บทที่ 4

ข้าล้มพับลงกับพื้น ก่อนจะหลับใหลไปอย่างเลื่อนลอย

ในความเลือนราง ราวกับข้าได้ย้อนกลับไปยังช่วงเวลาหลังแต่งงานใหม่ๆ อีกครั้ง

ยามนั้นเซียวหลินหยวน มีเพียงข้าคนเดียวในสายตาและดวงใจ

เขาปักดอกไม้ให้ข้า และช่วยวาดคิ้วให้ข้า

ยามแม่สามีกลั่นแกล้งข้าเขาจะยืนขวางอยู่เบื้องหน้า บอกข้าว่าไม่จำเป็นต้องหวาดกลัวผู้ใด

ข้าไม่เคยสงสัยในความจริงใจของเขาเลย

เพียงแต่ความจริงใจ มักแปรเปลี่ยนไปตามกาลเวลาเสมอ

เมื่อตื่นขึ้นมา ใบหน้าของข้าเต็มไปด้วยน้ำตา แต่ภายในใจกลับสงบนิ่งราวกับผืนน้ำที่ไร้คลื่น

ในฝ่ามือ ยังคงเครื่องรางผูกวาสนาไว้แน่น

ข้าลุกขึ้นแล้วเปิดหีบเครื่องประดับออก

ภายในนั้นมีพู่กันที่เขาเคยใช้วาดคิ้วให้ข้าเป็นครั้งแรก และปิ่นไม้ที่เขาลงมือแกะให้ข้าด้วยตนเอง

ครองรักใจเดียวตลอดไป มาบัดนี้มองดูแล้ว ช่างน่าขบขันสิ้นดี

ข้ารวบรวมสิ่งของเหล่านั้นที่ครั้งหนึ่งเคยเก็บรักษาไว้อย่างทะนุถนอมทั้งหมด แล้วเดินโซเซอุ้มออกไปยังลานเรือน

ก่อนโยนลงในเตาถ่านอย่างไม่ลังเล และจ้องมองพวกมันมอดไหม้กลายเป็นเถ้าถ่าน

ชั่วพริบตาต่อมา เตาถ่านกลับถูกคนเตะจนคว่ำขมำอย่างฉับพลัน

ดวงตาของเซียวหลินหยวนแดงก่ำโดยไม่สนความร้อนของถ่านไฟ เขาพุ่งเข้าไปคุ้ยหาเครื่องรางผูกวาสนาที่ถูกเผาไปครึ่งหนึ่งออกมา

"หยางหยาง เหตุใดเจ้าต้องเผาทำลายข้าวของของพวกเราทิ้งด้วย!"

มุมปากของข้าคลี่ยิ้มอย่างเย็นชา

"เมื่อวานข้าก็ได้บอกกล่าวไปแล้ว ว่าข้าจะขอหย่าด้วยตนเอง!"

"ของจอมปลอมไร้ความจริงใจเหล่านี้ เก็บไว้ก็ไร้ประโยชน์ สู้จุดไฟเผาให้มันมอดสิ้นไปเสียยังดีกว่า!"

รูม่านตาของเซียวหลินหยวนหดเกร็งลงอย่างแรง

"เจียงเว่ยหยาง เจ้าคิดจะขอหย่ากับท่านโหวจริงๆ หรือ?"

ทว่าข้ากลับยิ้มอย่างเย็นชา

"มิใช่การขอหย่า แต่เป็นการ..."

คำว่าลาตายยังไม่ทันได้เอ่ยออกไป ประตูเรือนก็ถูกคนผลักเปิดออกอย่างแรง

สาวใช้คนสนิทของหลินจือเวยร้องไห้โฮเข้ามา แล้วคุกเข่าลงต่อหน้าเซียวหลินหยวน

“ท่านโหว คุณหนูปวดท้องเหลือเกิน ร้องไห้เพราะความเจ็บปวดไม่หยุด ท่านรีบไปดูนางเถิดเจ้าค่ะ!”

เซียวหลินหยวนผลักข้าออกโดยไม่ลังเล และหันหลังก้าวเดินออกไปนอกประตูทันที

จ้องมองแผ่นหลังอันสับสนทำตัวไม่ถูกของเขา รอยยิ้มของข้าก็ยิ่งเย็นชาลง

เซียวหลินหยวน ผ่านพ้นคืนนี้ไป เจ้าและข้าก็จะพรากจากกันไปตลอดกาล

ชีวิตที่เหลือ ไม่จำเป็นต้องพบเจอกันอีก

ข้าหันหลังเดินกลับเข้าห้อง หวังจะช่วยพับกระดาษเงินกระดาษทองให้ท่านพ่อและพี่ชาย

ทว่าพอพับเสร็จ ประตูห้องก็ถูกคนถีบเปิดออกอีกครั้ง

หลินจือเวยเดินเข้ามาด้วยสีหน้าหยิ่งผยอง นางโยนกระดาษเงินกระดาษทองลงพื้น แล้วยกเท้าขึ้นเหยียบจนเละ

เมื่อมองมาทางข้า แววตาของนางเต็มไปด้วยความได้ใจอย่างไม่คิดปิดบัง

“คนถูกแล่เนื้อจนตายไปหมดแล้ว ยังจะเสแสร้งพับกระดาษเงินกระดาษทองไปทำไม!”

"น้องหญิงคงยังไม่รู้กระมัง ว่าท่านพ่อและพี่ชายของเจ้าโดนรับโทษได้อย่างไร?"

หัวใจของข้าสั่นสะท้านขึ้นมาอย่างแรง แล้วหลุบสายตามองนางโดยสัญชาตญาณ

หลินจือเวยกลับยิ้มอย่างได้ใจกว่าเดิม

"วันนั้นเจ้าตบหน้าข้าไปหลายฉาด ท่านโหวบอกว่าเจ้าหยิ่งผยองเอาแต่ใจเกินไปแล้ว ต้องหาทางดัดนิสัยของเจ้าเสียหน่อย!"

“เหตุผลที่ท่านพ่อและพี่ชายของเจ้าถูกตัดสินว่ามีความผิด ก็เพราะพบแผนผังการอารักขาพระราชวังจากมือสังหารของแคว้นศัตรู!”

"หากข้าจำไม่ผิด แผนผังนั้นมีเพียงฉบับเดียว และยังเป็นน้องหญิงที่ยื่นมอบให้ท่านโหวกับมือเองไม่ใช่หรือ!"

เลือดทั่วร่างของข้าราวกับไหลย้อนกลับ

นางพูดไม่ผิด แผนผังนั้นมีเพียงฉบับเดียวจริงๆ วันแต่งงาน ข้าเป็นคนส่งมอบให้เซียวหลินหยวนกับมือ

และก็เป็นข้าเองที่ลงมือผลักตระกูลเจียงเข้าสู่ทางตันด้วยมือของตัวเอง

ด้วยความโศกเศร้าและโกรธแค้นอย่างท่วมท้น ข้าอดไม่ได้จนกระอักเลือดออกมาคำโต

หลินจือเวยมองข้าด้วยสายตาเหยียดหยาม

“น้องหญิงคงไม่คิดหรอกนะว่าแค่กระอักเลือดออกมาสองสามคำแล้วจะทำให้ท่านโหวสงสารเจ้า?”

"เกือบลืมบอกไป ข้าแค่บ่นปวดท้องไม่กี่คำ เขาถึงกับไปเชิญนักพรตมาทำพิธี นักพรตบอกว่าเป็นเพราะคนในครอบครัวของเจ้าที่ตายอย่างไม่เป็นธรรมกำลังอาฆาต!”

“ท่านโหวถึงกับจะบดกระดูกบิดาและพี่ชายของเจ้าให้เป็นเถ้าธุลีเพื่อข้าเชียวนะ!”

"ป่านนี้คงไปถึงป่าช้าไร้ญาติแล้ว กระดาษเงินกระดาษทองพวกนี้ของน้องหญิง ก็คงไม่มีประโยชน์อันใดแล้วกระมัง!"

ร่างกายของข้าสั่นเทา ข้าลุกขึ้นผลักนางออกและพุ่งตัวออกไปนอกประตูโดยไม่สนใจสิ่งใด

ร่างกายเต็มไปด้วยบาดแผล ทุกย่างก้าวล้วนเจ็บปวดจนแทบทนไม่ไหว

ทว่าข้าไม่กล้าชักช้า ซมซานเร่งรีบไปถึงป่าช้าไร้ญาติ ร่างและโครงกระดูกของท่านพ่อกับพี่ชายก็ถูกขุดขึ้นมาแล้ว

ข้าจ้องมองกองไฟที่กำลังลุกโชนอยู่ไม่ไกลด้วยความโมโหสุดขีด

"เซียวหลินหยวน ขอร้องท่าน อย่าทำเช่นนี้!"

ข้าพยายามพุ่งเข้าไปโดยไม่สนใจสิ่งใด แต่กลับถูกคนกดตรึงลงกับพื้นอย่างแน่นหนา

เซียวหลินหยวนก้มมองลงมาที่ข้าด้วยสายตาเหยียดหยาม เย็นชาดั่งแช่น้ำแข็ง

"หยางหยาง ไอความแค้นของท่านพ่อและพี่ชายเจ้ามีความอาฆาตแรงกล้า หากไม่เผาให้สิ้นซาก จะเป็นภัยกระทบต่อเด็กในท้องของจือเวย!”

ข้านอนหมอบอยู่อย่างหมดสภาพบนพื้น โขกศีรษะให้เขาอย่างเอาเป็นเอาตาย

"เซียวหลินหยวน ข้าไม่ต้องการสิ่งใดอีกแล้ว ข้าขอร้องท่าน ปล่อยพวกเขาไปเถิด!"

ข้ามีเลือดนองเต็มหน้า เขากลับทำเพียงกวาดสายตามองมาด้วยความเย็นชา

"ลงมือ!"

ข้ามองดูโครงกระดูกเหล่านั้นถูกโยนเข้าไปในกองไฟต่อหน้าต่อตา ความหวังทั้งหมดในใจก็มอดดับลง

"เซียวหลินหยวน เรื่องที่ข้าเสียใจที่สุดในชีวิต ก็คือการที่ยอมยื่นแผนผังการอารักขาพระราชวังให้ท่านด้วยตนเอง เพียงเพื่ออยากให้ท่านมีความสุข!"

“นับจากนี้ไป ต่อให้เป็นหรือตายระหว่างท่านกับข้าจะไม่มีวันได้พบกันอีก!”

"หยางหยาง เจ้าพูดว่าอะไรนะ?"

ท่ามกลางสายตาตะลึงลานของเขา ข้าพยายามพยุงตัวลุกขึ้นและยิ้มอย่างเศร้าสร้อยให้เขา

ข้าหันหลังกลับ แล้วกระโจนเข้าสู่เปลวเพลิงโดยไม่ลังเล