Todos los capítulos de หิมะโปรยไร้เสียง ความแค้นสูญสิ้น: Capítulo 1 - Capítulo 8

หลินจือเวยกำเครื่องรางผูกวาสนาใบนั้นไว้แน่นด้วยสีหน้าอับอาย และร้องไห้โฮอย่างน่าสงสารเครื่องรางชิ้นนั้น เซียวหลินหยวนกราบไหว้สามคราโขกศีรษะเก้าหนคุกเข่าขอมาจากหน้าพระประธานเพื่อคุมขวัญขอข้าแต่งงานในตอนนั้น เขามอบเครื่องรางผูกวาสนาให้ข้าด้วยแววตาเปี่ยมศรัทธา พร้อมให้คำมั่นว่าจะอยู่เคียงข้างข้าไปตลอดชีวิต หลายปีมานี้ เขายินยอมให้หลินจือเวยแย่งชิงทุกสิ่งทุกอย่างไปจากข้าไม่ว่าจะเป็นเครื่องประดับในห้องของข้า หรืออาหารที่ข้าชื่นชอบ เซียวหลินหยวนเป็นต้องบีบบังคับให้ข้ายกให้อีกฝ่ายเสมอมีเพียงเครื่องรางผูกวาสนาชิ้นนี้ ต่อให้หลินจือเวยร้องไห้อาละวาดเพียงใด เขาก็ไม่เคยเอ่ยปากบีบบังคับให้ข้ายกให้นาง คิดไม่ถึงว่ามาบัดนี้ ข้ากลับเป็นฝ่ายหยิบยื่นส่งมอบให้นางด้วยตนเองข้าเงยหน้าขึ้น สายตาปะทะเข้ากับดวงตามืดมนทรงพลังของเซียวหลินหยวนพอดี"หยางหยาง ข้ารู้ว่าในใจเจ้าเจ็บปวด หากเจ้าไม่พอใจ จะโบยตีหรือด่าทอข้าอย่างไรก็ได้ เหตุใดต้องใช้วิธีแสร้งทำเป็นถอยเพื่อรุกเช่นนี้ด้วย!"เขาไม่สนใจเสียงร้องไห้อาละวาดของหลินจือเวย แล้วยื่นมือไปชิงเอาเครื่องรางผูกวาสนาใบนั้นกลับมาและยื่นมาตรงหน้าข้า"ในเมื

ข้าล้มพับลงกับพื้น ก่อนจะหลับใหลไปอย่างเลื่อนลอย ในความเลือนราง ราวกับข้าได้ย้อนกลับไปยังช่วงเวลาหลังแต่งงานใหม่ๆ อีกครั้ง ยามนั้นเซียวหลินหยวน มีเพียงข้าคนเดียวในสายตาและดวงใจเขาปักดอกไม้ให้ข้า และช่วยวาดคิ้วให้ข้า ยามแม่สามีกลั่นแกล้งข้าเขาจะยืนขวางอยู่เบื้องหน้า บอกข้าว่าไม่จำเป็นต้องหวาดกลัวผู้ใด ข้าไม่เคยสงสัยในความจริงใจของเขาเลย เพียงแต่ความจริงใจ มักแปรเปลี่ยนไปตามกาลเวลาเสมอเมื่อตื่นขึ้นมา ใบหน้าของข้าเต็มไปด้วยน้ำตา แต่ภายในใจกลับสงบนิ่งราวกับผืนน้ำที่ไร้คลื่น ในฝ่ามือ ยังคงเครื่องรางผูกวาสนาไว้แน่นข้าลุกขึ้นแล้วเปิดหีบเครื่องประดับออกภายในนั้นมีพู่กันที่เขาเคยใช้วาดคิ้วให้ข้าเป็นครั้งแรก และปิ่นไม้ที่เขาลงมือแกะให้ข้าด้วยตนเอง ครองรักใจเดียวตลอดไป มาบัดนี้มองดูแล้ว ช่างน่าขบขันสิ้นดีข้ารวบรวมสิ่งของเหล่านั้นที่ครั้งหนึ่งเคยเก็บรักษาไว้อย่างทะนุถนอมทั้งหมด แล้วเดินโซเซอุ้มออกไปยังลานเรือน ก่อนโยนลงในเตาถ่านอย่างไม่ลังเล และจ้องมองพวกมันมอดไหม้กลายเป็นเถ้าถ่านชั่วพริบตาต่อมา เตาถ่านกลับถูกคนเตะจนคว่ำขมำอย่างฉับพลันดวงตาของเซียวหลินหยวนแดงก่ำโดยไม่

เซียวหลินหยวนนั่งนิ่งอยู่ในห้องตลอดทั้งวันจนกระทั่งเหล่าองครักษ์กลับมาถึงจวน เขาจึงเดินโซเซออกไปต้อนรับทว่าเมื่อเห็นสีหน้าของพวกเขาชัดเจน แสงแห่งความหวังอันริบหรี่ในดวงตาของเขาก็ค่อยๆมืดดับลงเหล่าองครักษ์คุกเข่าเรียงกันเป็นแถว แล้วเอ่ยอย่างอึกอักว่า“ท่านโหว พวกข้าค้นหาทั่วทุกแห่งแล้ว แต่ก็ยังไม่พบร่องรอยของฮูหยินเลยขอรับ”“พบเพียงเถ้าถ่านจำนวนมากตรงจุดที่กองไฟมอดดับลงขอรับ!”“เกรงว่าฮูหยิน...คงถูกเผาทำลายกระดูกจนเป็นเถ้าถ่านไปแล้วขอรับ!" เซียวหลินหยวนเดือดดาลขึ้นมาทันที เขายกเท้าเตะองครักษ์ที่อยู่ใกล้ที่สุดจนล้มคว่ำ “เหลวไหล! พวกเจ้าพูดจาเหลวไหลกันทั้งนั้น!”“หยางหยางไม่มีทางตาย นางจะตัดใจทิ้งข้าได้อย่างไร!”“นางต้องกำลังโกรธข้าอยู่แน่ๆ ถึงได้จงใจหลบซ่อนตัวและไม่ยอมพบข้า!”“ขอเพียงข้ายอมรับผิดดีๆและค่อยๆง้อนางไปสักระยะ นางก็จะกลับมาปฏิบัติต่อข้าเหมือนเมื่อก่อนได้!”เขาผลักองครักษ์ที่คิดจะเข้ามาประคองออก แล้วเดินโซเซไปทางประตูเพิ่งเดินมาถึงหน้าประตู สาวใช้คนสนิทของหลินจือเวยก็วิ่งเข้ามา“ท่านโหว คุณหนูตกใจจนขวัญเสีย ยามนี้กำลังกุมท้องด้วยความเจ็บปวดจนกลิ้งไปมาบนพื้น

ข้าจำนำเครื่องประดับทั้งหมดบนตัว เพื่อเช่าเรือนเล็กๆให้ตนเองสักหลัง นับจากนั้นก็ถือว่าข้าได้ลงหลักปักฐานอยู่ที่นี่คงไม่มีใครคาดคิดว่า ฮูหยินจวนโหวผู้เคยได้รับการทะนุถนอมราวกับทองคำและหยก บัดนี้กลับกลายเป็นหญิงชาวบ้านในชนบทเพื่อดูแลข้า เผยมู่ฉีก็อยู่ที่เจียงหนานต่อด้วยเดิมทีข้าคิดว่าชีวิตที่เหลือคงจะผ่านไปอย่างสงบเช่นนี้ทว่าไม่คิดเลยว่าเซียวหลินหยวนจะตามมาจนพบข้าที่นี่บ่ายวันนั้น ข้ากำลังพักผ่อนอยู่ในเรือนแต่พอลืมตาขึ้น กลับสบเข้ากับดวงตาคู่หนึ่งที่คุ้นเคยเป็นอย่างยิ่งเมื่อสายตาของเราสบประสานกัน เซียวหลินหยวนก็ตื้นตันจนถึงกับหลั่งน้ำตาออกมาตรงนั้นริมฝีปากของเขาสั่นระริก แทบจะร้องไห้ออกมาด้วยความยินดี“หยางหยาง ข้ารู้ว่าเจ้าไม่มีทางตายง่ายๆ ในที่สุดข้าก็ตามหาเจ้าจนพบ!”ข้ามองเขาอย่างเฉยชาแวบหนึ่ง และหันหลังเตรียมกลับเข้าห้องเขากลับคว้าข้อมือข้าอย่างแรงและดึงข้าเข้าไปในอ้อมแขน“หยางหยาง ข้าตามหาเจ้ามาอย่างยากลำบาก ข้าขอร้องเจ้า กลับจวนโหวกับข้าได้หรือไม่?”ข้าสะบัดมือของเขาออก แล้วผลักเขาอย่างแรง“เซียวหลินหยวน นับตั้งแต่วันที่ข้ากระโจนเข้าสู่กองไฟ ระหว่างท่านและข