บทที่ 3

ความหวังพุ่งขึ้นในใจอย่างฉับพลัน ทำให้ข้ากลั้นน้ำตาไม่อยู่จนเปียกชุ่มขนตา

ตระกูลเจียงยามนี้ถูกประหารชีวิตยกตระกูล เลือดเนื้อในครรภ์ของข้า คือสายเลือดเพียงหนึ่งเดียวที่เหลืออยู่ของคนทั้งตระกูล

ทว่ายังไม่ทันจะได้ปิติยินดี เซียวหลินหยวนก็สั่งให้คนยกยาขับเลือดออกมาหนึ่งถ้วย

"หยางหยาง เด็กในท้องของเจ้าเก็บไว้ไม่ได้!"

"เจ้าอย่าโทษข้าเลย ข้ารับปากว่าจะมอบบุตรไว้คอยคุ้มครองตัวให้พี่สะใภ้ บุตรชายสายตรงของจวนโหว ก็ย่อมต้องเป็นบุตรของนางแต่เพียงผู้เดียว!"

"รอให้พี่สะใภ้ให้กำเนิดบุตรชายสายตรงแล้ว ข้าจะรีบร่วมห้องกับเจ้าทันที เจ้ายังเยาว์วัย ขอเพียงบำรุงร่างกายให้ดี วันหน้าพวกเราย่อมต้องมีบุตรของตนเองอย่างแน่นอน!"

เขารับถ้วยยาทดแทน โน้มตัวลงมาอย่างทรงเกียรติ หวังจะป้อนให้ข้าดื่มด้วยมือของตนเอง

ร่างกายของข้าสั่นสะท้าน ก่อนยกมือปัดถ้วยยาจนคว่ำลงอย่างแรง

"เซียวหลินหยวน เลือดเนื้อในท้องข้าก็เป็นสายเลือดของท่านเช่นกัน ท่านทำกับข้าเช่นนี้ได้อย่างไร!"

"ท่านบอกว่าท่านพ่อและพี่ชายของข้าสมควรตาย จึงไม่ยอมยื่นมือช่วย ข้าจึงทำได้เพียงปล่อยให้พวกเขาถูกประหารด้วยการแล่เนื้อจนตาย!”

"ทว่าเหตุใดท่านยังต้องกวาดล้างให้สิ้นซาก แม้แต่เด็กในท้องของข้าก็ยังไม่เว้น!"

อารมณ์ที่ฝืนข่มเอาไว้พังทลายลงโดยสิ้นเชิง ข้าแผดเสียงตะโกนออกมาอย่างไม่สนสิ่งใดอีกต่อไป

เซียวหลินหยวนชะงักค้างอยู่กับที่ แววตาฉายความรู้สึกผิดที่หาได้ยาก

เขายังไม่ทันที่เขาจะเอ่ยปาก ประตูห้องก็ถูกคนผลักเปิดเข้ามาอย่างแรง

หลินจือเวยน้ำตาเต็มใบหน้า บุกเข้ามาแล้วคุกเข่าลงตรงหน้าข้าทันที

"น้องหยางหยาง เป็นข้าที่ไม่ดีเอง ได้โปรดอย่าได้ตำหนิท่านโหวเลย!"

"เขาเกรงว่าเจ้าจะเสียใจ จึงไม่ได้บอกเจ้า ความจริงแล้วข้าก็ตั้งครรภ์แล้วเช่นกัน!"

"ท่านโหวเกรงว่าหากบุตรของข้าไม่ได้เป็นบุตรชายสายตรง วันหน้าสองแม่ลูกเราจะถูกผู้อื่นรังแกข่มเหง จึงได้บังคับให้น้องหญิงต้องขับเลือดออก!"

"หากน้องหญิงไม่ยินยอมก็ไม่เป็นไร ยาขับเลือดถ้วยนี้ให้ข้าเป็นคนดื่มเอง!"

"เดิมทีข้าคิดเพียงขอแค่ได้ร่วมรับใช้ท่านโหวกับน้องหญิง แม้จะไม่มีบุตรของตนเองก็ไม่เป็นไร!"

"วิงวอนน้องหญิงอย่าโกรธท่านโหวเพราะเรื่องของข้าเลย หากเรื่องนี้ทำให้ท่านโหวเสียใจ ข้ายอมออกจากจวนโหวเสียยังดีกว่า!”

นางร้องไห้อย่างน่าสงสารเวทนา จนเซียวหลินหยวนเจ็บปวดใจถึงขึ้นตาแดงก่ำ

เขาอุ้มนางเข้าสู่อ้อมอก แล้วมองมาทางข้าด้วยสายตาตำหนิเต็มเปี่ยม

"เจียงเว่ยหยาง เมื่อไหร่เจ้าถึงจะรู้จักกาลเทศะและอ่อนหวานมีเหตุผลเหมือนจือเวยเสียที!"

“แม้แต่นางยังรู้จักคำนึงถึงส่วนรวม แล้วบุตรีของขุนนางผู้ต้องโทษอย่างเจ้า มีสิทธิ์อันใดมาวุ่นวายไร้เหตุผล!”

"ใครก็ได้ มาจับตัวฮูหยินไว้ให้แน่น ข้าจะกรอกยาให้นางด้วยตนเอง!"

สิ้นเสียงลง ก็มีคนพุ่งเข้ามากดตัวข้าเอาไว้ทันที

ข้าไม่สนใจบาดแผลทั่วร่าง พยายามดิ้นรนสุดชีวิต

"ปล่อยข้า! ต่อให้ตายข้าก็ไม่มีวันดื่มยาขับเลือด!"

"เซียวหลินหยวน เหตุใดท่านต้องกวาดล้างตระกูลเจียงให้สิ้นซาก แม้แต่บุตรของตนเองก็ยังไม่เว้น!"

"เด็กในท้องของข้า คือสายเลือดเพียงหนึ่งเดียวของตระกูลเจียง ข้ากราบไหว้วิงวอนท่าน ปล่อยเด็กคนนี้ไปได้หรือไม่!"

"ขอเพียงท่านรับปากยอมปล่อยเด็กไป ข้ายินดีขอหย่าด้วยตนเอง ข้าไม่ต้องการตำแหน่งภรรยาเอกแล้ว ข้าจะยกตำแหน่งนี้ให้หลินจือเวย!”

เซียวหลินหยวนกัดฟันแน่น แววตาแฝงไว้ด้วยความเย็นชา

“เจียงเว่ยหยาง เจ้ารังเกียจการเป็นภรรยาเอกของท่านโหวถึงเพียงนี้เชียวหรือ?”

“แม้แต่เครื่องรางผูกวาสนาเจ้าก็ยังยกให้ได้ บัดนี้แม้แต่ตำแหน่งภรรยาเอก เจ้าก็ยังจะยกให้อีก!”

เขามีดวงตาแดงก่ำและรอยยิ้มเย็นชา

"ในเมื่อเป็นเช่นนี้ เด็กคนนั้นก็ยิ่งไม่มีความจำเป็นต้องเก็บไว้ จับตัวนางไว้ให้แน่น!"

เขาไม่แยแสต่อเสียงร้องไห้โฮของข้า โน้มตัวลงบีบคางข้า แล้วกรอกยาร้อนผ่าวลงไปในปากของข้า

รสชาติคาวหวานของเลือดอบอวลไปทั่วลำคอ ข้าถูกโยนลงบนพื้นอย่างไม่ใยดี

ชั่วพริบตาต่อมา ท้องน้อยของข้าก็เจ็บปวดราวกับถูกคนคว้านทะลุ ความเจ็บปวดแสนสาหัสจนแทบขาดใจ

ข้านอนขดตัวเป็นก้อน ไม่สามารถควบคุมเสียงกรีดร้องด้วยความเจ็บปวดไว้ได้

เลือดสดไหลทะลักออกมาจากหว่างขา

บางทีเสียงร้องอันโหยหวนของข้าคงบาดหูเกินไป เซียวหลินหยวนจึงใช้มือที่สั่นเทาประคองข้าเข้าสู่อ้อมอก

ทว่าหลินจือเวยกลับกุมท้องแล้วกรีดร้องออกมา

"หลินหยวน เลือดเยอะมาก ข้ากลัวเหลือเกิน!"

เซียวหลินหยวนก็เสียขวัญในทันควัน เขาปล่อยมือ ปล่อยให้ข้าร่วงลงพื้นอย่างแรง

แล้วหันหลังไปขวางท่านหมอในจวนที่กำลังจะเข้ามาตรวจรักษาข้าไว้

"หยางหยางหนังหนามาแต่ไหนแต่ไรไม่เป็นไรหรอก เจ้าไปตรวจรักษาให้จือเวยก่อน!"

ข้าที่มีเลือดเต็มตัว ก็ไม่อาจแลกเอาความสงสารเวทนาจากเขาได้แม้เพียงน้อยนิด

ก่อนจะก้าวพ้นประตูไป เขาหันหน้ากลับมามองข้า

"หยางหยาง นอนหลับพักผ่อนให้สบายเถิด แล้วจะไม่เป็นไร!"

"ข้ารับปากเจ้า รอให้จือเวยให้กำเนิดบุตรชายสายตรงแล้ว ข้าจะหาทางมีบุตรกับเจ้าอีกคน!"

ข้าปิดตาลง ปล่อยให้น้ำตาไหลรินลงมา

เป็นเขาเองที่ลงมือดับความหวังเพียงริบหรี่เดียวที่ทำให้ข้ายังอยากมีชีวิตอยู่

ยามนี้เหลือเวลาอีกเพียงสองวันก่อนถึงวันที่ข้าจะไปรับศพ

เซียวหลินหยวน ระหว่างพวกเราจะไม่มีคำว่าวันหน้าอีกต่อไป