Lahat ng Kabanata ng เพลย์บอยร้ายร่ายรัก: Kabanata 51 - Kabanata 60

จากนั้นทั้งคู่ได้เดินเข้าไปด้านใน ภายในงานมีการเสิร์ฟวอดก้าตัวใหม่ให้ทุกคนที่มาร่วมงาน ซึ่งมีหลากสีให้เลือกตามความชอบ วอดก้าอาร์ทีมีสจะถูกบรรจุอยู่ในขวดที่ทำมาจากน้ำแข็ง ซึ่งทำขึ้นมาเป็นพิเศษเพื่อใช้เฉพาะงานในค่ำคืนนี้เท่านั้น แต่ถ้าออกสู่ตลาดก็จะใช้ขวดแก้วตามปกติ ห้องที่ใช้จัดงานนี้ถูกเนรมิตและตกแต่งด้วยน้ำแข็งอย่างสวยงาม มีดีเจชื่อดังเปิดเพลงในจังหวะที่เร้าใจ เพื่อสร้างความสนุกสนานให้แก่ทุกคนที่มาร่วมงาน แขกที่มางานนี้ต่างก็ลิ้มลองวอดก้าสีต่างๆ ที่เป็นดาวเด่นของงานกันอย่างเพลิดเพลิน ทั้งดื่มและเต้นรำกันอย่างสนุกสนาน หลังจากนั้นไม่นานพิธีกรของงานก็กล่าวเชิญคุณเมลานีขึ้นมาบนเวที พร้อมกับเปิดตัววอดก้าอาร์ทีมีส โดยมีเมญ่าเป็นพรีเซ็นเตอร์เปิดตัวสินค้าใหม่ในครั้งนี้ พิธีกรได้สอบถามเจ้าของแบรนด์ถึงแรงบันดาลใจ และที่มาที่ทำให้เกิดวอดก้าอาร์ทีมีสที่อยู่ในมือของทุกคนในค่ำคืนนี้ ขณะที่พิธีการบนเวทียังคงดำเนินอยู่นั้นสายตาของสิงหนาทก็หันไปเห็นเกวลิน กำลังยืนกระซิบกระซาบอยู่กับธีรดลที่ด้านข้างเวที เขาจึงหันมาสะกิดถามเพื่อนรักที่ยืนอยู่ข้างตัว

เช้าวันต่อมามีคนพบศพของเกวลิน นอนตายปริศนาอยู่บนพื้นห้อง ซึ่งอยู่ภายในคฤหาสน์ที่ใช้จัดงานเปิดตัววอดก้าอาร์ทีมีส ศีรษะของเธอถูกตีด้วยของแข็งจนเป็นแผลฉกรรจ์ ตำรวจรีบรุดมาดูที่เกิดเหตุก่อนจะกันพื้นที่นั้นไว้ ห้ามมิให้บุคคลที่ไม่เกี่ยวข้องเข้ามายุ่งเกี่ยวในพื้นที่นี้โดยเด็ดขาด พร้อมกับขอรายชื่อบุคคลที่มาร่วมงานเพื่อสอบปากคำ เมลานีซึ่งเป็นเจ้าของงานก็ให้ความร่วมมือเป็นอย่างดี โดยสั่งให้เลขาส่วนตัวคอยอำนวยความสะดวกให้แก่เจ้าหน้าที่ตำรวจ ศพถูกเคลื่อนย้ายไปที่สถาบันนิติเวชเพื่อตรวจหาสาเหตุการตาย จากนั้นตำรวจก็เก็บหลักฐานในที่เกิดเหตุอย่างละเอียด ก่อนจะไปสอบถามบุคคลที่ใกล้ชิดกับผู้ตาย ผู้จัดการส่วนตัวของผู้ตายเป็นคนแรกที่ถูกเรียกตัวมาสอบสวน บุษบาซึ่งเป็นผู้จัดการส่วนตัวของเกวลินยอมรับว่า ตอนที่เข้าไปในห้องนั้นก็พบว่าเธอตายแล้ว พร้อมกับยืนยันว่าตนเองไม่ได้เป็นฆาตกร “คุณตำรวจต้องเชื่อฉันนะคะ ฉันไม่ได้ฆ่าเกวลิน ไม่มีเหตุผลอะไรที่ฉันจะต้องทำเช่นนั้น” “แล้วทำไมคุณถึงไม่แจ้งตำรวจ” “ถ้าฉันโทรศัพท์ไปแจ้งความฉันก็จะตกเป็นผู้ต้องสงส

หลังจากให้ปากคำกับตำรวจเสร็จอัทธวีร์ก็พบว่า สิงหนาทมาดักรอเขาเพื่อสอบถามเรื่องราวที่เกิดขึ้น ดูจากสีหน้าของเพื่อนก็เดาได้ทันทีว่าผลการให้ปากคำน่าจะไม่เป็นผลดีต่อตัวอัทธวีร์ ทั้งคู่นัดไปคุยกันที่ร้านกาแฟแห่งหนึ่งซึ่งตั้งอยู่ไม่ไกลจากแถวนั้นและเป็นร้านที่เงียบสงบ “มีปัญหาใช่ไหม” สิงหนาทเปิดประเด็นถามทันที “ฉันอาจตกเป็นผู้ต้องสงสัยเกี่ยวกับการตายของเกวลิน” “ทำไมถึงเป็นแบบนั้น” “มีคนถ่ายคลิปตอนที่ฉันกับเกวลินทะเลาะกัน แต่ฉันไม่ได้ฆ่าเธอ” “ฉันเชื่อนาย แล้วนายจะทำยังไงกับเรื่องนี้” “คงต้องปรึกษาทนายเตรียมไว้ ตำรวจเขาสอบถามอะไรนายบ้าง” “ก็คงคล้ายๆ กับที่เขาสอบถามนาย แต่ไม่มีอะไรโยงใยว่าฉันเข้าไปมีส่วนเกี่ยวข้องกับเกวลิน ก็เลยใช้เวลาไม่นานในการให้ข้อมูล ว่าแต่คุณซินรู้เรื่องนี้หรือยัง” “รู้แค่ว่าตำรวจโทรเรียกให้ฉันมาสอบปากคำ ตอนแรกซินจะตามมาด้วยแต่ฉันห้ามไว้ เกือบลืมไปเลยฉันบอกซินว่าจะโทรกลับไปหา ป่านนี้คงร้อนใจแย่ละ ดีนะที่นายถามถึงซิน” อัทธวีร์รีบโทรศัพท์เข้ามือถือของภรรยา

อัทธวีร์เล่าเรื่องทั้งหมดให้ทุกคนในครอบครัวฟัง พร้อมกับยืนยันว่าเขาไม่ได้เป็นฆาตกร และไม่เคยคิดที่จะฆ่าเกวลิน แค่พลั้งมือบีบคอเธอเท่านั้น เมื่อได้ยินเช่นนั้นอัมพกาจึงต่อโทรศัพท์หาทนายความประจำตระกูล เพื่อให้เขามาพบเธอที่บ้านในวันรุ่งขึ้น “เท่าที่ฟังอัทธ์เล่ามา บางทีอัทธ์อาจจะมีปัญหา ลูกอาจตกเป็นผู้ต้องสงสัย” “ร้ายแรงถึงขนาดนั้นเลยเหรอคะคุณ” อณิมาเอ่ยถามสามีแต่คนที่ตอบคำถามกลับเป็นมารดาของเขา “เป็นไปได้ แม่ถึงเรียกเกรียงไกรให้มาพบเราในวันพรุ่งนี้” สีหน้าของศิศิราซีดเผือดเมื่อได้ยินบนสนทนาเหล่านั้น ความกังวลใจฉายชัดในแววตาเธอ อัทธวีร์สังเกตเห็นอาการของภรรยา เขาเอื้อมไปกุมมือเธอพร้อมกับพูดให้เธอคลายความกังวล “ไม่ต้องกังวลไปหรอกนะซิน ผมไม่ได้ทำอะไรผิด” “ซินอย่าเพิ่งคิดมากนะลูก มันอาจจะไม่มีอะไรร้ายแรงอย่างที่เราวิตกก็ได้ อีกอย่างทนายความของเราก็มีความสามารถ ย่าเชื่อว่าอัทธ์จะไม่เป็นไร เราจะผ่านเหตุการณ์เหล่านี้ไปได้” “ทำใจให้สบายอย่าเครียด ถ้าแม่เครียดมันจะส่งผลกระทบถึงลูกในท้องนะหนูซิน”

ทางตำรวจได้เปิดคลิปนั้นดูอีกครั้งก็พบว่าสิ่งที่ผู้ต้องสงสัยพูดเป็นความจริง เขาได้แผลนั้นมาในช่วงที่เขาบีบคอผู้ตาย เขาจึงได้เปลี่ยนคำถาม “หลังจากเกิดเหตุการณ์นั้นแล้วคุณไปทำอะไรที่ไหน” “ผมก็ขับรถกลับบ้านตามที่เคยให้การไว้คราวที่แล้ว” “แต่คุณไม่มีพยานยืนยันเรื่องเวลา ว่าในช่วงที่เกิดเหตุฆาตกรรมคุณไม่ได้อยู่ในสถานที่แห่งนั้น ดังนั้นคุณจึงยังตกเป็นผู้ต้องสงสัย ด้วยมูลเหตุความแค้นที่ผู้ตายนำเรื่องราวในอดีต กลับมาพูดเยาะเย้ยและตอกย้ำให้คุณโกรธ จนบันดาลโทสะถึงขั้นบีบคอและขู่ที่จะฆ่าเธอ” “ถ้าผมหาหลักฐานมายืนยันได้ว่า ในช่วงเวลาดังกล่าวผมไม่อยู่ในสถานที่เกิดเหตุ ผมก็จะหลุดพ้นจากข้อกล่าวหานี้ใช่ไหมครับ” ตำรวจที่ทำการสืบสวนสอบสวนพยักหน้า “ทางตำรวจพบอาวุธที่ใช้ในการฆาตกรรมหรือยังครับ” อัทธวีร์เอ่ยถาม “เบื้องต้นเราตรวจพบอาวุธที่ใช้ทำร้ายร่างกายผู้ตาย แต่ฆาตกรจงใจที่จะทำลายหนักฐานจึงไม่พบรอยนิ้วมือของผู้ต้องสงสัยบนอาวุธนั้น แม้จะถูกทำความสะอาดแล้ว แต่ทางตำรวจก็ยังสามารถตรวจพบรอยเลือดของผู้ตายติดอยู่ที่อา