All Chapters of สมมุติว่าถ้าเราจะรักกัน: Chapter 1 - Chapter 10

ณ มูลนิธิเปรมปรีดิ์ องค์กรซึ่งไม่แสวงผลกำไรเพื่อช่วยเหลือผู้ด้อยโอกาส ก่อตั้งขึ้นโดยปรียาดา อำนวยกิจไพศาล ทายาทคนเล็กของโรงพยาบาลเอ.พี.อินเตอร์เนชั่นแนล โรงพยาบาลเอกชนชื่อดังที่มีสาขามากมายทั่วประเทศ ช่วงนี้เจ้าหน้าที่ทุกคนต่างก็งานล้นมือเนื่องจากอยู่ในช่วงเตรียมงานเพื่อลงพื้นที่ไปให้ความช่วยเหลือชาวบ้านบนดอยที่อยู่ห่างไกล อีกทั้งในอีกไม่กี่วันข้างหน้า ผู้อำนวยการมูลนิธิก็กำลังจะลั่นระฆังวิวาห์ “อ้าว พี่ปลื้มมาทำอะไรคะ ไม่ได้อยู่เตรียมงานแต่งเหรอ” ผู้ช่วยคนสวยเอ่ยถามปรียาดาด้วยความแปลกใจ เมื่อเห็นผู้อำนวยการคนสวยกำลังเดินเข้ามาในออฟฟิศของมูลนิธิ “ก็แวะมาดูน้อง ๆ ของพี่นี่แหละ เป็นห่วงว่าจะทำงานจนลืมทานข้าวกันอีก” “โธ่ ไม่เห็นจะต้องเป็นห่วงพวกเราเลยค่ะ” “ไม่ให้เป็นห่วง แล้วเบลล์กับทุกคนทานมื้อเที่ยงกันหรือยังจ๊ะ” ปรียาดาเอียงคอถามบราลี เปี่ยมแสงรัศมี ผู้ช่วยคนเก่งอีกทั้งยังเป็นรุ่นน้องที่จบจากสถาบันเดียวกัน เมื่อถูกถามแบบนั้นบราลีก็ยกข้อมือขึ้นมาดูเวลาบนหน้าปัดนาฬิกาก่อนจะยิ้มเจื่อนออกมา “แฮ่…นี่บ่ายแล้วเห

งานวิวาห์ของผู้อำนวยการมูลนิธิเปรมปรีดิ์ ถูกจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ ณ โรงแรมหรูระดับห้าดาวใจกลางกรุงแขกเหรื่อที่มาร่วมงานล้วนแล้วแต่เป็นบุคคลที่มีชื่อเสียงในแวดวงสังคม ทำเอาคนธรรมดาเช่นบราลีรู้สึกตัวเล็กลีบขึ้นมาทันที “เบลล์ แกเป็นไรทำไมนั่งทำหน้าหดหู่แบบนั้นล่ะ” กฤตยา เพื่อนร่วมงานคนสนิทของบราลีเอ่ยถามขึ้นเมื่อเห็นเธอนั่งห่อไหล่จิ้มอาหารในจานเข้าปากไปเรื่อยเปื่อย “ฉันไม่ชินอ่ะแก งานพี่ปลื้มหรูเกิน ทำตัวไม่ถูก” “แกก็ทำเนียน ๆ ไปสิ วันนี้แกออกจะสวยหรูดูแพง” กฤตยาว่าพลางไล่สายตามองเพื่อนซี้ตั้งแต่หัวจรดเท้า ซึ่งนั่นก็ไม่ได้เกินจริงเลยแม้แต่น้อย เพราะบราลีนั้นมีหน้าตาสวยหวาน ปากนิดจมูกหน่อย ผิวพรรณขาวเนียนละเอียด ไหนจะรูปร่างเล็กกะทัดรัดทว่าก็มีทรวดทรงองค์เอวสมส่วน แม้ชุดราตรียาวสีชมพูที่สวมใส่จะสั่งซื้อจากร้านค้าออนไลน์ในราคาหลักร้อย แต่เมื่ออยู่บนตัวบราลีแล้วกลับดูมีราคาขึ้นมาอย่างไม่น่าเชื่อ ใครได้เห็นบราลีในวันนี้ก็มีแต่จะเอ่ยปากชม แต่ถึงกระนั้นเธอก็ยังประดักประเดิดอยู่ไม่น้อย ยิ่งหันมาเห็นกฤตยายิ้มน้อยยิ้มใหญ่ก็ยิ่งทำหน้าไม่ถูก

“โอ๊ย! โอ๊ย! โอ๊ย! เบา ๆ สิมึง มือหรือตีนวะ แรงเยอะฉิบหาย” นายแพทย์กิตติชัย จึงสิริไพโรจน์ เจ้าของคลินิกเสริมความงามชื่อดังกำลังนั่งหมดสภาพ พร้อมร้องโอดโอยด้วยความเจ็บปวด ขณะที่ปฐวีผู้เป็นเพื่อนรัก อีกทั้งยังเป็นพี่ชายเจ้าสาวกำลังใช้ถุงน้ำแข็งประคบลงบนศีรษะของคนที่เพิ่งจะโดนสมาร์ตโฟนทุบมาหมาด ๆ ทำเอากิตติชัยสร่างเมาเป็นปลิดทิ้ง “นี่กูก็เบาแล้ว ดีนะที่หัวไม่แตก แดกเหล้าไม่พอ เสือกห้าวอยากแดกตีน เป็นไงล่ะ” ปฐวีโคลงศีรษะพร้อมความรู้สึกสมเพชเวทนาเพื่อนรัก หลังจากเกิดเหตุชุลมุนในห้องน้ำหญิง บรรดาไทยมุงก็แห่แหนกันไปมุงดูเหตุการณ์ และก็เป็นโชคดีที่มีแขกในงานคนหนึ่งจำกิตติชัยได้ และช่วยหิ้วปีกศัลยแพทย์หนุ่มออกมาด้านนอก จนกระทั่งมาเจอกับปฐวีที่อยู่หน้างาน สภาพของกิตติชัยทำเอาครอบครัวบ่าวสาวตื่นตกใจกันถ้วนหน้า ปฐวีเห็นท่าไม่ดีเกรงว่าจะทำให้บรรดาแขกเหรื่อคนอื่นตกใจไปด้วย จึงรีบรับช่วงต่อหิ้วเพื่อนรักเข้ามาในห้องพักที่ได้จองเอาไว้เผื่อเหตุฉุกเฉินใครจะไปคิดว่าจะเกิดเหตุการณ์ไม่คาดฝันขึ้นมาจริง ๆ กิตติชัยที่กำลังนั่งมึนงง พอโดนปฐวีด่าเข้าให้ก็หันข

หลังจากรับประทานอาหารมื้อเช้าเสียจนอิ่มแปล้ บราลีก็รีบออกเดินทางไปทำงาน หญิงสาวเดินออกจากอาคารพาณิชย์สี่ชั้นอันเป็นที่พักอาศัย โดยที่ชั้นล่างคุณรสรินได้เปิดกิจการร้านดอกไม้เล็ก ๆ บราลีเดินทางโดยใช้บริการรถไฟฟ้าเป็นประจำ เนื่องจากบ้านของเธออยู่ไม่ไกลจากสถานี พอถึงสถานีปลายทาง หญิงสาวก็นั่งรถมอเตอร์ไซค์รับจ้างเข้าไปในซอยอีกไม่ไกลก็ถึงมูลนิธิเปรมปรีดิ์ แต่ถ้าหากวันไหนออกจากบ้านเร็ว เช่นเดียวกันกับวันนี้ เธอก็จะเดินทอดน่องจากสถานีรถไฟฟ้าเข้าไปในซอย เพื่อเป็นการออกกำลังกายยืดเส้นยืดสายไปในตัว เรียวขาสองข้างก้าวเดินไปข้างหน้า จนกระทั่งใกล้ถึงมูลนิธิเปรมปรีดิ์ ดวงตาคู่สวยเหลือบไปเห็นแอสตันมาร์ติน ซึ่งเป็นซูเปอร์คาร์สุดหรูหน้าตาแบบเดียวกันกับที่เจ้านายคนสวยของเธอใช้เป็นประจำ ทว่าต่างกันตรงที่รถของปรียาดานั้นเป็นสีขาว แต่คันที่จอดอยู่เลียบทางเท้าใกล้กับทางเข้ามูลนิธินั้นเป็นสีดำดุดัน หญิงสาวหรี่ตามองด้วยความข้องใจว่าใครกันช่างกล้านำยานพาหนะหรูหราราคาแพงมาจอดในซอยคับแคบเช่นนี้ ทันใดนั้นดวงตาคู่สวยก็ไปสะดุดกับร่างสูงในชุดที่ดูคุ้นตากำลั

หลังจากได้รับคำแนะนำดี ๆ มาจากปรียาดา กิตติชัยก็ไม่รอช้า ชายหนุ่มรีบควบซูเปอร์คาร์คู่ใจตรงไปยังร้านเบลล่า ฟลาวเวอร์ แอสตันมาร์ตินสีดำคันงามหักเลี้ยวเข้าจอดริมทางเท้าหน้าร้านดอกไม้พอดิบพอดี กิตติชัยลงมายืนมองร้านดอกไม้สไตล์มินิมอลที่อยู่ในอาคารพาณิชย์ขนาดหนึ่งคูหา ทว่ากลับมีลูกค้าเข้าออกเป็นระยะ นั่นก็แสดงให้เห็นว่าได้รับความนิยมไม่น้อย ชายหนุ่มผลักบานประตูกระจกใสเข้าไป ลอบมองเจ้าของร้านวัยกลางคนกำลังพูดคุยกับลูกค้าด้วยความเป็นกันเอง เขาจึงหันไปสำรวจดอกไม้นานาชนิดที่วางเรียงรายจนเกือบแน่นร้าน “สวัสดีค่ะ เพิ่งเคยมาครั้งแรกใช่ไหมคะ ไม่คุ้นหน้าเลย” เจ้าของร้านวัยกลางคนเอ่ยทักทายพร้อมรอยยิ้มสดใสทำให้ดูอ่อนกว่าวัยลงไปถนัดตา “เอ่อ…พอดีมีคนแนะนำมาครับว่าถ้าอยากได้ดอกไม้สวย ๆ ให้มาร้านนี้” “อุ๊ยตายแล้ว ยินดีมากเลยค่ะ ต้องการดอกไม้แบบไหน จะเอาไปให้ใคร หรือต้องการอะไรเป็นพิเศษบอกได้เลยนะคะ” “เอ่อ…” กิตติชัยออกอาการอ้ำอึ้ง ด้วยไม่รู้ว่าจะอธิบายสิ่งที่ต้องการอย่างไร ทว่าเจ้าของร้านที่มีประสบการณ์ชีวิตมาอย่างยาวนานก็พอมองออก หล่อ