《ใจภักดิ์รักเอย (นิยายวาย)》全部章節：第 1 章 - 第 6 章

"ถึงแล้วไอ้หนู" คนถูกเรียกสะดุ้งพร้อมกับลืมตาตื่น หลังจากเผลอหลับไปในระหว่างกำลังเดินทางเข้าที่พัก ด้วยรถสองแถวที่จอดรอรับผู้โดยสารหน้าสนามบิน สองสายตากวาดมองรอบ ๆ พบว่ารถจอดอยู่ระหว่างทางแยก สองข้างทางเต็มไปด้วยต้นไม้ใหญ่ คาดว่าน่าจะออกห่างจากตัวเมืองมาพอสมควร "ค่ารถเท่าไรครับ?" คุณลุงคนขับโบกไม้โบกมือ เขาช่วยยกกระเป๋าของผู้โดยสารคนสุดท้ายลงจากรถพลางปฏิเสธด้วยความเป็นกันเอง "โอ๊ย ไม่เป็นไรหรอก ทางผ่านบ้านลุงพอดี" รักเอยระบายยิ้ม ยกมือไหว้ขอบคุณอย่างนอบน้อม ก่อนที่คุณลุงจะบอกทางที่เขาต้องเดินเท้าเข้าไปเองอีกประมาณสองร้อยเมตร จากนั้นรถโดยสารก็เคลื่อนตัวแยกออกไปอีกทาง ร่างบางยกนาฬิกาข้อมือดูเวลา เห็นว่าอีกไม่กี่นาทีก็จะใกล้มืด เขายกกระเป๋าเป้ขึ้นสะพายหลัง เดินตามถนนลูกรังเข้าไปยังสถานที่ที่จะใช้พักผ่อนในค่ำคืนนี้ ตามคำแนะนำของคุณป้าคนหนึ่งที่บังเอิญได้นั่งคุยกันในร้านกาแฟใกล้ ๆ สนามบิน 'ไร่ใจภักดิ์' ไร่ผลไม้เมืองหนาวขนาดใหญ่ ที่ถูกปรับปรุงให้เป็นลานกางเต็นท์และสร้างรีสอร์ตสำหรับนักท่องเที่ยว ที่เดินทางมาพักผ่อนหย่อนใจใกล้ชิดกับธรรมชาติในจังหวัดน่าน บรรยากาศของฤดูกาลปลายฝน

กิจกรรมในไร่ใจภักดิ์ นอกจากจะมีลานตั้งแคมป์แล้ว ทางไร่ก็ยังเปิดให้นักท่องเที่ยว เข้าไปถ่ายรูปในมุมต่าง ๆ ของไร่ได้อย่างอิสระ รักเอยก็เป็นหนึ่งในคนที่สะพายกล้องเก็บภาพถ่ายยังจุดต่าง ๆ ที่เขาคิดว่าน่าสนใจเอาไว้ พื้นที่ของไร่แบ่งสัดส่วนอย่างชัดเจน มีทั้งสวนผลไม้เมืองหนาวและสวนดอกไม้หลากสายพันธุ์หลากสีสันทอดยาวไปไกล ดึงความสนใจผู้คนเสียจนแทบไม่มีที่ว่าง ร่างบางจึงเดินเลี่ยงมาทางฝั่งผลไม้ ต้นของส้มสีทอง เป็นผลไม้ขึ้นชื่อประจำจังหวัดน่านตั้งเรียงรายเป็นแนวยาว แต่ละต้นก็แข่งกันออกผลส้มสีสดละลานตา ตรงจุดนี้มีนัดท่องเที่ยวบางคนที่อยู่กระจายกันออกไป รักเอยจึงเดินทอดน่องเอื่อยไปตามแนวต้นส้ม เห็นผลไม้ลูกใหญ่ก็แอบเม้มปากนึกอยากจะกินไม่น้อย เห็นทีว่าเดินเล่นเสร็จก็คงจะต้องแวะร้านค้าของไร่เพื่อมองหาส้มสีทองกลับไปกินที่เต็นท์สักสามสี่ลูก ในระหว่างทางก็มีป้ายปักเอาไว้กับดินอยู่สองป้าย เขาโน้มตัวลงไปอ่าน ป้ายแรกบอกข้อมูลของผลไม้ที่เขาพอรู้อยู่บ้างแล้ว ส่วนอีกป้ายก็เป็นข้อความตัวโต ๆ ว่าห้ามจับ แน่นอนว่ารักเอยไม่คิดจะแตะต้อง แม้ว่าส้มลูกใหญ่พวกนั้นมันจะยั่วให้เขาอยากกินมากแค่ไหนก็ตามที ทว่า

ร่างบางบนเตียงใต้ผ้าห่มผืนหนาขยับตัวเปลี่ยนท่า สัมปชัญญะเริ่มกลับคืนมาอีกครั้งจนรู้สึกตัว เปลือกตาสีอ่อนปรือเปิดขึ้นอย่างเชื่องช้า ภาพแรกที่เห็นคือเพดานไม้ของห้องพักชั่วคราวที่เพิ่งย้ายเข้ามาในวันนี้ ก่อนจะยกข้อมือดูนาฬิกาพบว่าเป็นเวลาเกือบสามทุ่มแล้วรักเอยหลับตาลงอีกรอบ นึกทบทวนเรื่องราวที่เกิดขึ้นเมื่อช่วงพลบค่ำ ในระหว่างที่เขากำลังกินข้าวอยู่กับเจ้านายคนใหม่ สายตาเจ้ากรรมก็ดันไปเห็นอะไรบางอย่างข้าง ๆ พุ่มไม้แถวหน้าบ้านผู้หญิงผมยาวใส่ชุดกระโปรงสีขาวยืนโบกมือให้ยังคงเป็นภาพที่จำได้ดีติดตาเมื่อจำได้ทุกอย่าง ดวงตาทั้งสองข้างก็เบิกกว้างขึ้นมาด้วยความตื่นตระหนกทว่าครั้งนี้กลับไม่ใช่เพดานห้องที่มองเห็น หากแต่มันคือใบหน้าขาวซีดของผู้หญิงคนหนึ่งที่ยื่นหน้าเข้ามาหารักเอยที่กำลังนอนหงายอยู่ ใบหน้านั้นใกล้เสียจนผมยาว ๆ ละลงมาบนตัวเขา"ผี!!"เพียงเสี้ยววินาทีที่ได้เห็น รักเอยก็ส่งเสียงร้องออกมาด้วยความอกสั่นขวัญผวา เขาไม่ปล่อยให้ตัวเองได้อยู่ใกล้ชิดกับวิญญาณผีสาวนานนัก จึงค่อย ๆ ขยับออกไปข้างเตียงทีละนิดและทีละนิด จนกระทั่งตุ้บ!!"โอ๊ย!!"เสียงร้องดังขึ้นอีกครั้งจนลั่นห้อง รักเอยยกมือขึ้