พี่รหัสจอมซึนอ้อนรักหวานใจยัยซูเปอร์โมเดล [ nc 20+]

“แชะ! แชะ! แชะ!”เสียงรัวชัตเตอร์ดังต่อเนื่องประสานกับแสงแฟลชที่สว่างวาบขึ้นมาเป็นจังหวะ ร่างระหงส์ขยับเปลี่ยนท่วงท่าท้าทายเลนส์กล้องด้วยความมั่นใจ ทุกการเคลื่อนไหว ทุกองศาของการเอียงคอ หรือแม้แต่ปรายตามองล้วนสะกดสายตาของทีมงานที่รายล้อมอยู่บริเวณนั้นได้อย่างอยู่หมัดไม่แปลกใจเลยที่ใครๆ ต่างก็อยากร่วมงานกับเธอ เพราะผู้หญิงที่กำลังยืนโพสท่าอย่างมืออาชีพอยู่ตรงหน้าคือ ‘ลมหนาว’ นางแบบสาวที่ฮอตที่สุดและทรงอิทธิพลที่สุดแห่งปี 2026ในยุคนี้ หากเจ้าของแบรนด์คนไหนสามารถดึงตัวลมหนาวมาเป็นพรีเซ็นเตอร์ได้ การันตีได้เลยว่าสินค้าตัวนั้นจะต้องปังและยอดขายถล่มทลายอย่างแน่นอนเธอไม่ได้มีดีแค่ใบหน้าที่สวยเฉี่ยวสะดุดตา หรือรูปร่างที่สูงโปร่งเพรียวบางไร้ที่ติเท่านั้น แต่เธอยังพกพาความเก่งกาจและความสามารถรอบด้านมาเต็มกระเป๋า ไม่ว่าจะเดินแบบสับๆ บนรันเวย์ระดับอินเตอร์ ฝากฝีไม้ลายมือในการเล่นละคร หรือแม้กระทั่งจับไมค์ร้องเพลง เธอก็ทำออกมาได้ดีเยี่ยมไปเสียทุกอย่าง ทว่าสองอย่างหลังนั้นแฟนคลับอาจจะไม่ได้เห็นกันบ่อยนัก เพราะหญิงสาวยึดถืออาชีพนางแบบเป็นงานหลักที่เธอรักและทุ่มเทให้มากที่สุดสำหรับโปรเจกต์ง

“ไม่ต้องห่วงค่ะพี่ต้นอ้อ หนาวอยู่ได้สบายมาก เดี๋ยวหนาวจะโทรศัพท์ให้คุณแม่บินลงมาหาที่นี่ค่ะ พี่ต้นอ้อไปดูแลงานทางโน้นเถอะค่ะ” ลมหนาวหันไปบอกผู้จัดการส่วนตัวด้วยน้ำเสียงมั่นใจ“อ๋อ ถ้างั้นคุณแม่อุตส่าห์มาอยู่เป็นเพื่อนก็แล้วไปค่ะ พี่ค่อยหมดห่วงหน่อย”ต้นอ้อพยักหน้ารับ แม้จะยังแอบเสียดายที่ไม่ได้อยู่พักผ่อนในรีสอร์ตหรูต่อ กวินที่ยืนฟังบทสนทนาอยู่ หันมาส่งยิ้มให้ลมหนาวอีกครั้ง“เรื่องที่พักไม่ต้องห่วงเลยครับ ผมจะดูแลคุณลมหนาวอย่างดี ถือว่าเป็นแขกวีไอพีคนสำคัญของเราเลยละครับ และแน่นอนว่า... พักฟรี อยู่นานเท่าที่คุณอยากจะอยู่เลยครับ” ข้อเสนอใจป้ำของเจ้าของรีสอร์ตทำเอาทีมงานตาโต แต่ลมหนาวกลับส่ายหน้าปฏิเสธทันทีด้วยความเกรงใจและยึดมั่นในหลักการของตัวเอง“ไม่ได้หรอกค่ะคุณกวิน ฉันมาทำงานก็คิดค่าตัวคุณเต็มที่ คุณทำธุรกิจก็ต้องมีค่าใช้จ่ายและคิดเงินฉันเช่นกันค่ะ ฉันยินดีจ่ายราคาเต็มตามปกติค่ะ” ลมหนาวยืนกรานด้วยน้ำเสียงหนักแน่น กวินเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย แววตาฉายแววชื่นชมในความตรงไปตรงมาของหญิงสาว เขาหัวเราะในลำคอเบาๆ ก่อนจะยอมถอยให้ก้าวหนึ่ง“ก็ได้ครับ... ก็ได้ ถ้าคุณลมหนาวยืนยันแบบนั้น ผม

ต้นอ้อ ผู้จัดการส่วนตัวที่สร่างเมาเป็นที่เรียบร้อยแล้ว กำลังวุ่นวายกับการเช็กของและสั่งความนางแบบสาวในความดูแลของตนเป็นรอบที่ร้อย“เที่ยวพักผ่อนให้สนุกนะคะน้องลมหนาว ชาร์จแบตให้เต็มที่เลย” ต้นอ้อจับมือหญิงสาวมากุมไว้ด้วยความห่วงใย “เดี๋ยวถ้าเสร็จงานจากทางโน้นแล้วคุณน้องยังไม่กลับเข้ากรุงเทพฯ พี่จะรีบบินตามมาหานะคะ”“ได้ค่ะพี่ต้นอ้อ ไม่ต้องห่วงทางนี้นะคะ หนาวดูแลตัวเองได้ พี่ต้นอ้อเดินทางปลอดภัยนะคะ ฝากดูแลน้องพลอยที่กองถ่ายทางเหนือด้วยนะคะ” ลมหนาวยิ้มรับและเอ่ยปากฝากฝังงานอย่างรู้หน้าที่ เมื่อทุกคนทานอาหารเสร็จและได้เวลาพอสมควร รถตู้ปรับอากาศของทางรีสอร์ตก็เคลื่อนมารอรับที่หน้าล็อบบี้ กวินและลมหนาวนั่งรถตู้ไปกับทีมงานเพื่อไปส่งทุกคนที่สนามบินนานาชาติกระบี่ตามที่ชายหนุ่มได้บอกไว้เมื่อคืนการร่ำลาเป็นไปอย่างอบอุ่น ลมหนาวยืนโบกมือส่งทีมงานและพี่ผู้จัดการส่วนตัวจนทุกคนเดินลับหายเข้าไปในเกตผู้โดยสารขาออก เมื่อทุกคนกลับไปกันหมดแล้ว ความรู้สึกเงียบเหงาก็เริ่มเข้ามาแทนที่เล็กน้อย เพราะปกติเธอจะมีพี่ต้นอ้อคอยบ่นคอยจัดแจงตารางชีวิตให้อยู่ตลอดเวลา พอต้องมาอยู่คนเดียวแบบนี้ก็แอบทำตัวไม่ถูก

‘ลองดูดีๆ สิครับ...’ภาพความทรงจำเมื่อเกือบสิบปีก่อนสว่างวาบขึ้นมาในหัว ภาพของรุ่นพี่หนุ่มลูกครึ่งสุดฮอตประจำคณะที่เป็นที่หมายปองของสาวๆ ทั้งมหาวิทยาลัย ผู้ชายที่เป็น ‘พี่รหัส’ ของเธอ...“พ... พี่กวิน?” หญิงสาวเบิกตากว้าง ริมฝีปากบางเผยอขึ้นด้วยความตกตะลึงสุดขีด เมื่อจิ๊กซอว์ชิ้นสุดท้ายถูกนำมาต่อจนสมบูรณ์ นี่หมายความว่า... เจ้าของรีสอร์ตมหาเศรษฐีที่นั่งอยู่ตรงหน้าเธอตอนนี้ คืออดีตพี่รหัสที่หายตัวไปคนนั้นจริงๆ ใช่ไหม!ความเงียบโรยตัวลงมาครอบคลุมพื้นที่บริเวณโต๊ะอาหารบนเรือยอร์ชชั่วขณะ มีเพียงเสียงคลื่นกระทบกาบเรือเบาๆ และเสียงลมทะเลที่พัดผ่าน ลมหนาวนั่งนิ่งอึ้ง ดวงตากลมโตภายใต้แพขนตางอนหนาเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยขณะจ้องมองใบหน้าหล่อเหลาของชายหนุ่มฝั่งตรงข้าม ภาพของ ‘พี่กวิน’ หนุ่มลูกครึ่งสุดฮอตแห่งคณะบริหารธุรกิจ อดีตพี่รหัสที่เคยดูแลเธอสมัยเป็นเฟรชชี่ ซ้อนทับกับภาพของ ‘คุณกวิน’ มหาเศรษฐี เจ้าของรีสอร์ตหรูในเวลานี้ได้อย่างเนียนสนิท “เวลาผ่านไปแค่ไม่กี่ปี หนาวลืมพี่รหัสคนนี้ไปได้ยังไงเนี่ย” กวินยิ้มน้อยๆ แววตาที่เคยมองอย่างรักษาระยะห่างในฐานะเจ้าบ้าน บัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นความอบอุ่นและคุ

“ไปกันเถอะ ฝนเริ่มลงเม็ดแล้ว”กวินคว้ากระเป๋าเป้กันน้ำขึ้นสะพายหลัง มือข้างหนึ่งถือไฟฉายกระบอกใหญ่กันน้ำ ส่วนมืออีกข้างก็เอื้อมไปกอบกุมมือนุ่มของลมหนาวเอาไว้แน่น เขานำทางเธอเดินฝ่าสายฝนที่เริ่มสาดกระหน่ำลงมาตรงไปยังบันไดท้ายเรือเมื่อก้าวลงสู่ผืนน้ำทะเลที่เย็นเฉียบและปั่นป่วน คลื่นลูกใหญ่ก็ซัดเข้ามาปะทะร่างจนลมหนาวเซถลา โชคดีที่มือหนาของกวินรั้งตัวเธอไว้ได้ทัน บวกกับเชือกที่ผูกรั้งเอวของทั้งสองคนไว้ ทำให้เธอไม่ถูกกระแสน้ำพัดกลืนหายไป“เกาะพี่ไว้แน่นๆ นะหนาว ก้าวเท้ายาวๆ ทรงตัวดีๆ” กวินตะโกนบอกฝ่าเสียงคลื่นลม ทั้งสองพากันลุยน้ำที่สูงระดับเอวฝ่าเกลียวคลื่นมุ่งหน้าสู่ชายหาดอย่างทุลักทุเล ลมหนาวรู้สึกเหนื่อยหอบจากการออกแรงต้านกระแสน้ำ แต่เมื่อมองเห็นแผ่นหลังกว้างของคนที่เดินนำหน้า คอยใช้ตัวเองบังคลื่นลมให้ เธอรวบรวมพละกำลังทั้งหมดที่มีก้าวเท้าตามเขาไปอย่างไม่ลดละ ในที่สุด ปลายเท้าของทั้งสองก็แตะลงบนพื้นทรายที่มั่นคง กวินพยุงร่างบางของลมหนาวขึ้นมาบนชายฝั่ง หญิงสาวหอบหายใจถี่รัว ร่างกายเปียกปอนไปทั้งตัว ชุดทูพีซและผ้าขนหนูที่คลุมไว้แนบลู่ไปกับสัดส่วนโค้งเว้าสายฝนยังคงเทกระหน่ำลงม