หิมะโปรยไร้เสียง ความแค้นสูญสิ้น

เซียวหลินหยวนออกแรงมากจนลำคอของข้ารู้สึกถึงรสคาวหวานของเลือด

อวัยวะภายในเจ็บปวดจนสั่นสะท้าน แต่ข้าเพียงหลับตาลงอย่างสงบโดยไร้ซึ่งการขัดขืนใดๆ

กระทั่งมีหยดเลือดไหลซึมออกมาจากมุมปากของข้า เขาจึงยอมปล่อยมือออกอย่างฉับพลัน

ดวงตาของเซียวหลินหยวนแดงก่ำ แม้แต่เสียงยังแฝงไว้ด้วยความเจ็บปวดรวดร้าว

"หยางหยาง ที่ข้าขยับขยายแต่งสองเรือน ก็เพียงเพื่อให้พี่สะใภ้มีทายาทสืบสกุลเท่านั้น!”

"เจ้าวางใจเถิด ถึงพวกเจ้าจะมีฐานะเป็นภรรยาเท่าเทียมกัน แต่ข้าก็ไม่มีวันให้นางอยู่เหนือเจ้าเด็ดขาด!"

"วันหน้าในจวนแห่งนี้ เจ้าคือภรรยาเอก นางเป็นภรรยารอง ข้ารับปากเจ้าว่าเมื่อพี่สะใภ้ตั้งครรภ์แล้ว ข้าจะไม่ย่างก้าวเข้าห้องนางอีกเลยแม้แต่ก้าวเดียว ดีหรือไม่?"

เขามองมาที่ข้าด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความหวัง

ทว่าข้ากลับรู้สึกเพียงความแสนเสียดาย

ทั้งที่อีกเพียงนิดเดียว เขาก็จะหักคอข้าได้แล้วแท้ๆ

และข้าก็จะได้สมปรารถนา ไปพบหน้าท่านพ่อและพี่ชายที่ตายอย่างอนาถเสียที

คงเพราะถูกความเย็นชาในดวงตาข้าทิ่มแทง เซียวหลินหยวนจึงเปลี่ยนสีหน้าเป็นเย็นชาและดุดันขึ้นมาทันควัน

"เจียงเว่ยหยาง เจ้าต้องให้ข้าพูดอีกกี่ครั้งถึงจะเข้าใจ!"

"ท่านพ่อและพี่ชายของเจ้าทำความผิดฐานสมคบคิดกับศัตรูทรยศชาติ ต่อให้ข้ายอมยื่นมือช่วย ก็ไม่อาจปกป้องพวกเขาไว้ได้อยู่ดี!"

"ข้ารู้ว่าในใจเจ้ามีความแค้นต่อข้า ข้าเองก็ทำทุกวิถีทางเพื่อมอบยกย่องและให้เกียรติเจ้าอย่างถึงที่สุดแล้ว เจ้ายังจะก่อเรื่องไปถึงเมื่อไหร่กันถึงจะพอใจ!"

“เจ้ากับข้าเติบโตมาด้วยกันตั้งแต่เยาว์วัย หลังแต่งงานก็รักใคร่ผูกพันกันยิ่งนัก เจ้าจำเป็นต้องทำให้เรื่องราวบานปลายจนต้องอับอายถึงเพียงนี้เชียวหรือ?”

ข้าปาดคราบเลือดที่ริมฝีปากออก แล้วอดไม่ได้ที่จะยิ้มเยาะเย้ยขึ้นมา

เติบโตมาด้วยกัน ก็ยังพ่ายแพ้ให้แก่พี่สะใภ้หม้ายที่เพิ่งสูญเสียสามี

บอกว่ารักใคร่ผูกพันกันลึกซึ้ง แต่เขากลับมองดูตระกูลเจียงถูกใส่ร้ายจนโดนประหารยกตระกูลไม่แม้แต่คิดจะช่วยเหลือ

เขาให้เกียรติข้าอย่างเต็มที่จริงๆ

ด้วยขบวนสินสมรสยาวเหยียดสิบลี้ ส่งข้าแต่งงานเข้าจวนโหวอย่างยิ่งใหญ่มีหน้ามีตา

คืนวันเข้าหอ เขาถึงกับสวมกอดข้าด้วยมืออันสั่นเทา พร้อมกับให้คำมั่นสัญญาว่าจะรักเดียวใจเดียวตลอดไป

ทว่าก็เป็นเขาคนเดียวกันนี้ที่แต่งงานกันได้ไม่ทันถึงสองปี ก็เริ่มเอนเอียงเข้าข้างพี่สะใภ้หม้ายของเขาในทุกเรื่อง

ในตอนแรกข้าคิดเพียงว่า เขาแค่เห็นว่าหลินจือเวยน่าสงสาร จึงให้การดูแลนางเป็นพิเศษ

จนกระทั่งข้าบังเอิญไปพบเห็นพวกเขากำลังร่วมเสพสมภิรมย์รักกันในห้องของหลินจือเวย

ข้าไม่สนใจสิ่งใดอีก บุกเข้าไปในห้องแล้วตบหน้าหลินจือเวยอย่างแรง

เมื่อเห็นใบหน้าของนางบวมแดง เซียวหลินหยวนก็เดือดดาลขึ้นมาทันที

เขายกเท้าเตะข้ากระเด็นออกไป แล้วดึงนางเข้ามากอดด้วยแววตาเต็มไปด้วยความเจ็บปวดใจ

แต่เมื่อหันหน้ากลับมามองข้า สายตาของเขากลับเย็นเยือกราวกับแช่ด้วยน้ำแข็ง

"เจียงเว่ยหยาง เจ้าหึงหวงจนเป็นนิสัยเช่นนี้ จะคู่ควรกับตำแหน่งฮูหยินใหญ่แห่งจวนโหวได้อย่างไร!"

ปากของข้าเต็มไปด้วยเลือด ทว่าก็ยังคงแค้นเคืองจนขบเคี้ยวเคี้ยวฟัน

"เซียวหลินหยวน ท่านกับพี่สะใภ้หม้ายของตนเองทำเรื่องไร้ยางอายเช่นนี้ แล้วยังจะมีหน้ามากล่าวหาว่าข้าหึงหวงจนเป็นนิสัยได้อย่างไร!"

เขาเพียงแค่กวาดสายตามองข้าด้วยความเย็นชา

"เจียงเว่ยหยาง บุรุษมีสามภรรยาสี่อนุภรรยาก็เป็นเรื่องปกติธรรมดา ยิ่งไปกว่านั้นข้าก็ไม่ได้คิดจะรับนางเป็นอนุ แค่อยากให้บุตรแก่พี่สะใภ้ไว้คอยคุ้มครองตัวสักคน จะมีปัญหาอะไร!"

ทุกถ้อยคำคำจาล้วนแทงทิ่มทำลายหัวใจ

ข้าโกรธจนตัวสั่นเทา เมื่อกลับถึงห้องจึงกัดนิ้วจนเลือดไหล เขียนจดหมายด้วยเลือดฉบับหนึ่ง หวังให้ท่านพ่อและพี่ชายทวงคืนความยุติธรรมให้ข้า

แต่ข้ากลับไม่ได้รอคอยความยุติธรรมที่ปรารถนา ในทางกลับกันกลับได้รับข่าวว่าท่านพ่อและพี่ชายต้องโทษใส่ร้ายจนต้องเข้าคุก

ในคืนก่อนวันประหาร ข้าคุกเข่าอยู่หน้าประตูห้องของหลินจือเวย โขกศีรษะไม่หยุดยั้ง ร้องไห้จนเสียงแหบแห้งเพื่ออ้อนวอนให้เซียวหลินหยวนช่วยชีวิตท่านพ่อและพี่ชาย

ทว่าสิ่งที่ตอบรับข้า มีเพียงเสียงร่วมเสพสังวาสอันไร้ยางอายของคนทั้งสองเท่านั้น

ข้าโขกศีรษะจนเลือดนองเต็มหน้า เซียวหลินหยวนจึงโอบหลินจือเวยออกมาปรากฏตัวต่อหน้าข้า

เขามองลงมาที่ข้าจากที่สูง ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเหยียดหยาม

"หยางหยาง แต่ก่อนเจ้าเป็นถึงบุตรีภรรยาหลวงแห่งจวนแม่ทัพ เย่อหยิ่งเอาแต่ใจ บัดนี้กลับกลายเป็นบุตรีของขุนนางผู้กระทำผิด!”

"เป็นเช่นนี้ก็ดีเหมือนกัน จะได้ไม่ต้องอาศัยยศฐาบรรดาศักดิ์ของตนเองมาข่มขู่รังแกพี่สะใภ้ตามใจชอบอีก!"

เขาไม่แยแสต่อเสียงร้องไห้ตะโกนของข้า อีกทั้งยังสั่งให้คนทำให้ข้าสลบแล้วพากลับห้อง

เมื่อข้าฟื้นขึ้นมาอีกครั้ง ฟ้าก็สว่างแล้ว

ข้าวิ่งโซเซไปยังลานประหาร แต่สิ่งที่เห็นกลับมีเพียงกองเนื้อที่แหลกเละอยู่เต็มพื้น

คนตระกูลเจียงทั้งหมดถูกแล่เนื้อจนตายทั้งตระกูล

หลังจากวันนั้น ความหวังของข้าก็สูญสลายไปจนหมดสิ้น

และเป็นดังที่เขาปรารถนา ข้ากลายเป็นคนรู้ความและมีเหตุผลขึ้นมา

เขาคงคาดไม่ถึงกระมังว่า ข้าในยามนี้มีเพียงจิตใจที่โหยหาความตายเท่านั้น

อีกสามวันให้หลัง ข้าก็จะสามารถเก็บกระดูกของคนตระกูลเจียงทั้งหมด

รอจนพิธีฝังศพของท่านพ่อและพี่ชายเสร็จสิ้น ข้าก็จะหายไปจากหน้าเซียวหลินหยวนอย่างถาวร