All Chapters of พี่รหัสจอมซึนอ้อนรักหวานใจยัยซูเปอร์โมเดล [ nc 20+]: Chapter 11 - Chapter 20

จังหวะการเต้นของหัวใจชายหนุ่มดังก้องและเต้นแรงรัวจนคนที่นั่งทับอยู่สามารถสัมผัสได้ ยิ่งไปกว่านั้น ความใกล้ชิดที่บดเบียดกันทุกสัดส่วน บวกกับฤทธิ์ของบรั่นดีที่สูบฉีดอยู่ในกระแสเลือด ทำให้สิ่งที่เธอนั่งทับอยู่เริ่มมีการเปลี่ยนแปลงทางร่างกาย มันค่อยๆ ขยายตัวและแผ่ความร้อนผ่าวจนส่งความรู้สึกวาบหวิวทะลุผ่านเนื้อผ้าขึ้นมาอย่างชัดเจนลมหนาวรู้สึกชาวาบไปทั่วช่องท้อง ความร้อนรุ่มแล่นริ้วไปตามเส้นเลือดจนพวงแก้มใสซับสีเลือดฝาด หญิงสาวช้อนสายตาขึ้นมองใบหน้าคมคายเพื่อจะเอ่ยท้วง แต่ก็ต้องชะงักไปเมื่อพบว่านัยน์ตาสีน้ำตาลเข้มของเขากำลังทอดมองเธออยู่ก่อนแล้วด้วยประกายความปรารถนาที่ลึกล้ำเวลานี้ บรรยากาศรอบกาย เสียงพายุอุณหภูมิที่หนาวเย็น และความเงียบสงัดภายในเต็นท์ ทุกอย่างดูจะเป็นใจไปเสียหมด กวินค่อยๆ โน้มใบหน้าหล่อเหลาลงมาใกล้ นิ้วเรียวยาวเอื้อมไปเชยคางมนของเธอขึ้นอย่างอ้อยอิ่ง ลมหนาวไม่ได้เบือนหน้าหนี หญิงสาวค่อยๆ หลับตาพริ้มลงอย่างเชื่องช้า ยินยอมพร้อมใจรอรับรสสัมผัสที่กำลังจะเกิดขึ้นอย่างเต็มอกเต็มใจ ความคิดในหัวของเธอตีกันวุ่นวายแต่กลับโอนอ่อนผ่อนตาม ไหนๆ เขาก็เป็นผู้ชายที่เธอเคยแอบปลื้ม เป

“ได้ค่ะ! หนาวจะรีบแต่งตัวเดี๋ยวนี้แหละค่ะ”เมื่อได้ยินดังนั้น ลมหนาวก็รีบจัดการอาบน้ำล้างคราบเหนอะหนะออกจากตัวอย่างรวดเร็ว เธอหยิบชุดสุดท้ายที่เหลืออยู่ในกระเป๋าซึ่งยังไม่เปียกน้ำมาสวมใส่ โชคดีที่มันเป็นชุดเดรสสั้นแบบลำลองที่ดูสุภาพ หญิงสาวรวบผมที่ยังเปียกชื้นของตัวเองมัดเป็นมวยต่ำไว้ที่ท้ายทอยให้ดูเรียบร้อยที่สุดเท่าที่จะทำได้ แม้ใบหน้าจะซีดเซียวไร้เครื่องสำอาง แต่เค้าโครงความสวยของท็อปโมเดลก็ยังคงโดดเด่นเธอเดินออกมาจากห้องน้ำ กลิ่นหอมกรุ่นของกาแฟดำที่เขาชงเตรียมไว้ให้ลอยมาเตะจมูก ลมหนาวทรุดตัวลงนั่งที่เก้าอี้และยกแก้วกาแฟขึ้นจิบเพื่อเรียกความสดชื่นให้กับร่างกายที่กำลังอ่อนล้าในเวลาเดียวกันนั้นเอง เสียงประกาศจากเครื่องขยายเสียงหรือโทรโข่งของเจ้าหน้าที่ก็ดังกึกก้องมาแต่ไกล“ฮัลโหลๆ ประกาศจากทีมค้นหา... หากมีผู้รอดชีวิตอยู่บนเรือยอร์ชลำนี้ โปรดแสดงตัวด้วยครับ!” กวินได้ยินดังนั้นจึงรีบเดินขึ้นไปบนดาดฟ้าเรือ ชายหนุ่มยกมือขึ้นโบกไปมาเพื่อเป็นสัญญาณให้เรือทั้งสองลำรับทราบตำแหน่ง“ทางนี้ครับ! พวกเราปลอดภัยดี!” เขาตะโกนตอบกลับไปเมื่อเห็นสัญญาณ เรือสปีดโบ๊ตของเจ้าหน้าที่ทั้งสองลำก็เร่ง

“ดีขึ้นค่ะ แต่ง่วง... ขอพักนะคะ ขอบคุณมากค่ะที่มาเยี่ยม” คำตอบที่ตัดบทอย่างไร้เยื่อใยนั้น ทำให้กวินถึงกับชะงักไปเล็กน้อย ในขณะที่พินสุดากลับยิ้มกว้างอย่างพึงพอใจ เธอรีบฉวยโอกาสนี้ดึงแขนกวินให้หันกลับไปทางประตูทันที“ไปค่ะกวิน เธอง่วงจะได้พักผ่อน เราไปกันเถอะนะคะ คุณป้าบอกให้ดาพาคุณกลับบ้านไปพักผ่อนเหมือนกัน” พินสุดาเอ่ยด้วยเสียงแหลมสูง พยายามแสดงความเป็นเจ้าของอย่างออกหน้าออกตา ชายหนุ่มขมวดคิ้วแน่น เขาขืนตัวเอาไว้ไม่ยอมเดินตามแรงดึงของหญิงสาวข้างกาย“ผมกลับเองได้ คุณไปก่อนเถอะ นี่เป็นความรับผิดชอบของผมที่ต้องดูแลเธอ”ประโยคที่บอกว่าเป็น ‘ความรับผิดชอบ’ ยิ่งทำให้ลมหนาวรู้สึกหงุดหงิดในใจ เขาคิดว่าเรื่องราวที่เกิดขึ้นระหว่างพายุบนเกาะร้างนั้นเป็นเพียงความรับผิดชอบที่ต้องตามชดใช้กระนั้นหรือ หญิงสาวเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย ตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด“ไม่เป็นไรค่ะ คุณไม่ต้องมารับผิดชอบอะไรหรอกค่ะ ดิฉันยังไม่ตาย... เดี๋ยวเย็นๆ พี่ต้นอ้อผู้จัดการของดิฉันมาถึง จะให้แกไปเช็กเอาต์และจัดการเรื่องค่าใช้จ่ายทั้งหมดเองนะคะ ขอบคุณค่ะ ตอนนี้ฉันอยากพักผ่อนแล้ว”คุณพิพัฒน์ บิดาของลมหนาวที่นั่งฟังสถานก

นอกจากจะเป็นดารานางแบบที่หาเงินเก่งแล้ว ลมหนาวยังคงเป็นนักบริหารจัดการที่ยอดเยี่ยมอีกด้วย เธอไม่ได้ใช้จ่ายสุรุ่ยสุร่ายไปกับของแบรนด์เนมจนหมดเหมือนดาราหลายๆคน เงินค่าตัวสิบล้านบาทที่เพิ่งได้มา เธอจัดการโอนเข้าบัญชีให้บิดามารดาส่วนตัวคนละสองล้านบาทเพื่อเป็นการตอบแทนพระคุณเมื่อหักลบออกไปแล้ว ตอนนี้เหลือเงินอยู่หกล้านบาท เธอก็จัดสรรอย่างเป็นระบบระเบียบอย่างดีเยี่ยม เธอแบ่งเงินไว้สำหรับค่าอาหาร น้ำ ไฟ เดือนละแสนสอง และแบ่งเป็นค่าจ้างแม่บ้านสองคน คนละแสนสองต่อปี รวมเป็นค่าใช้จ่ายในบ้านและเงินเดือนแม่บ้านอีกส่วนหนึ่ง ให้แม่ถือไว้สำหรับบริหารจัดการในบ้าน อีกล้านห้าก็โอนให้แม่นำไปบริหารจัดการเองตามใจชอบส่วนที่เหลืออีกห้าล้านบาท เธอแยกเก็บเข้าบัญชีออมทรัพย์ส่วนตัวทันทีสามล้านบาทเพื่อเป็นเงินเก็บระยะยาว อีกหนึ่งล้านบาทตั้งเป็นกองทุนค่าส่วนกลาง ไว้สำหรับเวลาคนในบ้านเจ็บป่วย หรือเป็นค่าซ่อมบำรุงรถยนต์และค่ารักษาพยาบาลยามฉุกเฉิน และอีกหนึ่งล้านบาทสุดท้ายถูกโอนติดบัญชีไว้เป็นค่าใช้จ่ายส่วนตัวของตัวเองในชีวิตประจำวัน แม้จะมีเงินเก็บเป็นกอบเป็นกำ แต่ต้องบอกเลยว่าในชีวิตประจำวันนั้น ลมหน

เวลาผ่านไปสิบห้านาทีที่ยาวนานราวกับชั่วกัปชั่วกัลป์ หญิงสาวนั่งมองผลทดสอบที่วางเรียงรายอยู่บนเคาน์เตอร์อ่างล้างหน้าด้วยมือที่สั่นเทาไม่ว่าจะกี่อันๆ... ผลที่ปรากฏบนหน้าจอและแถบกระดาษก็ขึ้น ‘สองขีด’ สีแดงเข้มชัดเจนหมดทุกอัน! ท็อปโมเดลสาวอันดับหนึ่งของวงการกำลังตั้งครรภ์ลูกของอดีตพี่รหัสที่เธอเพิ่งกลับมาเจอกันได้เพียงไม่กี่เดือน โลกทั้งใบของลมหนาวพลิกคว่ำพลิกหงายอีกครั้ง และเธอเองก็ยังมองไม่ออกเลยว่า จะจัดการกับความจริงข้อนี้อย่างไรดีเช้าวันใหม่เริ่มต้นขึ้นด้วยความหนักอึ้งในจิตใจของลมหนาว ท็อปโมเดลสาวนั่งเหม่อมองแท่งตรวจครรภ์ทั้งสิบอันที่ถูกทิ้งไว้ในถังขยะใบเล็ก แถบสีแดงสองขีดที่ปรากฏชัดเจนบนนั้นยังคงตามหลอกหลอนเธอแม้กระทั่งในความฝัน ความจริงที่ว่าเธอกำลังจะมีอีกหนึ่งชีวิตก่อกำเนิดขึ้นมาในร่างกาย เป็นเรื่องที่ยิ่งใหญ่และเกินกว่าที่ผู้หญิงตัวคนเดียวจะรับมือไหวในเวลาอันสั้น“คุณน้องคะ... ทานโจ๊กอุ่นๆ หน่อยนะคะ พี่สั่งเดลิเวอรี่ร้านโปรดมาให้” ต้นอ้อเปิดประตูห้องนอนเข้ามาพร้อมกับถาดอาหาร กลิ่นหอมของน้ำซุปกระดูกหมูไม่ได้ทำให้ลมหนาวรู้สึกเจริญอาหารเลยแม้แต่น้อย ทว่าเธอก็ยอมรับชามโจ๊ก