All Chapters of ถูกแฟนเก่าทิ้งและแต่งงานกับมหาเศรษฐีพันล้าน: Chapter 1 - Chapter 8

บทที่หนึ่งฉันอยู่ในห้องจัดพิธีแต่งงานของศาลาว่าการอยู่แล้ว ซึ่งเป็นสถานที่ที่ฉันกับเดวิด คู่หมั้นของฉันต้องแต่งงานกัน หนึ่งชั่วโมงผ่านไป แต่เดวิดก็ยังไม่มาฉันมองนาฬิกาที่อยู่เหนือศีรษะหลายครั้ง ไม่เข้าใจเลยว่าอะไรที่กำลังรั้งเขาไว้ นิ้วมือของฉันสั่นขณะที่กดหมายเลขโทรศัพท์ของเขาอีกครั้งเขาไม่รับสาย แม้ว่าฉันจะโทรหาเขาหลายครั้ง ฉันไม่อยากคิดถึงเรื่องเลวร้ายที่สุด เดวิดเป็นคนตรงต่อเวลาเสมอ เขารู้ดีว่างานแต่งงานครั้งนี้สำคัญกับฉันมากแค่ไหนเขาเอาโทรศัพท์ไปไว้ที่ไหน?ตอนนี้เขาอยู่ที่ไหน?ความคิดนับพันผุดขึ้นมาในหัวของฉันฉันพยายามสงบสติอารมณ์ แม้ว่าฉันจะเริ่มหมดความอดทนแล้วก็ตามพนักงานหญิงของศาลาว่าการเชิญให้ฉันเข้าไปพร้อมกับว่าที่สามีของฉัน ซึ่งหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย ตอนที่โทรศัพท์ของฉันดังขึ้นฉันถอนหายใจด้วยความโล่งอก พร้อมที่จะบอกเดวิดว่าฉันคิดอย่างไรกับพฤติกรรมของเขาฉันรีบรับสาย“เดวิด คุณอยู่ที่ไหน? ทุกคนกำลังรอคุณอยู่…”คำพูดที่เขาพูดต่อจากนั้นทำให้หัวใจของฉันแตกสลายเป็นพันชิ้น“ไดอาน่า… ฉันอยู่กับเธอต่อไปไม่ได้แล้ว… ฉันพบคนอื่นที่ฉันรักจริง ๆ แล้ว”ฉันกลอกตาขึ้นฟ้า เพราะคิดว่

บทที่สามเราเข้าไปในห้องพักส่วนตัวที่คุณปู่ของเขาพักรักษาตัวอยู่ชายชรายิ้มเมื่อเห็นหลานชาย จากนั้นรอยยิ้มของเขาก็กว้างขึ้นเมื่อเห็นว่าเขาไม่ได้มาคนเดียว“เธอเป็นใคร?” เขาถามพร้อมกับชี้มาที่ฉัน“นี่คือไดอาน่า… และเธอคือภรรยาของผม”คำว่า ภรรยา ยังคงฟังดูแปลกสำหรับฉันเมื่อได้ยินมัน ร่างกายของฉันสั่นสะท้าน“สวัสดีค่ะ” ฉันกล่าวพร้อมกับก้มศีรษะเล็กน้อย“สวัสดี” เขาตอบพร้อมรอยยิ้มอบอุ่น เขาดูอบอุ่นกว่าสามีของฉันเองเสียอีก“นั่งสิ” เขาพูดพร้อมกับชี้ไปที่เก้าอี้ข้างตัวเขาฉันสังเกตเห็นว่าสายตาของเขาไม่ละไปจากฉันเลย ทำให้ฉันรู้สึกไม่สบายใจ“ผ่อนคลายหน่อย” เขาพูดเมื่อสังเกตเห็นว่าฉันเริ่มสั่นแล้ว“ฉันจะพยายามค่ะ” ฉันตอบพลางพยายามสงบสติอารมณ์“ฉันดีใจมากที่เธอยอมแต่งงานกับเจ้าหนุ่มขี้หงุดหงิดคนนี้… ดูแลเขาให้ดีนะ”“ฉันจะทำค่ะ” ฉันตอบ ซึ่งตัวฉันเองก็ประหลาดใจ“คุณปู่!” ลูคัสอุทาน“เห็นไหมล่ะ” ชายชรากล่าวเสริมเราต่างหัวเราะออกมา“ฉันไม่อยากเชื่อเลยว่าเธอจะเข้าข้างเขาแล้ว… เธอเพิ่งเจอเธอเองนะ” ลูคัสพูด“เธอเป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวแล้ว… ให้ฉันต้อนรับเธออย่างที่ควรจะเป็นเถอะ” คุณปู่ของเขาตอบคราวนี้

บทที่ห้าฉันกำลังนั่งพักผ่อนอยู่ในห้องนั่งเล่นตอนที่เขาเดินเข้ามา การได้เห็นเขาทำให้ฉันตระหนักขึ้นมาอย่างกะทันหันว่าฉันเพิ่งฝากชีวิตของตัวเองไว้กับคนแปลกหน้าโดยสิ้นเชิงเขาเดินผ่านหน้าฉันไป ดูเหนื่อยล้าจากการทำงานมาทั้งวันอย่างเห็นได้ชัด“คุณกลับมาแล้ว” ฉันพูดกับเขาพร้อมรอยยิ้มอบอุ่น“ขอบคุณ” เขาตอบฉันยื่นบัตรสีดำของเขาคืนให้ เพราะฉันคงไม่จำเป็นต้องใช้มันอีกแล้ว“เธอเก็บไว้ได้เลย ไดอาน่า” เขาพูด“ฉันไม่อยากให้เธอขาดเหลืออะไรตราบใดที่เธอยังอยู่ที่นี่… ใช้มันซื้อทุกอย่างที่เธอต้องการ” เขายืนกรานพร้อมกับยื่นบัตรคืนให้ฉันเขาไม่ได้พูดอะไรอีก เขาขึ้นไปอาบน้ำ จากนั้นก็ลงมารับประทานอาหารค่ำอย่างเงียบ ๆ ทิ้งให้ฉันสับสนอย่างสิ้นเชิงฉันจำได้อย่างชัดเจนว่าเมื่อไม่กี่วันก่อน ฉันยังต้องทำงานสองงานสลับกันเพื่อพยายามเอาชีวิตรอดจากชีวิตที่พังทลายของตัวเอง และตอนนี้ฉันกลับกำลังถือบัตรที่ทำให้ฉันสามารถซื้อแทบทุกสิ่งที่ฉันเคยฝันถึงได้ทั้งหมดนี้ช่างเหมือนความฝันที่ในที่สุดฉันก็คงจะตื่นขึ้นมาวันรุ่งขึ้น ฉันตื่นแต่เช้าและเริ่มจัดข้าวของ ทิ้งทุกอย่างที่ฉันรู้ว่าคงไม่จำเป็นต้องใช้อีกต่อไปฉันลางานจากที่ท

บทที่เจ็ดฉันเร่งฝีเท้าขึ้นและเข้าไปนั่งข้างเขาในรถ คนขับไม่เสียเวลาและสตาร์ตเครื่องทันที ก่อนจะขับรถออกไปภายในรถเงียบอย่างน่าประหลาด แม้ว่าตอนนี้มันจะไม่ใช่เรื่องแปลกสำหรับฉันอีกแล้ว ลูคัสแทบไม่พูดเลยความคิดของฉันหวนกลับไปถึงสิ่งที่คุณปู่พูดก่อนหน้านี้ หลาน ๆฉันหัวเราะหึ ๆ มันไม่มีทางเกิดขึ้นหรอก เราจะมีหลานให้เขาได้อย่างไรกัน ในเมื่อเราไม่ได้มีความสัมพันธ์เชิงโรแมนติกต่อกัน?คนขับรถหยุดรถเมื่อเรามาถึงคฤหาสน์ฉันลงจากรถและเดินตรงไปยังห้องของตัวเอง วันนี้เป็นวันที่ยาวนานและน่าหดหู่เหลือเกิน เพราะลูคัสฉันกลอกตาอย่างไม่อยากเชื่อเมื่อนึกถึงว่าเขาไม่รู้จักซาบซึ้งกับความใส่ใจของฉันเลยแม้แต่น้อยเขาเข้ามาในห้องและถอดเนกไทออก เขาเริ่มพูด“ฉันอยากให้เธอไม่ต้องสนใจสิ่งที่เธอได้ยินจากคุณปู่ของฉันเรื่องหลาน ๆ … เธอก็รู้ว่ามันจะไม่เกิดขึ้น” เขาพึมพำ“เธอควรเข้าใจเงื่อนไขการแต่งงานของเราเสียก่อน—อย่างแรก ฉันไม่ได้กำลังมองหาคู่รัก”“เห็นด้วยอย่างยิ่ง ฉันเองก็ไม่สามารถมีความสัมพันธ์ทางเพศกับคนแปลกหน้าได้”“เธอรู้ใช่ไหมว่าฉันยอมรับเรื่องนี้เพื่อแสดงให้คุณปู่ของฉันเห็น หลังจากผ่านไปไม่กี่ปี เราก็ส