LOGINShare
บทที่ 5
Latest chapter
หิมะโปรยไร้เสียง ความแค้นสูญสิ้น บทที่ 8
ข้าจำนำเครื่องประดับทั้งหมดบนตัว เพื่อเช่าเรือนเล็กๆให้ตนเองสักหลัง นับจากนั้นก็ถือว่าข้าได้ลงหลักปักฐานอยู่ที่นี่คงไม่มีใครคาดคิดว่า ฮูหยินจวนโหวผู้เคยได้รับการทะนุถนอมราวกับทองคำและหยก บัดนี้กลับกลายเป็นหญิงชาวบ้านในชนบทเพื่อดูแลข้า เผยมู่ฉีก็อยู่ที่เจียงหนานต่อด้วยเดิมทีข้าคิดว่าชีวิตที่เหลือคงจะผ่านไปอย่างสงบเช่นนี้ทว่าไม่คิดเลยว่าเซียวหลินหยวนจะตามมาจนพบข้าที่นี่บ่ายวันนั้น ข้ากำลังพักผ่อนอยู่ในเรือนแต่พอลืมตาขึ้น กลับสบเข้ากับดวงตาคู่หนึ่งที่คุ้นเคยเป็นอย่างยิ่งเมื่อสายตาของเราสบประสานกัน เซียวหลินหยวนก็ตื้นตันจนถึงกับหลั่งน้ำตาออกมาตรงนั้นริมฝีปากของเขาสั่นระริก แทบจะร้องไห้ออกมาด้วยความยินดี“หยางหยาง ข้ารู้ว่าเจ้าไม่มีทางตายง่ายๆ ในที่สุดข้าก็ตามหาเจ้าจนพบ!”ข้ามองเขาอย่างเฉยชาแวบหนึ่ง และหันหลังเตรียมกลับเข้าห้องเขากลับคว้าข้อมือข้าอย่างแรงและดึงข้าเข้าไปในอ้อมแขน“หยางหยาง ข้าตามหาเจ้ามาอย่างยากลำบาก ข้าขอร้องเจ้า กลับจวนโหวกับข้าได้หรือไม่?”ข้าสะบัดมือของเขาออก แล้วผลักเขาอย่างแรง“เซียวหลินหยวน นับตั้งแต่วันที่ข้ากระโจนเข้าสู่กองไฟ ระหว่างท่านและข
หิมะโปรยไร้เสียง ความแค้นสูญสิ้น บทที่ 7
หลินจือเวยตกใจจนใบหน้าซีดเผือดไร้สีเลือดนางเข้าจวนมาหลายปี ย่อมรู้ดีว่ากฎประจำตระกูลหมายถึงอะไร“ท่านโหว ท่านจะทำกับข้าเช่นนี้ไม่ได้ ในท้องของข้าคือบุตรชายสายตรงของจวนโหวนะเจ้าคะ!”“ยิ่งไปกว่านั้น ข้าเป็นพี่สะใภ้ของท่าน ท่านจะใช้กฎประจำตระกูลกับข้าได้อย่างไร!”ทว่าเซียวหลินหยวนกลับหัวเราะอย่างเยาะเย้ยยิ่งกว่าเดิม“พี่สะใภ้หรือ? ตอนที่เจ้าปีนขึ้นเตียงข้า เหตุใดไม่เห็นพูดเลยว่าเจ้าเป็นพี่สะใภ้ของข้า!”“เดิมทีข้ากับหยางหยางรักใคร่กลมเกลียวกัน หากไม่ใช่เพราะเจ้าพูดว่าอยากมีลูกไว้เป็นที่พึ่ง ร้องไห้อ้อนวอนขอให้ข้ามอบลูกให้เจ้าสักคน แล้วข้าจะทำใจทำร้ายหยางหยางได้อย่างไร!”“เจ้ายังกล้าเอ่ยถึงบุตรอีกหรือ ข้าคงเสียสติไปแล้วจริงๆ ถึงได้ยอมทำเพื่อเจ้าด้วยการลงมือกรอกยาขับเลือดให้หยางหยางด้วยตนเอง!" "นางเป็นคนที่กลัวความเจ็บปวดที่สุด ยามที่ลูกสูญเสียไป นางจะต้องเจ็บปวดเพียงใดกัน!”หัวใจของเซียวหลินหยวนราวกับถูกมีดกรีด หางตาแดงซ่านจนเห็นได้ชัด เพียงนึกถึงสภาพของข้าที่เต็มไปด้วยเลือดในวันนั้น หัวใจของเขาก็ราวกับถูกธนูนับพันเล่มทิ่มแทง เจ็บปวดจนแทบไม่อยากมีชีวิตอยู่ต่อไป เขากระหน่ำความ
หิมะโปรยไร้เสียง ความแค้นสูญสิ้น บทที่ 6
เซียวหลินหยวนนั่งนิ่งอยู่ในห้องตลอดทั้งวันจนกระทั่งเหล่าองครักษ์กลับมาถึงจวน เขาจึงเดินโซเซออกไปต้อนรับทว่าเมื่อเห็นสีหน้าของพวกเขาชัดเจน แสงแห่งความหวังอันริบหรี่ในดวงตาของเขาก็ค่อยๆมืดดับลงเหล่าองครักษ์คุกเข่าเรียงกันเป็นแถว แล้วเอ่ยอย่างอึกอักว่า“ท่านโหว พวกข้าค้นหาทั่วทุกแห่งแล้ว แต่ก็ยังไม่พบร่องรอยของฮูหยินเลยขอรับ”“พบเพียงเถ้าถ่านจำนวนมากตรงจุดที่กองไฟมอดดับลงขอรับ!”“เกรงว่าฮูหยิน...คงถูกเผาทำลายกระดูกจนเป็นเถ้าถ่านไปแล้วขอรับ!" เซียวหลินหยวนเดือดดาลขึ้นมาทันที เขายกเท้าเตะองครักษ์ที่อยู่ใกล้ที่สุดจนล้มคว่ำ “เหลวไหล! พวกเจ้าพูดจาเหลวไหลกันทั้งนั้น!”“หยางหยางไม่มีทางตาย นางจะตัดใจทิ้งข้าได้อย่างไร!”“นางต้องกำลังโกรธข้าอยู่แน่ๆ ถึงได้จงใจหลบซ่อนตัวและไม่ยอมพบข้า!”“ขอเพียงข้ายอมรับผิดดีๆและค่อยๆง้อนางไปสักระยะ นางก็จะกลับมาปฏิบัติต่อข้าเหมือนเมื่อก่อนได้!”เขาผลักองครักษ์ที่คิดจะเข้ามาประคองออก แล้วเดินโซเซไปทางประตูเพิ่งเดินมาถึงหน้าประตู สาวใช้คนสนิทของหลินจือเวยก็วิ่งเข้ามา“ท่านโหว คุณหนูตกใจจนขวัญเสีย ยามนี้กำลังกุมท้องด้วยความเจ็บปวดจนกลิ้งไปมาบนพื้น
หิมะโปรยไร้เสียง ความแค้นสูญสิ้น บทที่ 5
“หยางหยาง! หยางหยาง!”“ข้าขอร้องเจ้า รีบกลับมา!”ด้านหลัง เสียงร้องเรียกของเซียวหลินหยวนดังขึ้นอย่างเจ็บปวดราวกับหัวใจแหลกสลายแต่ข้ากลับไม่รู้สึกอาลัยอาวรณ์แม้แต่น้อย มีเพียงความยินดีราวกับกำลังจะหลุดพ้นเซียวหลินหยวนไม่สนใจผู้ใดที่พยายามห้ามปราม เขาพุ่งเข้าหาข้าสุดกำลัง ทว่าก็ยังคว้าตัวข้าไว้ไม่ทัน“ไปช่วยเร็วเข้า! รีบช่วยนางเร็ว!”“พวกเจ้าพวกโง่ ยังจะยืนเซ่ออยู่ทำไม!”“หากหยางหยางกลับมาไม่ได้ ข้าจะให้พวกเจ้าไปตายเป็นเพื่อนนาง!”เซียวหลินหยวนกรีดร้องคำรามราวกับคนเสียสติแต่เหล่าองครักษ์ที่อยู่ข้างกายต่างพากันมีสีหน้าลำบากใจ“ท่านโหวเซียว พวกข้าก็อยากช่วย ทว่าไฟแรงเกินไป พวกข้าเองก็จนปัญญาแล้วขอรับ!”“บริเวณสุสานไร้ญาติก็ไม่มีแหล่งน้ำ กว่าพวกข้าจะตักน้ำมาได้ คนก็คงไม่รอดแล้วขอรับ!" เซียวหลินหยวนทรุดตัวคุกเข่าลงอย่างหมดอาลัยตายอยากตรงหน้ากองไฟ ก่อนยื่นมือเข้าไปในเปลวเพลิงอย่างสุดชีวิต“หยางหยาง ข้าผิดไปแล้ว เจ้ารีบออกมาได้หรือไม่?”เขาราวกับไม่รู้สึกถึงความเจ็บปวด ยังคงพยายามควานหาอยู่ในกองไฟอย่างบ้าคลั่งน่าเสียดายที่เขาไม่อาจคว้าสิ่งใดไว้ได้เลย เซียวหลินหยวนนอนหมอบอ
หิมะโปรยไร้เสียง ความแค้นสูญสิ้น บทที่ 4
ข้าล้มพับลงกับพื้น ก่อนจะหลับใหลไปอย่างเลื่อนลอย ในความเลือนราง ราวกับข้าได้ย้อนกลับไปยังช่วงเวลาหลังแต่งงานใหม่ๆ อีกครั้ง ยามนั้นเซียวหลินหยวน มีเพียงข้าคนเดียวในสายตาและดวงใจเขาปักดอกไม้ให้ข้า และช่วยวาดคิ้วให้ข้า ยามแม่สามีกลั่นแกล้งข้าเขาจะยืนขวางอยู่เบื้องหน้า บอกข้าว่าไม่จำเป็นต้องหวาดกลัวผู้ใด ข้าไม่เคยสงสัยในความจริงใจของเขาเลย เพียงแต่ความจริงใจ มักแปรเปลี่ยนไปตามกาลเวลาเสมอเมื่อตื่นขึ้นมา ใบหน้าของข้าเต็มไปด้วยน้ำตา แต่ภายในใจกลับสงบนิ่งราวกับผืนน้ำที่ไร้คลื่น ในฝ่ามือ ยังคงเครื่องรางผูกวาสนาไว้แน่นข้าลุกขึ้นแล้วเปิดหีบเครื่องประดับออกภายในนั้นมีพู่กันที่เขาเคยใช้วาดคิ้วให้ข้าเป็นครั้งแรก และปิ่นไม้ที่เขาลงมือแกะให้ข้าด้วยตนเอง ครองรักใจเดียวตลอดไป มาบัดนี้มองดูแล้ว ช่างน่าขบขันสิ้นดีข้ารวบรวมสิ่งของเหล่านั้นที่ครั้งหนึ่งเคยเก็บรักษาไว้อย่างทะนุถนอมทั้งหมด แล้วเดินโซเซอุ้มออกไปยังลานเรือน ก่อนโยนลงในเตาถ่านอย่างไม่ลังเล และจ้องมองพวกมันมอดไหม้กลายเป็นเถ้าถ่านชั่วพริบตาต่อมา เตาถ่านกลับถูกคนเตะจนคว่ำขมำอย่างฉับพลันดวงตาของเซียวหลินหยวนแดงก่ำโดยไม่
หิมะโปรยไร้เสียง ความแค้นสูญสิ้น บทที่ 3
ความหวังพุ่งขึ้นในใจอย่างฉับพลัน ทำให้ข้ากลั้นน้ำตาไม่อยู่จนเปียกชุ่มขนตา ตระกูลเจียงยามนี้ถูกประหารชีวิตยกตระกูล เลือดเนื้อในครรภ์ของข้า คือสายเลือดเพียงหนึ่งเดียวที่เหลืออยู่ของคนทั้งตระกูลทว่ายังไม่ทันจะได้ปิติยินดี เซียวหลินหยวนก็สั่งให้คนยกยาขับเลือดออกมาหนึ่งถ้วย"หยางหยาง เด็กในท้องของเจ้าเก็บไว้ไม่ได้!""เจ้าอย่าโทษข้าเลย ข้ารับปากว่าจะมอบบุตรไว้คอยคุ้มครองตัวให้พี่สะใภ้ บุตรชายสายตรงของจวนโหว ก็ย่อมต้องเป็นบุตรของนางแต่เพียงผู้เดียว!""รอให้พี่สะใภ้ให้กำเนิดบุตรชายสายตรงแล้ว ข้าจะรีบร่วมห้องกับเจ้าทันที เจ้ายังเยาว์วัย ขอเพียงบำรุงร่างกายให้ดี วันหน้าพวกเราย่อมต้องมีบุตรของตนเองอย่างแน่นอน!"เขารับถ้วยยาทดแทน โน้มตัวลงมาอย่างทรงเกียรติ หวังจะป้อนให้ข้าดื่มด้วยมือของตนเองร่างกายของข้าสั่นสะท้าน ก่อนยกมือปัดถ้วยยาจนคว่ำลงอย่างแรง "เซียวหลินหยวน เลือดเนื้อในท้องข้าก็เป็นสายเลือดของท่านเช่นกัน ท่านทำกับข้าเช่นนี้ได้อย่างไร!""ท่านบอกว่าท่านพ่อและพี่ชายของข้าสมควรตาย จึงไม่ยอมยื่นมือช่วย ข้าจึงทำได้เพียงปล่อยให้พวกเขาถูกประหารด้วยการแล่เนื้อจนตาย!” "ทว่าเหตุใดท่านยัง
You May Also Like
สิ้นความทรงจำ ต่อให้ชิงบัลลังก์ก็รั้งข้าไม่ได้
บุปผาเดือนเพ็ญ1.3K viewsเร้นรักใต้แสงจันทร์
เจ๋อเจ๋อ21.4K viewsคืนล่วงประจักษ์รักจือซู
เจียงหนาน2.2K viewsดาราจักรแต้มรัตติกาล
อาร์เธอร์12.5K viewsประกายแสงหลังเหมันต์ หวนคืนแดนตะวันตก
ซีโจว609 viewsอย่าถามหาความจริงใจจากผู้คนในโลกหล้า
รอยหมึกสถิตบุปผา990 viewsหิมะซ่อนรอยรัก
เหลยกุ่ยกุ่ย4.7K views
