All Chapters of เพลย์บอยร้ายร่ายรัก: Chapter 1 - Chapter 10

อัทธวีร์เพลย์บอยหนุ่มนักฟุตบอลอนาคตไกลสายเลือดไทย ที่มีโอกาสไปค้าแข้งกับทีมฟุตบอลที่อังกฤษ ซึ่งแม้จะเป็นทีมเล็กๆ และถือเป็นทีมฟุตบอลที่ค่อนข้างใหม่มากในวงการฟุตบอลอังกฤษ ถึงกระนั้นก็ไม่ใช่เรื่องง่ายที่จะถูกวางตัวให้เป็นหนึ่งในผู้เล่นตัวจริงของทีม ผลงานของเขาเป็นที่จับตามองในวงการฟุตบอล เพราะในการแข่งขันที่ผ่านๆ มาเขาทำผลงานได้ดี และพาทีมมาวินได้ในนาทีสุดท้ายถึงสามครั้งติดต่อกัน แต่ก็ต้องพักการแข่งขันอย่างไม่มีกำหนด เพราะอาการบาดเจ็บเรื้อรังและยังได้รับบาดเจ็บอย่างรุนแรงในการแข่งขันครั้งล่าสุด แพทย์ที่ทำการรักษาลงความเห็นว่าอัทธวีร์ควรจะพักเพื่อรักษาอาการบาดเจ็บ ไม่ควรฝืนลงฝึกซ้อมหรือลงแข่งขันในตอนนี้ ทำให้ทางต้นสังกัดมีคำสั่งให้เขาพักรักษาตัวโดยไม่มีกำหนด จนกว่าจะหายเป็นปกติ หรือแพทย์ที่ทำการรักษาลงความเห็นว่าเขาลงแข่งได้แล้วจึงจะกลับมาลงแข่งขันอีกครั้ง อัทธวีร์จึงใช้ชีวิตเสเพลได้อย่างเต็มที่โดยไม่ต้องกังวลกับการฝึกซ้อม มีข่าวของเขาควงสาวไม่ซ้ำหน้าตามสไตล์หนุ่มเนื้อหอม ที่มีพร้อมทั้งรูปสมบัติและทรัพย์สมบัติแพร่หลายให้เห็นเกือบทุกวันในอินเตอร์เนต และ

“ไม่ครับคุณย่า” เขาปฏิเสธเสียงแข็ง “ถ้าแกยังดึงดันที่จะไม่ทำตามความต้องการของฉันล่ะก็ ไม่ต้องมาเรียกฉันว่าย่า ฉันจะถือซะว่าไม่มีหลานอย่างแก” “ถึงขั้นจะตัดขาดความสัมพันธ์กันเลยเหรอครับคุณย่า” “ก็ถ้าแกไม่แต่งงานกับศิศิราก็คงต้องเป็นแบบนั้น หลานคนเดียวฉันตัดได้ และถ้าฉันกับพ่อแม่ของแกเป็นอะไรไปล่ะก็ทรัพย์สมบัติทั้งหมดของนิธิพัฒน์โภคินจะถูกยกให้กับการกุศล เงินสักบาทก็อย่าหวังว่าจะได้จากเรา” นอกจากจะตัดขาดความสัมพันธ์แล้ว เขายังจะถูกตัดขาดออกจากกองมรดกมหาศาลของนิธิพัฒน์โภคินอีกด้วย ฟ้าถล่มดินทลายเป็นอย่างไรอัทธวีร์เพิ่งจะเข้าใจก็วันนี้เอง “จะให้ผมแต่งงานกับผู้หญิงที่ผมไม่เคยรู้จักหน้าค่าตากันมาก่อนได้อย่างไรกันล่ะครับคุณย่า” อัทธวีร์โอดครวญ เขารู้สึกทดท้อในความโชคร้ายของตัวเอง ก่อนจะตวัดสายตามองหาตัวช่วย และก็ไม่ใช่ใครที่ไหนแต่เป็นมารดาของเขา เขาวิงวอนเธอด้วยสายตาว่าให้ช่วยเหลือลูกชายสุดที่รักคนนี้ที ตอนนี้เขาต้องการตัวช่วยอย่างเร่งด่วน อณิมาจึงหันไปพูดกับมารดาของสามี “ที

“เบื่อเรื่องอะไร!” “ก็คุณย่าจะจับฉันคลุมถุงชนกับแม่ตัวแสบคู่ปรับเก่าในวัยเด็กของฉันน่ะสิ” “สมัยนี้ยังมีการจับคลุมถุงชนกันหลงเหลืออยู่อีกเหรอ” “ก็คุณย่าของฉันนี่ไง” “แล้วนายตอบท่านไปว่ายังไง” “ฉันก็ปฏิเสธ คุณย่าถึงขั้นจะตัดขาดความสัมพันธ์ และขู่ว่าจะตัดฉันออกจากกองมรดก พร้อมกับยกทรัพย์สมบัติทั้งหมดให้กับองค์กรการกุศล” สิงหนาทหัวเราะเมื่อเห็นสีหน้าที่บ่งบอกถึงความเซ็งสุดขีดของเพื่อน “นายหัวเราะอะไร มันตลกตรงไหน ฉันกำลังพูดเรื่องซีเรียสกับนายอยู่นะ” “โอเค ขอโทษก็ได้ นึกแล้วก็อดขำไม่ได้ ใครจะคาดคิดว่าคาสโนว่าตัวพ่ออย่างนาย สุดท้ายจะต้องมาเจอกับสถานการณ์เช่นนี้” “ถ้านายเป็นฉันนายจะทำยังไงกับเรื่องนี้” สิงหนาทไม่ตอบแต่เลือกที่จะย้อนถามกลับไป “แล้วนายมีวิธีรับมือกับเรื่องนี้ยังไง” “ฉันจะเกลี้ยกล่อมให้ศิศิราเป็นฝ่ายยกเลิกการแต่งงานในครั้งนี้ด้วยตัวเอง” “มันจะสำเร็จเหรอ คงไม่ง่ายขนาดนั้นหรอกมั้ง” “ถึงจะไม่ง่ายแต่ก็ต

“แล้วลูกตอบคุณอัทธ์ไปว่ายังไง” “ก็ตอบไปว่าถ้าเขาไม่อยากแต่งงานกับซินก็ให้เขาไปบอกกับผู้ใหญ่เอง เขาก็เลยโกรธหัวฟัดหัวเหวี่ยงกลับไปค่ะ” ศิรินทรายิ้มอย่างอ่อนโยน เมื่อนึกถึงท่าทางของอัทธวีร์ยามเมื่อเขาโดนขัดใจ “มันจะไปกันรอดเหรอคะแม่ ในเมื่อเราสองคนจำใจต้องแต่งงานทั้งที่ไม่ได้รักกัน” “ความรักเพียงอย่างเดียวไม่สามารถประคับประคองชีวิตคู่ ให้อยู่กันอย่างราบรื่นตลอดรอดฝั่งได้หรอกซิน ความเข้าใจและการให้อภัย รวมถึงการร่วมทุกข์ร่วมสุขของสามีภรรยาต่างหาก ที่จะทำให้ชีวิตคู่อยู่กันได้อย่างมีความสุข เชื่อแม่นะสุดท้ายแล้วความผูกพันจะทำให้ซินรักคุณอัทธ์ได้ไม่ยาก” “แม่เชื่อแบบนั้นจริงๆ เหรอคะ” “ใช่” “ซินไม่มั่นใจเลยว่าจะอยู่ร่วมกับเขาได้อย่างมีความสุข โดยไม่ฆ่าฟันกันตายไปข้างหนึ่งได้อย่างไร” “คุณอัทธ์ไม่ใช่คนเลวร้าย เขาเกิดและเติบโตมาท่ามกลางครอบครัวที่อบอุ่น ฉะนั้นแล้วแม่มั่นใจว่าเขาจะเป็นหัวหน้าครอบครัวที่ดีได้” “มันคงเป็นอย่างที่แม่พูดถ้าเขาเต็มใจที่จะแต่งงาน ไม่ใช่ถูกบังคับให้แต่

“ซินไม่ได้เป็นอะไร ปกติดีทุกอย่าง” “แน่ใจนะ” “แน่ใจสิ” “เขาทำอะไรซินหรือเปล่า” “คิมหมายถึงใคร!” “ก็ว่าที่เจ้าบ่าวของซินไง” “ไม่มีอะไรหรอก อย่าใส่ใจเลยนะคิม เรารีบทำงานต่อให้เสร็จเร็วๆ กันดีกว่าจะได้กลับกันซะที ซินอยากกลับบ้านเต็มทีละ” แม้เพื่อนจะบอกว่าไม่มีอะไร แต่คิมหันต์มั่นใจว่าจะต้องมีเรื่องบางอย่างเกิดขึ้น ระหว่างศิศิราและว่าที่เจ้าบ่าวของเธอแน่นอน เพราะปฏิกิริยาของหญิงสาวเปลี่ยนไป เพียงแต่เธอไม่อยากเล่าให้เขาฟัง ซึ่งเขาเองก็ไม่ได้เซ้าซี้ถาม เช้าวันต่อมา... “อรุณสวัสดิ์ครับพ่อ” อนวัชยิ้มรับคำทักทายของบุตรชาย “เช้านี้มีอะไรกินบ้างครับแม่” เขาสวมกอดมารดาไว้ในอ้อมแขนจากทางด้านหลัง “ข้าวต้มทะเล...อัทธ์จะเอาด้วยไหมลูกหรือจะเอาอาหารเช้าแบบฝรั่ง แม่จะได้สั่งให้เขาทำให้” “ข้าวต้มก็ได้ครับ คุณย่าล่ะครับ” “เดี๋ยวก็คงจะลงมา” พูดไม่ทันขาดคำอัมพกาก็เดินเข้ามาในห้องอาหาร “ว่าไงพ่อต