Todos os capítulos de สมมุติว่าถ้าเราจะรักกัน: Capítulo 11 - Capítulo 20

และในค่ำคืนนั้น กิตติชัยก็ได้ส่งข้อความมานัดหมายบราลี โดยในข้อความนั้นมีวันเวลาและสถานที่ซึ่งก็คือคืนวันพรุ่งนี้เวลาสองทุ่มแต่ทว่าสถานที่ซึ่งศัลยแพทย์หนุ่มระบุมานั้นเป็นสกายบาร์สุดหรูที่ตั้งอยู่บนชั้นดาดฟ้าของโรงแรมระดับห้าดาวที่ใครหลายคนอยากมีโอกาสได้ไปสัมผัสกับความหรูหราระดับลักชูรี และที่นั่นก็ยังขึ้นชื่อว่าจองโต๊ะได้ยากยิ่ง ทว่าสำหรับกิตติชัยนั้น ยังไม่ทันข้ามวันเขาก็ส่งข้อความมาหาเธอแล้ว แต่เธอก็ไม่ได้แปลกใจเท่าไรนัก เนื่องจากศัลยแพทย์หนุ่มมีทั้งชื่อเสียงและเงินทอง การจะจองโต๊ะร้านอาหารดี ๆ สักร้านคงเป็นเพียงเรื่องเล็กน้อย และเรื่องเล็กน้อยของกิตติชัยก็ทำเอาบราลีต้องมานอนก่ายหน้าผากด้วยความกลัดกลุ้ม ว่าเธอจะแต่งตัวอย่างไรไปร้านอาหารอันหรูหราระดับนั้น เนื่องจากเสื้อผ้าที่มีล้วนแล้วแต่เป็นเสื้อยืดกางเกงยีนที่พร้อมลุยทุกสถานการณ์ตามสายงานของเธอ เมื่อคิดเท่าไรก็คิดไม่ตก ที่พึ่งสุดท้ายของบราลีก็คงหนีไม่พ้นกฤตยาเพื่อนรัก เนื่องจากวันงานแต่งงานของปรียาดา เธอก็ได้เพื่อนสาวคนนี้นี่แหละที่ช่วยหาชุด และแต่งองค์ทรงเครื่องให้ พอคิดได้แบบนั้น บราลีจึงคว

Dr.K : Morning krub บราลีกดเปิดอ่านข้อความจากกิตติชัย ก่อนจะคลี่ยิ้มออกมา จากนั้นนิ้วเรียวก็กดพิมพ์ตอบกลับไปอย่างรวดเร็ว Bella : Moring ka นับตั้งแต่ดินเนอร์ในค่ำคืนนั้น นี่ก็ผ่านมาเกือบสองสัปดาห์แล้ว ความสัมพันธ์ระหว่างกิตติชัยและบราลีเป็นไปในทิศทางที่ดีขึ้นเรื่อย ๆ ทว่าหญิงสาวกลับไม่รู้ตัว แต่ไม่ใช่กับเพื่อนสาวคนสนิท กฤตยาลอบมองบราลีตั้งแต่เธอเดินเข้ามาพร้อมใบหน้ายิ้มแย้มแจ่มใส พอมีข้อความเข้ามายิ้มสวยก็ยิ่งกว้างขึ้นอีกเป็นเท่าตัว “ไอ้เบลล์” ไร้เสียงตอบรับจากเจ้าของชื่อที่กำลังนั่งยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ กฤตยาจึงทำปากคว่ำด้วยความหมั่นไส้ ก่อนร้องเรียกอีกครั้งด้วยเสียงที่ดังขึ้น “บราลี!” คราวนี้คนถูกเรียกตกใจสะดุ้งสุดตัว ทำเอาสมาร์ตโฟนในมือเกือบร่วงลงพื้น “ไอ้ก้อย แกจะบ้าหรือไง อยู่ด้วยกันแค่สองคนจะเรียกเสียงดังทำไมกัน” “ก็ฉันเรียกปกติแกไม่สนใจนี่ มัวแต่นั่งจ้องโทรศัพท์แล้วก็นั่งยิ้มหวานอยู่นั่นแหละ”ว่าจบกฤตยาก็เบ้ปาก ก่อนจะหรี่ตามองเพื่อนรักราวกับต้องการจับพิรุธ “อะไรของแก ทำไมมองแบบนั้น” คนถูกมองเริ

พอตกเย็นได้เวลาเลิกงาน บราลีก็ได้รับข้อความจากกิตติชัยว่าเขามารอรับเธอแล้ว และจอดรถรออยู่ด้านนอก หญิงสาวจึงวางมือจากงานที่ทำอยู่ และรีบเก็บข้าวของเข้ากระเป๋าสะพายคู่ใจ ก่อนผุดลุกขึ้นจากเก้าอี้ประจำตำแหน่งและเดินออกจากห้องอย่างรวดเร็ว เมื่อร่างบางเดินออกมานอกอาคารสำนักงานมูลนิธิ ดวงตาคู่งามก็สะดุดเข้ากับแอสตันมาร์ตินสีดำคันงาม ที่มีเจ้าของรถสุดหล่อกำลังยืนคุยโทรศัพท์ด้วยสีหน้าเคร่งเครียด เธอจึงยืนรอให้เขาได้คุยธุระเสร็จเสียก่อนจึงค่อยเดินเข้าไปใกล้ ด้วยไม่อยากเสียมารยาทไปได้ยินบทสนทนาที่น่าจะเป็นเรื่องสำคัญเข้า “เอ่อ…ถ้าวันนี้หมอไม่สะดวกก็เลื่อนไปเป็นวันอื่นก็ได้นะคะ” กิตติชัยได้ยินแบบนั้นก็เงยหน้าขึ้นมองคนตัวเล็กด้วยความงุนงง พอเห็นเธอเหลือบมองสมาร์ตโฟนในมือเข้าก็เข้าใจทันที “อ๋อ ไม่มีอะไรหรอกครับ พอดีมีน้องโทรมาปรึกษาเคสยากน่ะ ก็เลยนัดกันว่าพรุ่งนี้จะเข้าไปช่วยดู” เมื่อได้ยินแบบนั้นริมฝีปากบางได้รูปก็ยิ้มออกมา “ถ้างั้น หมอยากทานอะไรคะ วันนี้เบลล์เป็นเจ้ามือเอง” บราลียิ้มสดใสทั้งตาและปาก ดูน่ารักงดงามเสียจนทำให้ความตึงเครียดที่ต้องทำง

กิตติชัยทำหน้าที่เป็นสารถีคอยขับรถรับส่งแฟนสาวทุกวันอย่างไม่เคยขาดตกบกพร่อง ทุกเช้าเขาจะแวะมารับบราลีตั้งแต่เช้าตรู่ และร่วมรับประทานมื้อเช้าฝีมือคุณรสริน ก่อนจะออกเดินทางไปส่งแฟนสาว และขับรถกลับมาประจำการที่คลินิก อีกทั้งศัลยแพทย์หนุ่มยังปรับตารางนัดคนไข้ให้เหลือเวลาว่างช่วงเย็น เพื่อไปรับบราลีที่มูลนิธิเปรมปรีดิ์ และกลับมาฝากท้องกับแม่ของแฟนสาวอีกเช่นเคย โดยในตอนแรกกิตติชัยก็ออกจะเกรงใจคุณรสรินที่ท่านต้องทำอาหารเผื่อเขาอีกคนทุกวี่วัน ทว่าท่านกลับยินปรีดาที่จะต้อนรับเลี้ยงดูปูเสื่อแฟนหนุ่มของลูกสาว โดยให้เหตุผลว่าเป็นการตอบแทนที่กิตติชัยดูแลบราลีเป็นอย่างดี ผ่านไปเพียงสามเดือน กิตติชัยรู้สึกเหมือนเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวเล็ก ๆ นี้ไปโดยปริยาย ข้าวปลาอาหารที่แสนเรียบง่ายภายในห้องแถวเล็ก ๆ นี้ กลับให้ความรู้สึกอบอุ่นใจมากมายมหาศาล ด้านความรู้สึกของบราลีที่มีให้กิตติชัย นับวันก็มีแต่จะเพิ่มมากขึ้น ชายหนุ่มเป็นสุภาพบุรุษมากกว่าที่เธอคิด ต่างจากภาพลักษณ์ที่ดูแพรวพราวราวกับคาสโนว่าโดยสิ้นเชิง อีกทั้งศัลยแพทย์หนุ่มยังดูแลเอาใจใส่ทุกรายละเอีย

“พี่รักเบลล์นะครับ” สิ้นเสียงทุ้ม ใบหน้าหล่อเหลาก็เคลื่อนเข้าหาดวงหน้าสวย มอบจุมพิตแสนอ่อนโยนซึ่งเต็มเปี่ยมไปด้วยความรู้สึก เขาละเลียดลิ้มลองความเนียนนุ่มของกลีบปากอวบอิ่มที่มีกลิ่นหอมอ่อน ๆ ของลิปกรอสกลิ่นผลไม้ มือเล็กที่เคยผลักดันแผงอกกว้าง เคลื่อนขึ้นไปโอบรั้งรอบลำคอแกร่ง ริมฝีปากเล็กเผยอเชื้อชวนให้ลิ้นสากแทรกผ่านเข้ามา จูบที่เคยอ่อนโยนละเมียดละไมเริ่มเร่งเร้าไปตามห้วงอารมณ์ คนทั้งคู่กอดจูบลูบคลำแลกลิ้นกันอย่างเมามัน ทำเอาหัวสมองของคนตัวเล็กนั้นพร่าเบลอ เมื่อหญิงสาวเริ่มออกอาการหายใจติดขัด ชายหนุ่มจึงยอมถอนจูบออกมาให้เธอได้พักหายใจสักครู่ “เบลล์…” เขาเอ่ยเรียกเธอด้วยเสียงแหบพร่า บราลีเพียงแค่จ้องมองใบหน้าหล่อเหลาเพื่อรอฟังสิ่งที่เขาจะกล่าวต่อ “พี่อยากแสดงความรักกับเบลล์มากกว่านี้” เมื่อได้ยินแบบนั้นคนฟังก็เข้าใจได้ในทันที ทว่าก็ติดตรงที่เธอเป็นห่วงว่าแฟนหนุ่มจะหักโหมเกินไป “รอให้หายป่วยก่อนไม่ดีกว่าเหรอคะ” บราลีเอ่ยพร้อมใบหน้าแดงซ่าน “โธ่ ถ้าต้องให้รอพี่ต้องขาดใจตายแน่เลย” กิตติชัยว่าพลางหลุบต