเลยนะ ตอนนี้คุณอัทธ์กับซินก็ไม่มีปัญหาอะไรแล้วสิ” “ใช่ หลังจากที่รู้ความจริงซินได้ขอโทษคุณอัทธ์เรื่องที่เข้าใจเขาผิด” “เขาโกรธเมทนีไหม” “ไม่เลย แถมยังบอกให้ซินยกโทษให้เมด้วยซ้ำ แต่ซินยังทำใจไม่ได้ ตั้งแต่เกิดเรื่องซินก็ไม่ได้ติดต่อเมอีกเลย” “แล้วคิดจะยกโทษให้เขาไหม” “ก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่ช่วงนี้ซินอยากจะห่างจากเมสักพัก ความรู้สึกของซินดีขึ้นเมื่อไรค่อยว่ากัน” “เหงาไหมเวลาที่คุณอัทธ์ไม่อยู่”